hou je, hou je van me?

En als je nu mijn vriendje was geweest, dan was ik vorige week thuisgekomen, helemaal enthousiast, want ik had zo'n leuke jongen ontmoet! Patrick heet ie, lang en breed, rossig haar, een mooi stem en een vlotte babbel. Ik had je gezegd hoe gezellig het met hem was geweest en misschien had ik er voorzichtig bij gestraald.

Zou je jaloers zijn geworden?

En als je nu mijn vriendje was geweest, dan was ik vandaag thuis gekomen. Blij, ook al was ik vanochtend nog zo somber. Ik was bij je op de bank gaan zitten. Ik zou lachen, ik zou stralen. Ik zou je vertellen hoe ik Patrick weer heb gezien, ik zou je zeggen dat hij zo'n heerlijke schaterlach heeft. Ja, ik kan goed met hem opschieten en hij maakt me veel aan het lachen. Ik kan zo lekker met hem babbelen, of serieus met hem praten. Ik kan zo heerlijk met hem lachen en hij straalt zoveel plezier uit!

Je zou jaloers zijn. Je zou.. ik weet niet wat je zou, want ik ken je niet zo goed. Je zou jaloers zijn, je zou onzeker worden. Misschien zou je dingen roepen die je niet meent, misschien zouden we ruzie krijgen en ik zou nog weten: je houdt van me, je wilt me niet delen, je wilt me niet kwijt, je vindt me belangrijk. Ik zou gerust gesteld zijn. Ik zou het wel weten: Patrick is geweldig, hij is gezellig en hij is leuk, misschien zelfs leuker dan jij. Maar ik voel voor jou wat ik voel voor jou en alleen voor jou. Met Patrick kan ik lachen, bij jou kan ik huilen. Naar Patrick kan ik kijken en ik vertrouw hem in zijn werk, jou kan ik aanraken en ik probeer je te vertrouwen in mijn liefde. Het feit dat Patrick blauwe ogen en stoppels heeft, maakt niet dat ik jou niet meer in je blauwe ogen kijk. Ik streel je stoppels of je gladde huidje, en ik ben blij, zo blij dat jij er bent.

Natuurlijk, maak je geen zorgen. Ik vertel nog vrolijk verder, misschien zelfs iedere keer dat ik je zie, afhankelijk van hoe onzeker ik ben, over Patrick. Over Patrick die wel graag thee lust. Patrick die verstand heeft van paarden. Patrick met wie ik heerlijk over diertjes kan kletsen. Patrick die eerlijk is, betrouwbaar zoals jij. Patrick ook die zoveel rust uitstraalt. Je zou jaloers zijn, chronisch. En ik zou stralen, ook chronisch. Ons contact zou verslechteren, misschien zouden we niet meer praten, niet meer lachen, niet meer knuffelen, niet meer communiceren. Niet omdat ik Patrick echt liever zie dan jou, maar omdat ik het zou doe lijken. Ik durf je niet mijn wereld te maken, ik durf je niet al mijn liefde te geven, gewoon.. voor het geval je weg zou gaan, voor het geval je me net zo niet-leuk en vervelend vindt als ik lange tijd dacht te zijn. Weet je, dan kan er maar beter iets zijn, iets buiten mezelf, iets buiten jou, wat me blij maakt. Dan kan het maar beter zijn dat ik zulke goede vrienden wordt met een andere dierenliefhebber, een mooie, vrijgezelle jongen van jouw leeftijd. Als het dan uit gaat, gewoon per ongeluk. Omdat jij te jaloers bent, of omdat je niet jaloers bent en ik dus denk dat ik niet belangrijk voor je ben. Omdat jij het niet meer ziet zitten of omdat ik niet meer investeer omdat ik het te druk heb met (lachen met) Patrick. Ach.. dan ben ik jou kwijt. Dan heb ik je verjaagd met mijn verhalen, maar dan heb ik nog, die éne leuke, gezellige Patrick met zijn schaterlach. In wie ik niet vind wat ik vond in jou en voor wie ik niet voel wat ik voelde voor jou..

Het scheelt, het scheelt enorm.. dat je mijn vriendje niet bent. Dat je niet zult zeggen hoe jaloers je bent. Dat ik niet kan testen of je me nog wel belangrijk vindt. Het scheelt en het scheelt enorm, dat ik Patrick niet weer zie. Dat hij ander werk gevonden heeft, net nu ik zo'n plezier met hem had.

En ik maak je niet jaloers. Ik kan je niet jaloers maken, omdat jij er niet bent, omdat hij er niet is, omdat ik gewoon, als anders, weer alleen ben.