hou je, hou je van me?

En als je nu mijn vriendje was geweest, dan was ik vorige week thuisgekomen, helemaal enthousiast, want ik had zo'n leuke jongen ontmoet! Patrick heet ie, lang en breed, rossig haar, een mooi stem en een vlotte babbel. Ik had je gezegd hoe gezellig het met hem was geweest en misschien had ik er voorzichtig bij gestraald.

Zou je jaloers zijn geworden?

En als je nu mijn vriendje was geweest, dan was ik vandaag thuis gekomen. Blij, ook al was ik vanochtend nog zo somber. Ik was bij je op de bank gaan zitten. Ik zou lachen, ik zou stralen. Ik zou je vertellen hoe ik Patrick weer heb gezien, ik zou je zeggen dat hij zo'n heerlijke schaterlach heeft. Ja, ik kan goed met hem opschieten en hij maakt me veel aan het lachen. Ik kan zo lekker met hem babbelen, of serieus met hem praten. Ik kan zo heerlijk met hem lachen en hij straalt zoveel plezier uit!

Je zou jaloers zijn. Je zou.. ik weet niet wat je zou, want ik ken je niet zo goed. Je zou jaloers zijn, je zou onzeker worden. Misschien zou je dingen roepen die je niet meent, misschien zouden we ruzie krijgen en ik zou nog weten: je houdt van me, je wilt me niet delen, je wilt me niet kwijt, je vindt me belangrijk. Ik zou gerust gesteld zijn. Ik zou het wel weten: Patrick is geweldig, hij is gezellig en hij is leuk, misschien zelfs leuker dan jij. Maar ik voel voor jou wat ik voel voor jou en alleen voor jou. Met Patrick kan ik lachen, bij jou kan ik huilen. Naar Patrick kan ik kijken en ik vertrouw hem in zijn werk, jou kan ik aanraken en ik probeer je te vertrouwen in mijn liefde. Het feit dat Patrick blauwe ogen en stoppels heeft, maakt niet dat ik jou niet meer in je blauwe ogen kijk. Ik streel je stoppels of je gladde huidje, en ik ben blij, zo blij dat jij er bent.

Natuurlijk, maak je geen zorgen. Ik vertel nog vrolijk verder, misschien zelfs iedere keer dat ik je zie, afhankelijk van hoe onzeker ik ben, over Patrick. Over Patrick die wel graag thee lust. Patrick die verstand heeft van paarden. Patrick met wie ik heerlijk over diertjes kan kletsen. Patrick die eerlijk is, betrouwbaar zoals jij. Patrick ook die zoveel rust uitstraalt. Je zou jaloers zijn, chronisch. En ik zou stralen, ook chronisch. Ons contact zou verslechteren, misschien zouden we niet meer praten, niet meer lachen, niet meer knuffelen, niet meer communiceren. Niet omdat ik Patrick echt liever zie dan jou, maar omdat ik het zou doe lijken. Ik durf je niet mijn wereld te maken, ik durf je niet al mijn liefde te geven, gewoon.. voor het geval je weg zou gaan, voor het geval je me net zo niet-leuk en vervelend vindt als ik lange tijd dacht te zijn. Weet je, dan kan er maar beter iets zijn, iets buiten mezelf, iets buiten jou, wat me blij maakt. Dan kan het maar beter zijn dat ik zulke goede vrienden wordt met een andere dierenliefhebber, een mooie, vrijgezelle jongen van jouw leeftijd. Als het dan uit gaat, gewoon per ongeluk. Omdat jij te jaloers bent, of omdat je niet jaloers bent en ik dus denk dat ik niet belangrijk voor je ben. Omdat jij het niet meer ziet zitten of omdat ik niet meer investeer omdat ik het te druk heb met (lachen met) Patrick. Ach.. dan ben ik jou kwijt. Dan heb ik je verjaagd met mijn verhalen, maar dan heb ik nog, die éne leuke, gezellige Patrick met zijn schaterlach. In wie ik niet vind wat ik vond in jou en voor wie ik niet voel wat ik voelde voor jou..

Het scheelt, het scheelt enorm.. dat je mijn vriendje niet bent. Dat je niet zult zeggen hoe jaloers je bent. Dat ik niet kan testen of je me nog wel belangrijk vindt. Het scheelt en het scheelt enorm, dat ik Patrick niet weer zie. Dat hij ander werk gevonden heeft, net nu ik zo'n plezier met hem had.

En ik maak je niet jaloers. Ik kan je niet jaloers maken, omdat jij er niet bent, omdat hij er niet is, omdat ik gewoon, als anders, weer alleen ben.

sst!

ik zeg niet dat jij het bent hoor
wat ik mis

ik mis zo iemand
die me vasthoudt, die
naar me luistert en me laat vertellen over mijn dag,
iemand die er
gewoon is als ik twijfel, en
iemand die wil weten wie
ik ben

ik zeg niet dat jij het bent, en
ook niet dat ik aan je denk,
ik mis zo iemand
iemand zoals jij

liefde is een vreemde ziekte

het is uit.
het is net uit.
jawel, ik ben vrijgezel.
het was even huilen, het was vervelend, zolang gevochten, uiteindelijk tegen beter weten in, maar wat moest ik? Ik wilde.. ik wilde hem. Hij was zo lief, hij zorgde voor me, hij was er voor me. Bij hem voelde ik me veilig, als het niet ging, kon ik bij hem komen. Of dat dacht ik.. uiteindelijk moest ik van alles een drama maken, deed ik alsof het nooit goed ging, alleen om een beetje aandacht. Meneer had het druk, hij had geen tijd voor me, hij maakte het uit. Ai.. na al die tijden dat hij zo voor me was gegaan, dat hij me alles had gegeven, hoe hij zich op me had gestort toen hij me nog amper kende.. was dit toch een bittere pil: nu hij me beter kende, wilde hij niet meer, kon hij niet meer, vocht hij niet meer.

Dus ik was verdrietig, ik was teleurgesteld, ik voelde me afgedankt. Hoe kon hij al de beloftes die hij maakte toen hij me twee weken kende, plots verbroken hebben! Hoe kon hij vergeten dat ik zo belangrijk voor hem was! Was ik wel echt zo belangrijk voor hem geweest..? Had hij nog wel echt in me willen investeren, of was dat alleen iets van de eerste verliefdheid? Was ik wel een overtuigde keuze geweest of bij nader inzien een bevlieging waar hij vervolgens aan vast gezeten had.. waar hij zich niet van los durfde te maken? Lieve, lieve jongen met je wijsheid. Soms baal ik dat ik je beter heb leren kennen. Het was veel fijner geweest te geloven dat ik meer was dan een bevlieging, dat ik het helemaal was voor jou, dat je achteraf enorm spijt zou hebben dat je het uitgemaakt hebt. Dan zou ik willen dat het net zo echt was -en dat was het- maar vooral net zo echt bleef, als het in het begin gevoeld had. Helaas, soms word ik wakker uit de droom die leven heet. En wakker worden heet ook leven trouwens.

Dus daar sta ik. Een beetje alleen, nogal verloren.
Opeens is hetgeen waarin ik zo druk, meer dan goed voor me was, heb geïnvesteerd, weggevallen. Ik sta. Ik kijk om me heen. Ik wen aan het idee.
Oké.
Dus.
Ik ben vrij!
Ik kan doen wat ik wil.
Lang leve de lol.
Ik maak een praatje met die mooie fietsenmaker.
Voor het idee geef ik mijn nummer erbij.
Ik ga langs bij die mooie buurjongen.
Het is helemaal neit erg dat hij wat minder op me let als hij aan het voetballen is.
Zo'n jongen, zo'n lange, gespierde jongen die keihard achter een bal aanrent.. dat is hét uitzicht! Ik geniet ervan. Ik durf ervan te genieten. Ik kijk om me heen. Goh, die andere jongens zijn ook erg leuk om te zien. Oeh! Dat meisje dat nu voorbij loopt, is zo mooi.. daar durf ik niet goed naar te kijken. Ik weet dat ik zou staren.

Af en toe een beetje alleen. Op zoek naar vrienden, vriendinnen, mensen die aandacht voor me hebben. 's Avonds zit ik alleen thuis. Ik vermaak me beter. Ik ben moe en ik zou wel eens willen dat iemand anders voor me kookte, maar vooruit. De vriezer en de magnetron koken ook voor mij. En opeens.. of per ongeluk wel een beetje verwacht, sta jij daar! Je staat daar. En dit had ik neit verwacht.. ik had gedacht dat ik met je zou praten, dat ik mijn aandacht zou krijgen en dat ej dan weer weg zou zijn. Maar helaas.. ik praat met je, ik krijg je aandacht en.. er slaat een vonk over! Opeens staan we daar samen te branden. Als een heel klein vlammetje, maar ik kan het niet ontkennen. Ik brand en jij, jij na je liters bier, jij brandt de pan uit.

Het was niet de planning. Weg met de vlam. Zand erover. Branddeken erover. Ik ga verder. Ik ga verder en ik weet dat ik ej voorbij loop. Al de hele dag, het hele weekend, diep vanbinnen is een vlammetje dat naar buiten wil. Zo'n vlammetje dat door het deksel branden kan in plaats van uit te doven omdat het van zuurstof afgesloten is. Aan de andere kant van de deksel weet ik dat jij brandt. Dat jouw deksel potdicht zit, maar het vlammetje dooft niet. En zo ga ik verder. Ik ben weg. Ik wil geen vlammen. Ik ben van het water. Het leven is mooi en zo zijn de mensen om me heen. Ik voel me niet alleen. Ik mis je niet. Welnee, dat voel ik maar.. De motor brandt, de bus rijdt, de trein rijdt, weg van jouw. Lang leve het branden, ik ga neit naar jou.

ik mis je

ik mis je
en ik mis je vooral als ik geen tijd voor je heb

ik mis je
en ik mis je vooral als ik het druk heb met mijn leven zonder jou

ik mis je
en ik mis je als ik ben waar we samen waren

ik mis je
en ik mis je vooral als er dingen zijn die ik je niet had kunnen vertellen

ik mis je
en ik mis je sowieso als ik iets heb te vertellen
-omdat er tussen ons geen woorden over waren?-

ik mis je
en je mag best weten dat ik je het meest mis
als ik me bedenk dat we samen niet verder kunnen


ik mis je en
ik hoop dat je gelukkig bent,
maar áls je gelukkig bent,
laat het mij niet weten, want ik stik
in jaloezie

2009 en de liefde

het was een mooi jaar
het was een absoluut bijzonder jaar

het was het jaar waarin ik alleen maar onvoldoendes haalde, vlak voor het moment waarop me verteld werd dat ik maar beter met school kon stoppen. het was dat moment waarop je me vasthield en plots alle woede uit me wegzakte, gewoon omdat jij er was.

het was het jaar waarin je me vertelde over werelden die er altijd al waren maar waar ik geen oog voor had gehad. waardoor ik opeens begreep waarom ik me bij de ene vriend altijd zo down, moe en leeggezogen ga voelen (hij zuigt me leeg..)

2009 was het jaar waarin ik er versteld van stond dat er zoveel liefde in één persoon kan zitten, waarin ik geprobeerd heb om dit keer behalve te nemen, ook iets terug te geven. zonder al te veel succes, maar bewustwording is ook belangrijk

want dit was het jaar van de bewustwording en de confrontatie: hoewel ik nog altijd wegkijk wanneer ik mezelf tegen kom, kijkt er nu iemand dwars door alle maskers heen.

het was het jaar waarin ik ontdekte dat er ook liefdevolle families bestaan waarin je aandacht voor elkaar hebt en hoewel het af en toe een strijd is met je moeder, mag ze best weten dat ik enorm van haar hou en dat ik me ondanks alles voorzichtig geaccepteerd ga voelen

het was ook het jaar waarin we teveel op elkaars lip zaten, waar we dingen deden waarvan we heel goed wisten dat ze niet goed waren, waarin we grenzen verlegden die al te ruim waren, waar we beiden gek van werden waardoor nu een schade is ontstaan. want eerlijk, 2009 was niet het jaar van de beste communicatie

en nou zeg je dat deze schade niet te herstellen valt.
en nou communiceren we nog steeds niet.
en nou klink je, in je verhalen, alsof je het uitmaakt in stappen
en nou weet ik niet wat ik moet denken

want 2009 was een bijzonder jaar, ik ben je dankbaar voor alles dat je me hebt willen geven (waarvan ik niet zeg dat het aangekomen is) en voor alles wat ik ongevraagd van je heb kunnen nemen (waarvan ik niet zeg dat het goed is), maar 2010, nu meteen, is het moment van evaluatie

ik zeg niet dat ik het red zonder jou, maar ik wil niet verder met iemand die er geen leven in ziet