don't be so hard on yourself

ik had je niet nodig
vond ik zelf
je had me kwetsbaar gezien en met jou, bij jou, leerde ik me verbinden
nu was ik weer hard geworden
ik had mijn leven opgepakt en ik was verder gegaan
want ik had je niet nodig
dacht ik zo

sterker nog:
ik irriteerde me aan je
ik kon niets met je woorden
je wilde jezelf maar wegstoppen, ineen duwen, verpletteren
je probeerde maar zo hard om niet te zijn
niets te zijn voor jezelf
alles te zijn voor een ander
en dat irriteerde me

kom op zeg!
waarom pakte je niet door!
waarom ging je niet iets doen
iets anders dan wegduwen, kapot maken
iets wat je goed deed
werken aan je geluk, je toekomst, of wie je wilde zijn
-wilde je echt alleen maar niets zijn?-

het was pas veel later
dat ik zelf in zag wat ik bedoelde
wat er onder mijn irritatie lag:
zoveel woede, wanhopige woede en vooral machteloze pijn
-wij hielden van je, je wilde het niet weten, je kon het niet geloven, maar wij hielden van je en het wordt alleen maar meer waar-
geen mens mag jou zo behandelen
geen mens mag jou weg duwen, verpletteren, jou verbieden om te bestaan
niemand, ook jij niet, zou jou zoveel pijn mogen doen!

en hier staan we dan
zonder jou
gelukkig dat je bent waar je hebt willen zijn
dankbaar, met het idee dat je daar liefde voelt
ontredderd en verscheurd
omdat je voor ons waardevol bent, belangrijk bent

en ik realiseer me meer dan ooit
hoe hard ik je nodig heb gehad
hoe ik, nog altijd loop te zoeken
mijn kwetsbaarheid, mogelijkheden om me te verbinden

we denken aan je
we laten je los
wat leer ik, heel voorzichtig, vast te houden
enkele anderen die jou ook moeten laten gaan

misschien
hebben we je niet meer nodig
zijn we allemaal sterk
in onze kwetsbaarheid zonder jou
en leren wij, of leer ik, te verbinden

met de kracht die ik krijg
van jou,
van boven
van binnen
of van elkaar

-ik voel me angstig, zonder jou-