Ik heb de trein van tien voor vijf gemist. Serieus. Ik zweer dat het per ongeluk ging. Ik heb de ttrein gemist. Je weet wel.. het stoptreintje dat er 65 minuten over doet in plaats van 55. Die trein die niet op een bus aansluit, of misschien iets beter dan de trein van twintig over vijf. En ja.. je weet dat jij in de trein van 17.20 zit. Je weet dat ik dat weet. Je weet dat.. weet je dat ik je probeer op te zoeken? Dat het allemaal slechte ecxuses zijn, die redenen waarom ik net deze trein neem (ik moest gewoon ook de trein hebben, ik was eerder nog niet vrij, ik moest nog mijn kamer schoonmaken, ik had het druk met school, toevallig kwam deze tijd het beste uit, ik stond toevallig op het gedeelte van het perron waar het treindeel aankomt waar jij altijd in zit..) Ik weet en een ieder die me kent weet, dat ik nooit onbewust en onbedoeld bij je in de trein zit. Zelfs al komt het zo uit dat ik zo laat vrij ben, dan nog is het niet toevallig dat ik plotseling in de coupé zit waarin ik denk dat jij komt te zitten. (Het voorste treindeel is het meest vervelend want daar is het het drukst.. maar als jij er zit, wil ik er ook zitten!)
Ik zit in de trein van twintig over vijf. De trein rijdt, ik rijd, wij allemaal in de trein, we rijden, de voorste coupé voorop.. Ik ben zenuwachtig. Ik probeer me te beheersen. Ik schrijf panisch woordjes, zinnetjes die nergens over gaan. Ik heb net op het perron zenuwachtig zitten zijn, maar het heeft geen zin.. Spanning is nutteloos wanneer je alleen bent. Ik zie je dadelijk misschien, want ik heb de trein genomen die jij anders neemt en ik zit in de coupé waarin jij gewoon bent te zitten. Het halfuur is voorbij: station Steenwijk. Hier stap jij vaak in.
Mijn schrift heb ik weggelegd. Ik heb mijn schetsboek en hoewel ik weinig inspiratie heb, probeer ik het te doen lijken alsof ik druk bezig ben. Inmiddels staat de trein stil.. Eventjes houd ik ook mijn pen stil. Alles stil. Ik staar voor me uit. Misschien dat ik per ongeluk nog richting het raam kijk. Wat zal ik? Ik wil het doen lijken alsof ik eits doe. Ik staar in mijn schetsboek. Stil. Alles stil. En dan.. er bekruipt me een stil gevoel dat je me alleen laat zitten. Alsof je door het raam kijkt, mij ziet en wegloopt. Alsof je besluit niet meer met de trein te gaan of om toch maar een ander treindeel te nemen. Maar.. je bent niet. Je wilt niet zijn voor mij. Hoe sterk ik ook op de deur let en hoe goed ik de coupé ook doorkijk.. jij komt neit binnen. Ik zie je nergens zitten en volgens mij zie ik ej ook niet aan de andere kant van de deur. (Zou je het voor me over hebben? Je wilt niet bij me zitten, je wilt niet gezien worden dus je zit een treinreis op een wiebelstoeltje op de tocht..?)
Ik weet dat het een excuus is, wat ik ook zeg over de reden dat ik op een plankje lig, jij zou het misschien ook kunnen weten: de enige reden om in het bagagerek te gaan liggen, dat ben jij. Maar nee, ik integreer je in mijn leven, in mijn studie, in alles wat ik doe. Het is meer dan alleen 'voor jou, jouw aandacht en alles waarmee ik jou bereik'. Ik lig in het bagagerek want het zegt iets over mij, mijn manier van leven, van omgaan met de wereld en met de woorden die jij zei: 'nee, want ik lig in het bagagerek'. Lieverd, ik weet niet waar je bent, maar kom erbij!<3 -Samen liggen en je kunt me niet verwijten dat ik naast je kwam zitten- Ik lig hier voor mijn studie: ik wil graag weten hoe de trein eruit ziet vanuit dit perspectief. Bovendien is dit een experiment, ook voor mijn studie: ik kan vanaf hier beter zien hoe mensen zich gedragen ten opzicht van elkaar en hoeveel invloed ik heb op de gesprek, op het aandachtsgebied van onbekende mensen, door iets te doen wat niemand verwacht. Behalve jij misschien, als je hier zou zijn..
Uiteindelijk ben je niet gekomen. Ik heb je niet gezien. Ik weet niet waar je bent. Ik weet niet wat je doet. Ben je ziek? Ga je plotseling alleen nog met de auto? Ontwijk je me werkelijk? Klopte dat gevoel? Of heb jij de trein van tienvoorvijf gehaald?
