Alsof mijn hoofd een soeppan is. En er ligt altijd wel wat in, wortels
van herinnering, gebonden champignons van hoe het voelde, helderde
groentesoep met ondefinieerbare stukjes. Ik denk, ik voel, ik ervaar, ik
herinner en alles gaat in de soep. Soms is mijn hoofd rustig en ik weet
nog wel, dat gesprek van gister, die mooie ontmoeting van vorige week,
die bijzondere ervaring van vorig jaar en hoe ik jaren geleden, opeens
leerde wat ik nu in praktijk breng. Ik ben gelukkig met alle stukjes,
alles wat ik heb. Ik ben blij te zijn zoals ik ben, ook al kan ik wat
hier drijft niet benoemen en al weet ik niet waar deze kleur vandaan
komt. Er zijn dagen, en het worden er weer meer, dat er van alles naar
binnen gegooid wordt. Ik hoor verhalen vol emoties, ik zie gezichten, ik
voel de mensen om me heen. Ik kan het niet afsluiten, mijn deksel ben
ik kwijt. In mij ervaar ik steeds meer en het wordt een steeds grotere
brij. Er is gene overzicht, geen definitie. Er is alleen maar..
verwarring, prikkels, stress. Ik kan de pan niet afgieten. Ik weet
allang niet meer wat er gebeurt. Was dit de bloemkool en had ik de
balletjes al gedraaid? Terwijl heel de wereld blijft draaien en om me
heen te veel gebeurt. En alles, álles wordt naar binnen gegooid.
Natuurlijk zijn er honderd dingen die ik zou willen en ik wil alles
doen, alles ervaren, heel de wereld proeven en proberen wat er te
proberen valt. Ik wil rennen, ik wil vliegen. Ik wil zoenen, ik wil
lachen. Ik wil huilen, ik wil knuffelen. Ik wil de zon op mijn huid
voelen en ook de regen. Ik wil me losrukken, ik wil me verbinden. Ik ben
niet moe.
Toch.. wat ik ook wil, het lukt me niet! Ik kan het wel, maar ik kan het
niet. Fysiek ben ik tot veel in staat, ik ren tot aan de rand van de
wereld en ik duik, vol enthousiasme de grote wereld in. Totdat ik vast
loop en ik niets nog kan plaatsen. Ik weet niet waar ik ben, ik hoor
niet wat er gezegd wordt, ik kan geen informatie opnemen en eigenlijk
voel ik me hopeloos verloren. Van het ene op het andere moment, ben ik
nergens meer toe in staat. Van het ene op het andere moment, weet ik het
niet meer, weet ik niets meer. Het is te veel geweest, te veel
informatie, te veel indrukken, te veel prikkels, te veel geluid, te veel
mensen, te veel licht, te veel, te veel..
En ik zweer je, ik zou alles willen en ik zou alles voor je doen, maar de pan loopt over.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten