je slaapt
je staat op
je werkt
je komt thuis
je gaat slapen
je slaapt
je staat op
je werkt
je komt thuis
je gaat slapen
je slaapt
je staat op
je werkt
je komt thuis
je gaat slapen
je slaapt
je staat op
je werkt
je komt thuis
je gaat slapen
mag ik naast je liggen, als je wakker wordt?
woensdag 18 mei 2011
zondag 15 mei 2011
als ik eens net zo smerig was als jij
En dan hoop ik, als je dit nog eens doet, en nog eens en nog eens, bij wie dan ook. -want ik weet dat je het doet! ik weet alleen niet bij wie- Dan hoop ik dat de spanning die je in haar leven geeft, zich ook uit door ernstige darmklachten en zware diarree. Dan zie ik je dit zo doen en dan hoop ik, laat dit een gezondheidschick zijn, dat zij fruit eet. Dat zij heel de dag door fruit eet. Je weet wel, frambozen, aalbessen, kruisbessen, met van die pitjes. Pitjes. Heel veel pitjes. Of de schil. Misschien eet zij ook de ananasschil. Zie je.. dan ga jij erin. Keihard, zoals jouw stijl is. Dan breek je in, pijnlijk hard, waarbij alles uitscheurt en ik je kan vertellen dat ze twee dagen chronisch pijn heeft en een week ernstig pijn bij het poepen. Wat overigens extra vervelend is als je zoveel diarree hebt, maar dat interesseert je niet. Wat interesseert jou eigenlijk wel! Ja, van alles. Of jij je kwakje kwijt kunt en of dat gebeurt zoals jij het wilt. Of jij door middel van keiharde actie, je zorgen, je gevoelens en alles wat er in je zit, kunt vergeten. Of er een vluchtroute is en waar zij dan is. Zij. Of zij niet protesteert. Dan kijk je een week niet naar haar om, of langer. Dan kijk je haar niet aan, raak je haar niet aan en dat weet ze. Want dan heeft ze niets nog, niemand. Jij was namelijk alles waarin ze heeft geïnvesteerd.
Back to bussiness. Je hebt haar in positie. Je hebt haar zoals je haar wilt en zij knijpt haar ogen samen van de pijn. Misschien kreunt ze, niet omdat dit lekker is, maar omdat het fucking pijn is. Je ziet haar gezicht niet. Je ziet helemaal niks meer. Je gaat. Je gaat keihard zoals je altijd gaat. Je hebt jezelf naar binnen geduwd en je zit diep. Je zit heel diep. Toevallig heeft zij heel veel fruit gegeten en zoals ik zei, ze is zwaar gestressd, ze laat het gebeuren omdat ze behalve jou niets heeft. Dat ze zware diarree heeft, interesseert je niet. Het kan er toch niet uit. Jij zit erin. En weet je wat? Het komt onder je voorhuid! Het komt ertussen. Het hoopt zich op. Met de pitjes, allemaal harde pitjes, uit het fruit. Je weet dit neit, je voelt dit niet. Je bent maar met één ding bezig. Je hebt er geen aandacht voor en daarom, loop je er nog weken mee rond. Met de shit, de poep en de pitjes, onder je huid. Door de pitjes schuurt de boel open en door de poep, is het binnen no time ontstoken. Nog voordat haar pijn bij eht poepen over is, loop jij met een dikke ontsteking. Het gaat naar binnen, het ettert en het doet pijn, veel pijn. Je laat haar met rust, een hele tijd. Misschien vraagt zij zich af waarom ze niets van je hoort. Jij bent tenslotte haar lief. Ze zal kwaad zijn en gekwetst. Ze heeft zich tot het bot laten vernederen en nou laat je haar vallen ook.
Jij zegt niks. Jij loopt met pijn. Het wordt steeds erger en je dikke, smerige lul wordt een nog veel dikkere, veel smeriger lul. Totdat je niet meer lopen kunt. Toch ga je niet naar de dokter. Je schaamt je te diep en voordat je het weet, is het weekend ook. Naar een vreemde dokter, in de weekenddienst, ga je echt niet met zo'n probleem. Nog liever lig je weken voor pampus, zoals je gebruikelijk doet, waarbij niemand ziet dat je er dit keer reden toe hebt, dat je echt niet anders kunt. Totdat.. een aantal weken later, je gezwel knapt! Veel bloed en veel etter. Je schreeuwt het uit van de pijn en de hele buurt komt kijken. Er wordt een ambulance gebeld en met spoed wordt je naar het ziekenhuis gebracht. Het moet allemaal zo snel. Het scheelt een stuk dat ie niet stijf was, maar dit lichaamsdeel is zo doorbloedt, je kunt hier binnen no time aan overlijden.
Dus je gaat meteen door naar de operatietafel. De enige vrije dokter is een buitenlandse co-assistent. Deze redt je leven. Je piemel moet geamputeerd worden, gedeeltelijk of geheel. Er is geen redden meer aan. Gelukkig is deze dokter erg kundig. Voor de zekerheid, snijdt hij alles er af. En omdat hij de taal niet meester is, begreep hij niet, dat de ballen kunnen blijven zitten. Zo wordt je wakker: gecastreerd en zonder je grote trots. Met dit kleine stukje, korter dan je balzakken en geen hoop dat het ooit nog goed komt. Klaar, om weer een zielig verhaal te vertellen en opnieuw in de slachtofferral te kruipen. Klaar om opnieuw een onzeker meisje mee te trekken in jou illusies. Klaar om een ander de schuld te geven van jouw leven dat niet loopt zoals je had gehoopt. Klaar om weer iemand te vernederen, maar je kunt nooit weer doen, wat je te vaak deed bij de vrouwen die van je gehouden hebben!
Wraak aan hen, die een ander als wegwerpartikel zien!
Back to bussiness. Je hebt haar in positie. Je hebt haar zoals je haar wilt en zij knijpt haar ogen samen van de pijn. Misschien kreunt ze, niet omdat dit lekker is, maar omdat het fucking pijn is. Je ziet haar gezicht niet. Je ziet helemaal niks meer. Je gaat. Je gaat keihard zoals je altijd gaat. Je hebt jezelf naar binnen geduwd en je zit diep. Je zit heel diep. Toevallig heeft zij heel veel fruit gegeten en zoals ik zei, ze is zwaar gestressd, ze laat het gebeuren omdat ze behalve jou niets heeft. Dat ze zware diarree heeft, interesseert je niet. Het kan er toch niet uit. Jij zit erin. En weet je wat? Het komt onder je voorhuid! Het komt ertussen. Het hoopt zich op. Met de pitjes, allemaal harde pitjes, uit het fruit. Je weet dit neit, je voelt dit niet. Je bent maar met één ding bezig. Je hebt er geen aandacht voor en daarom, loop je er nog weken mee rond. Met de shit, de poep en de pitjes, onder je huid. Door de pitjes schuurt de boel open en door de poep, is het binnen no time ontstoken. Nog voordat haar pijn bij eht poepen over is, loop jij met een dikke ontsteking. Het gaat naar binnen, het ettert en het doet pijn, veel pijn. Je laat haar met rust, een hele tijd. Misschien vraagt zij zich af waarom ze niets van je hoort. Jij bent tenslotte haar lief. Ze zal kwaad zijn en gekwetst. Ze heeft zich tot het bot laten vernederen en nou laat je haar vallen ook.
Jij zegt niks. Jij loopt met pijn. Het wordt steeds erger en je dikke, smerige lul wordt een nog veel dikkere, veel smeriger lul. Totdat je niet meer lopen kunt. Toch ga je niet naar de dokter. Je schaamt je te diep en voordat je het weet, is het weekend ook. Naar een vreemde dokter, in de weekenddienst, ga je echt niet met zo'n probleem. Nog liever lig je weken voor pampus, zoals je gebruikelijk doet, waarbij niemand ziet dat je er dit keer reden toe hebt, dat je echt niet anders kunt. Totdat.. een aantal weken later, je gezwel knapt! Veel bloed en veel etter. Je schreeuwt het uit van de pijn en de hele buurt komt kijken. Er wordt een ambulance gebeld en met spoed wordt je naar het ziekenhuis gebracht. Het moet allemaal zo snel. Het scheelt een stuk dat ie niet stijf was, maar dit lichaamsdeel is zo doorbloedt, je kunt hier binnen no time aan overlijden.
Dus je gaat meteen door naar de operatietafel. De enige vrije dokter is een buitenlandse co-assistent. Deze redt je leven. Je piemel moet geamputeerd worden, gedeeltelijk of geheel. Er is geen redden meer aan. Gelukkig is deze dokter erg kundig. Voor de zekerheid, snijdt hij alles er af. En omdat hij de taal niet meester is, begreep hij niet, dat de ballen kunnen blijven zitten. Zo wordt je wakker: gecastreerd en zonder je grote trots. Met dit kleine stukje, korter dan je balzakken en geen hoop dat het ooit nog goed komt. Klaar, om weer een zielig verhaal te vertellen en opnieuw in de slachtofferral te kruipen. Klaar om opnieuw een onzeker meisje mee te trekken in jou illusies. Klaar om een ander de schuld te geven van jouw leven dat niet loopt zoals je had gehoopt. Klaar om weer iemand te vernederen, maar je kunt nooit weer doen, wat je te vaak deed bij de vrouwen die van je gehouden hebben!
Wraak aan hen, die een ander als wegwerpartikel zien!
Abonneren op:
Posts (Atom)
