hee liefje,
(je kent me, ik schreeuw constant in koeienletters, maar nu met mijn zere pootje heb ik besloten alle hoofdletters achterwege te laten) eigenlijk weet ik niet waar te beginnen. ik heb je zoveel gezien, drie maanden lang minimaal vijf dagen per week en regelmatig ook hele dagen of drie keer daags drie uur. je was er altijd en overal. ik ben moe van je. nou wil ik mijn eigen ruimte, mijn eigen dingen of mijn eigen helemaal niets. laat me lekker hangen, laat me op de bank liggen, laat me rondspringen en troep maken zonder dat jij er last van hebt, laat me opruimen zonder dat jij er een troep van maakt, laat me met mijn cavia's knuffelen, laat me huilen om redenen die uik niet begrijpen wil en vraag me niet waarom ik zoveel huil. laat me, weetje.. laat me! (dit is een mooie capslock-iets: LAAT ME) ik wil je niet meer zien. ik wil niemand zien, of ik wil zien dat er behalve jou, meer mensen zijn die me willen zien. ik ben zo moe lief.. ik ben zo moe, van niets, van alles. van dat doorgaan, niet opgeven en doen of ben ik niet moe van die hoeveelheid werk waarvan ik niet rond kan komen. het is zwaar, daT WEET JE. ik doe dat werk, ik eet, ik doe boodschappen, ik slaap. oh, ik hoor net dat dit normaal is. aan het eind van de werkweek is iedereen dood op en soms ook halverwege al. dat ik na twee dagen alleen nog maar kan huilen, te moe om te slapen of om wat dan ook maar te doen, zal betekenen dat mijn uithoudingsvermogen niet top is. als ik er maar hard genoeg aan trek.. komt vanzelf het moment dat ik instort. als ik maar kan zeggen dat ik mijn best heb gedaan, als ik maar alles heb gegeven om enkel mijn huur te kunnen betalen en misschien daarbij ook af en toe een boterham te kunnen eten. dat zou fijn zijn.
hoe dan ook, wat ik je zou zeggen is dat ik nu bij mijn ouders ben. en geen kwaad woord over mijn ouders, ze doen wat ze kunnen en ze gunnen me alle geluk van de wereld. maar bij mijn ouders wil ik me groot houden, zolang ik nog niet half ingestort ben, zal ik misschien zeggen dat ik het werk zwaar vind, maar niet dat het me opbreekt. ik zal zeggen dat ik moe ben, maar niet dat ik me compleet uitgeput voel. en eerlijk, twee vrije dagen en ik voel me al veel beter. behalve de pijn in mijn pols, want dit wil ik je ook zeggen: ik doe alsof ik groot en sterk ben, ik strik zelf mijn veters, ik doe mijn gulp dicht, ik kleed me zelf aan en uit, ik draag mijn haar los omdat ik dan geen hulp hoef te vragen om een staart te maken en oh, mijn kleintjes verzorg ik zelf! kijk, dat ik dan maar één hand heb om een cavia op te pakken, is wel watr vervelend, vooral voor de cavia, en dat ik dan eigenlijk geen hand heb om de kooi te sluiten, maakt dat ik bewegingen maak en dat ik dingen doe, die niet zouden kunnen. ik forceer van alles en dat doet pijn. nee, een bot breken doet geen pijn. een gebroken bot hebben doet ook geen pijn. wat pijnlijk is, is doen alsof het niet gebroken is..
AUW! ..en dan weet ik waarom ik zo blij met je ben, waarom ik je nodig denk te hebben, waarom je zoveel voor me betekent. al zijn het maar de kleine dingen: ik kan kwetsbaar zijn. ik durf te zeggen dat ik me compleet gebroken voel na een halve dag werken (of stilzitten en verhalen aanhoren) bij die éne cliënt. ik durf toe te geven dat ik wél moeite heb om met één hand een bh vast te maken en ik kan je zeggen dat ik je zo dankbaar ben dat je mijn haar wilt wassen. ..hoewel ik dit misschien niet doe. ik ben blij dat je in je ééntje probeert een vangnet vast te houden, zelfs al zijn jouw beide polsen gebroken. ik ben je dankbaar dat je er bent als ik je nodig heb en ook als ik je niet nodig hebt. ik ben gelukkig dat je me met beide benen op de grond zet en ook dat je me omver blaast wanneer ik beweer dat ik stevig sta. ik ben blij dat je ziet waar ik sta, hoe ik sta en of ik sta. ik voel me veilig bij je. ik durf tegen je aan te leunen en jij leert me dat het soms beter is om niet te leunen, dat ik heus niet zo zielig ben als ik zou denken. ik kan heel goed op eigen benen staan en ook al doe ik het haperend, ik kan best iemand aanspreken, een telefoontje plegen of zeggen dat ik nu even alleen wil zijn. mijn elastiekjes blijken benen te zijn en op benen kan ik staan.
weetje lief, ik hou van je en ik zal moeders vragen of ze een cavia op mijn schoot wil zetten als ik dat zelf niet kan..
dinsdag 29 december 2009
zondag 22 november 2009
zaterdag 21 november 2009
emobitch
Is het omdat jij veel kunt, of omdat ik down ben nu?
Is het omdat jij me zag, of omdat ik dat dacht?
Is het omdat jij meent wat je zegt of omdat jij zulke mooie verwoordingen hebt?
Is het omdat ik dacht dat het waar was toen je zei dat ik bijzonder voor je was..
of is het omdat ik dat had gehoopt?
Is het omdat jij echt zo heel bijzonder voor me was, of omdat ik het verleden niet loslaat?
Ach weetje.. net las ik een mailtje van je terug, een mail waarin je beloftes maakte die je niet nagekomen bent en waarin je me vertelde hoeveel ik voor je betekende. Je bent een paar jaar jonger dan ik en toen al, was ik verbaasd over de manier waarop je praatte. Ik vind het bijzonder dat je er was, dat je me kon behandelen alsof ik héél bijzonder voor je was en ik echt wat voor je betekende. Maar inmiddels weet ik dat je daar nogal in overdreef, dat je vooral op zoek was naar mensen die jou bijzonder vonden en die om jou gaven, in plaats van andersom. Daarin ben je niet de enige en vooral..
ik bewonder je dat het je gelukt is om zoveel mensen te vinden die jou echt geweldig vinden!
maandag 21 september 2009
afgesloten, opengebroken
Je ogen huilen, zegt hij..
Zelf valt het me niet op. Ik geloof hem, ik geloof hem graag. Ik weet dat hij voelt wat hij zegt dat hij voelt (en nog zoveel meer). Hij voelt jou. Hij weet hoe jij je voelt. Hij weet dat jij tot hem aangetrokken voelt en met een beetje geluk, wil jij niet weten dat dit wederzijds is. Hij mist je.
Ondertussen houd ik van hem. Ik kan het niet in woorden uitdrukken en ik weet niet op welke manier. Ik wil het nergens mee vergelijken en wat ik weet, ik hou van hem, dat hou ik vast. Hij houdt ook van mij, niet zo diep als hij hield van jou, maar hij houdt van me. Hij gaat voor me, ik ga voor hem en tot nog toe was dat genoeg. Dat jij er bent, dat jij er altijd al was.. daar was ik me niet zo van bewust. Dat wil ik liever niet weten en hij doet alsof het niet zo is.. Je maakt me bang. Ik kan het je niet zeggen, of natuurlijk kan ik het je zeggen, maar ik zeg het je niet meteen. Ik heb je van mijn leven niet gezien, ik heb je nooit gesproken en hoewel ik meerdere keren op je hyves ben geweest, heb ik je geen bericht gestuurd en verwacht ik niet dat ik je zou herkennen op straat.
Ik weet dat je bang bent, ik weet dat het slecht met je gaat en ik denk te begrijpen waarom je anderen gebruikt, waarom je mensen kapot maakt en hoe onkwetsbaar je dan zelf lijkt. Ik weet dat je niet precies weet wat je allemaal doet, wat je hebt veroorzaakt en hoeveel pijn je mensen kunt doen. Je wilt niet weten wat je voelt, je wilt jezelf en je leven verneuken en natuurlijk.. dat is je goed recht. Maar één ding.. ik zou je willen zeggen dat je, behalve je eigen leven en je eigen gevoel, ook invloed hebt op iemand die zich met je verbonden voelt, die veel van je houdt en die pijn voelt, iedere keer dat jij pijn voelt, iedere keer dat je hem gebruikt, iedere keer dat hij terugdenkt aan alles wat er is gebeurd destijds.. Omdat je ooit je hand in zijn broek stak, iets zei met het woord 'korfbal', begon aan een opleiding, een stukje vlees op de BBQ legde.. omdat je hem ooit hebt leren kennen en jullie iets met elkaar kregen, daarom. Daarom is er een verbinding.
Ik wil je niet uitschakelen en als je erbij hoort, als je deel van hem bent, dan accepteer ik dat, of zal ik dat proberen. Of als je doet alsof je er niet bent, als je alles onder het wegennet begraaft wat jij ontwerpt, dan is dat zo. Dan zal ik heel hard over die wegen fietsen, keihard van mijn skateboard vallen en altijd weer verder gaan. ..Maar wat ik je steeds zou willen vragen: maak niet kapot wat je ex-vriendje bouwt. Maakt niet kapot wat geheeld wordt of laat me geloven dat het voorbij is, dat jij er niet meer bent. Geef ons een kans deze ruïnes deel te laten worden van het landschap, zonder dat het steeds obstakels blijven op de weg. Jouw weg, onze weg, wegenbouwkunde, weetikveel..
Dan zal ik een poging doen niet meer te kijken in ogen waarvan ik niet weet of ze lachen of dat ze huilen.
Zelf valt het me niet op. Ik geloof hem, ik geloof hem graag. Ik weet dat hij voelt wat hij zegt dat hij voelt (en nog zoveel meer). Hij voelt jou. Hij weet hoe jij je voelt. Hij weet dat jij tot hem aangetrokken voelt en met een beetje geluk, wil jij niet weten dat dit wederzijds is. Hij mist je.
Ondertussen houd ik van hem. Ik kan het niet in woorden uitdrukken en ik weet niet op welke manier. Ik wil het nergens mee vergelijken en wat ik weet, ik hou van hem, dat hou ik vast. Hij houdt ook van mij, niet zo diep als hij hield van jou, maar hij houdt van me. Hij gaat voor me, ik ga voor hem en tot nog toe was dat genoeg. Dat jij er bent, dat jij er altijd al was.. daar was ik me niet zo van bewust. Dat wil ik liever niet weten en hij doet alsof het niet zo is.. Je maakt me bang. Ik kan het je niet zeggen, of natuurlijk kan ik het je zeggen, maar ik zeg het je niet meteen. Ik heb je van mijn leven niet gezien, ik heb je nooit gesproken en hoewel ik meerdere keren op je hyves ben geweest, heb ik je geen bericht gestuurd en verwacht ik niet dat ik je zou herkennen op straat.
Ik weet dat je bang bent, ik weet dat het slecht met je gaat en ik denk te begrijpen waarom je anderen gebruikt, waarom je mensen kapot maakt en hoe onkwetsbaar je dan zelf lijkt. Ik weet dat je niet precies weet wat je allemaal doet, wat je hebt veroorzaakt en hoeveel pijn je mensen kunt doen. Je wilt niet weten wat je voelt, je wilt jezelf en je leven verneuken en natuurlijk.. dat is je goed recht. Maar één ding.. ik zou je willen zeggen dat je, behalve je eigen leven en je eigen gevoel, ook invloed hebt op iemand die zich met je verbonden voelt, die veel van je houdt en die pijn voelt, iedere keer dat jij pijn voelt, iedere keer dat je hem gebruikt, iedere keer dat hij terugdenkt aan alles wat er is gebeurd destijds.. Omdat je ooit je hand in zijn broek stak, iets zei met het woord 'korfbal', begon aan een opleiding, een stukje vlees op de BBQ legde.. omdat je hem ooit hebt leren kennen en jullie iets met elkaar kregen, daarom. Daarom is er een verbinding.
Ik wil je niet uitschakelen en als je erbij hoort, als je deel van hem bent, dan accepteer ik dat, of zal ik dat proberen. Of als je doet alsof je er niet bent, als je alles onder het wegennet begraaft wat jij ontwerpt, dan is dat zo. Dan zal ik heel hard over die wegen fietsen, keihard van mijn skateboard vallen en altijd weer verder gaan. ..Maar wat ik je steeds zou willen vragen: maak niet kapot wat je ex-vriendje bouwt. Maakt niet kapot wat geheeld wordt of laat me geloven dat het voorbij is, dat jij er niet meer bent. Geef ons een kans deze ruïnes deel te laten worden van het landschap, zonder dat het steeds obstakels blijven op de weg. Jouw weg, onze weg, wegenbouwkunde, weetikveel..
Dan zal ik een poging doen niet meer te kijken in ogen waarvan ik niet weet of ze lachen of dat ze huilen.
vrijdag 21 augustus 2009
afstand
je bent er niet.
ik weet dat je er bent
jij weet
dat je er niet bent
waar je wel bent
kan ik niet komen
en jij ook niet
denk ik zo
gewoon weg
alsof je meegenomen wordt
tussen mijn vingers door glipt
-ik niet weet of je wilt blijven, überhaupt-
en ik je na kijk
wetend:
ik wil helemaal niet met je mee
wish you were here
ik weet dat je er bent
jij weet
dat je er niet bent
waar je wel bent
kan ik niet komen
en jij ook niet
denk ik zo
gewoon weg
alsof je meegenomen wordt
tussen mijn vingers door glipt
-ik niet weet of je wilt blijven, überhaupt-
en ik je na kijk
wetend:
ik wil helemaal niet met je mee
wish you were here
woensdag 24 juni 2009
maandag 8 juni 2009
sweet seventeen
"The sea it swells like a sore head and the night it is aching
Two lovers lie with no sheets on their bed
And the day it is breaking"
Als cadeau voor mijn 17e verjaardag gaf ik mezelf dat waar ik het meest bang voor was: jou kwijt zijn. Niet meer bij je kunnen zijn, omdat ik me afvroeg of je me nog wel wilde zien en ik voor zekerheid koos. Niet meer tegen je aan liggen, omdat het erop leek dat je mij niet belangrijk vond en ik voor zekerheid koos. Niet meer brieven aan je schrijven, opdat ik maar zeker wist dat je me niet terug zou schrijven. Niet meer zeggen hoe lief ik je vond en verzwijgen hoe bijzonder je voor me was, omdat ik dat eigenlijk niet durfde te zeggen. En ik koos voor zekerheid. Dat, wat me het meest lief was op dat moment, jij dus, heb ik uit mijn leven gegooid om maar zeker te weten dat het niet bij mij weg zou gaan..
"You're in my mind all of the time
I know that's not enough"
Ik dacht veel aan je, ik was bijna altijd met je bezig. Jij wist dat niet. Ja, hoe had je het kunnen weten ook.. In mijn wereld was jij degene die mij liet stikken. Ik zag je niet. Jij zag mij niet. En ik wist niet hoe ik je kon bereiken.
"Baby don't cry"
Ik heb niet gehuild hoor. Ik heb niet gehuild.
"You're kept awake dreaming someone elses dream
Coffee is cold but it'll get you through
Compromise that's nothing new to you."
Ik dacht dat je me niet begreep. Ik dacht dat je niet geïnteresseerd in me was. Ik dacht.. oh, ik dacht teveel! Om er later, veel later, achter te komen dat ik me afgesloten had, dat ik jou tekort gedaan had, dat ik je eigenlijk mijn verontschuldigingen en een bedankje schuldig was.
"Let's see colours that have never been seen
Let's go places no one else has been"
Ik kon me niet herinneren dat er ooit iemand was geweest, voor jou, die me zei wat jij zei: je hield van me. En ik antwoordde, voorzichtig, onzeker: ik ook van jou.. Ik heb je brieven geschreven met een afsluiting die ik voor niemand anders gebruikte, niet op dat moment en later ook niet.
"Ik vind je lief"
Ik heb me schuldig gevoeld. Ik heb je nog jaren gemist. Echt nog jaren.. Eerst heeft het meer dan een jaar geduurd voordat ik de situatie ben gaan erkennen, dat ging niet zomaar en pff.. ik weet niet precies hoelang het geduurd heeft voordat ik me er min of meer bij neergelegd heb: ik heb ons contact verbroken en achteraf was ik de aso, niet jij
"You're in my mind all of the time
I know that's not enough
Well if the sky can crack there must be someway back
To love and only love"
En hoevaak ik er niet aan heb gedacht contact met je op te nemen.
Hoevaak ik ben begonnen aan een brief aan jou, of aan iets non-verbaals, gewoon om te kunnen zeggen dat je nog steeds veel voor me betekende.
En hoe vaak ik niet toch maar besloot om ervan af te zien.
En hoeveel ik aan je bleef denken.
Hoevaak ik over je droomde, overdag in wakkere toestand, maar 's nachts niet minder.
In hoeveel liedjes ik jou herkende.
Hoe graag ik niet had gewild dat alles anders gelopen was, of toch minstens.. dat ik dat tegen je had durven zeggen.
"Sure hope the weather will break soon
The air is heavy, heavy as a truck"
Ik zag je lopen. Of dat dacht ik. Ergens afgelopen december, tussen het station en Windesheim. 's Ochtends vroeg, je weet wel, als half Windesheim daar zo loopt. En jij.. jij ook? Tussen twee andere meiden in. Een bruine ribjas, een oranje-roze sjaal en.. als jij het niet was, had dat meisje net zulke mooie krullen en net zo'n prachtige uitstraling als jou.
"We need the rain to wash away our bad luck"
Ik had kriebels. Ik was zenuwachtig. Ik zat vol stress. Ik wist niet wat ik moest. Ik.. Ik wilde op je afrennen. Ik wilde je naam roepen. Ik.. Ik moest me verstoppen! Ik durfde je niet onder ogen te komen.
"Well if the sky can crack there must be some way back"
Ik heb net iets te lang, zolang dat het net wel opviel, naar jou staan kijken. Ik heb me omgedraaid. Ik ben naar school gelopen.
"To love and only love"
Ik drufde niet.
Ik durfde niet.
Ik durfde niet.
Ik durfde niet.
Ik durfde niet.
Ik durfde niet.
Ik durfde niet.
MIJN GOD.. IK DURFDE NIET
"Electrical storm
Electrical storm
Electrical storm"
Als ik eraan terug denk, voel ik nog de spijt. Ik had je dan -theoretisch gezien- wel niets meer te zeggen, maar DAMN
Ik had me zo vaak schuldig gevoeld over de manier waarop ik je behandeld heb. Ik heb er zo'n spijt van gehad. Ik heb me zo vaak afgevraagd hoe jij het hebt ervaren, hoe ver onze werelden uit elkaar lagen omdat ik mezelf ontkende. Ik heb om je gehuild. Ik heb je op internet opgezocht. Ik heb ooit een cu2 voor je gemaakt en deze later weer opgeheven. Ik heb je gedichtjes gelezen op gedichten-freaks. Ik heb je foto gezien op je cu2. Ik heb je blog gelezen op hyves. Ik heb over je geschreven. Ik heb over je gepraat. Met andere mensen, mensen die jou gekend hadden, maar vooral mensen die je nooit zouden leren kennen, met mezelf.
Ik ben behoorlijk obsessief met je bezig geweest, want voor mij betekende je veel. Ik kon niet om je heen.
"Baby don't cry
Baby don't cry
Baby don't cry"
Ik mis je niet meer, of niet vaak. Na die éne keer vlak voor het tunneltje richting Windesheim, dacht ik je nog één keer gezien te hebben, al kan ik het ook gedroomd hebben. Ik ben niet naar je toe gegaan. Af en toe, als mijn cd-speler net dat éne liedje draait, of als ik iets zie wat ik me jou associeer, denk ik aan je.
Lichtelijk weemoedig, met dank aan U2.
Two lovers lie with no sheets on their bed
And the day it is breaking"
Als cadeau voor mijn 17e verjaardag gaf ik mezelf dat waar ik het meest bang voor was: jou kwijt zijn. Niet meer bij je kunnen zijn, omdat ik me afvroeg of je me nog wel wilde zien en ik voor zekerheid koos. Niet meer tegen je aan liggen, omdat het erop leek dat je mij niet belangrijk vond en ik voor zekerheid koos. Niet meer brieven aan je schrijven, opdat ik maar zeker wist dat je me niet terug zou schrijven. Niet meer zeggen hoe lief ik je vond en verzwijgen hoe bijzonder je voor me was, omdat ik dat eigenlijk niet durfde te zeggen. En ik koos voor zekerheid. Dat, wat me het meest lief was op dat moment, jij dus, heb ik uit mijn leven gegooid om maar zeker te weten dat het niet bij mij weg zou gaan..
"You're in my mind all of the time
I know that's not enough"
Ik dacht veel aan je, ik was bijna altijd met je bezig. Jij wist dat niet. Ja, hoe had je het kunnen weten ook.. In mijn wereld was jij degene die mij liet stikken. Ik zag je niet. Jij zag mij niet. En ik wist niet hoe ik je kon bereiken.
"Baby don't cry"
Ik heb niet gehuild hoor. Ik heb niet gehuild.
"You're kept awake dreaming someone elses dream
Coffee is cold but it'll get you through
Compromise that's nothing new to you."
Ik dacht dat je me niet begreep. Ik dacht dat je niet geïnteresseerd in me was. Ik dacht.. oh, ik dacht teveel! Om er later, veel later, achter te komen dat ik me afgesloten had, dat ik jou tekort gedaan had, dat ik je eigenlijk mijn verontschuldigingen en een bedankje schuldig was.
"Let's see colours that have never been seen
Let's go places no one else has been"
Ik kon me niet herinneren dat er ooit iemand was geweest, voor jou, die me zei wat jij zei: je hield van me. En ik antwoordde, voorzichtig, onzeker: ik ook van jou.. Ik heb je brieven geschreven met een afsluiting die ik voor niemand anders gebruikte, niet op dat moment en later ook niet.
"Ik vind je lief"
Ik heb me schuldig gevoeld. Ik heb je nog jaren gemist. Echt nog jaren.. Eerst heeft het meer dan een jaar geduurd voordat ik de situatie ben gaan erkennen, dat ging niet zomaar en pff.. ik weet niet precies hoelang het geduurd heeft voordat ik me er min of meer bij neergelegd heb: ik heb ons contact verbroken en achteraf was ik de aso, niet jij
"You're in my mind all of the time
I know that's not enough
Well if the sky can crack there must be someway back
To love and only love"
En hoevaak ik er niet aan heb gedacht contact met je op te nemen.
Hoevaak ik ben begonnen aan een brief aan jou, of aan iets non-verbaals, gewoon om te kunnen zeggen dat je nog steeds veel voor me betekende.
En hoe vaak ik niet toch maar besloot om ervan af te zien.
En hoeveel ik aan je bleef denken.
Hoevaak ik over je droomde, overdag in wakkere toestand, maar 's nachts niet minder.
In hoeveel liedjes ik jou herkende.
Hoe graag ik niet had gewild dat alles anders gelopen was, of toch minstens.. dat ik dat tegen je had durven zeggen.
"Sure hope the weather will break soon
The air is heavy, heavy as a truck"
Ik zag je lopen. Of dat dacht ik. Ergens afgelopen december, tussen het station en Windesheim. 's Ochtends vroeg, je weet wel, als half Windesheim daar zo loopt. En jij.. jij ook? Tussen twee andere meiden in. Een bruine ribjas, een oranje-roze sjaal en.. als jij het niet was, had dat meisje net zulke mooie krullen en net zo'n prachtige uitstraling als jou.
"We need the rain to wash away our bad luck"
Ik had kriebels. Ik was zenuwachtig. Ik zat vol stress. Ik wist niet wat ik moest. Ik.. Ik wilde op je afrennen. Ik wilde je naam roepen. Ik.. Ik moest me verstoppen! Ik durfde je niet onder ogen te komen.
"Well if the sky can crack there must be some way back"
Ik heb net iets te lang, zolang dat het net wel opviel, naar jou staan kijken. Ik heb me omgedraaid. Ik ben naar school gelopen.
"To love and only love"
Ik drufde niet.
Ik durfde niet.
Ik durfde niet.
Ik durfde niet.
Ik durfde niet.
Ik durfde niet.
Ik durfde niet.
MIJN GOD.. IK DURFDE NIET
"Electrical storm
Electrical storm
Electrical storm"
Als ik eraan terug denk, voel ik nog de spijt. Ik had je dan -theoretisch gezien- wel niets meer te zeggen, maar DAMN
Ik had me zo vaak schuldig gevoeld over de manier waarop ik je behandeld heb. Ik heb er zo'n spijt van gehad. Ik heb me zo vaak afgevraagd hoe jij het hebt ervaren, hoe ver onze werelden uit elkaar lagen omdat ik mezelf ontkende. Ik heb om je gehuild. Ik heb je op internet opgezocht. Ik heb ooit een cu2 voor je gemaakt en deze later weer opgeheven. Ik heb je gedichtjes gelezen op gedichten-freaks. Ik heb je foto gezien op je cu2. Ik heb je blog gelezen op hyves. Ik heb over je geschreven. Ik heb over je gepraat. Met andere mensen, mensen die jou gekend hadden, maar vooral mensen die je nooit zouden leren kennen, met mezelf.
Ik ben behoorlijk obsessief met je bezig geweest, want voor mij betekende je veel. Ik kon niet om je heen.
"Baby don't cry
Baby don't cry
Baby don't cry"
Ik mis je niet meer, of niet vaak. Na die éne keer vlak voor het tunneltje richting Windesheim, dacht ik je nog één keer gezien te hebben, al kan ik het ook gedroomd hebben. Ik ben niet naar je toe gegaan. Af en toe, als mijn cd-speler net dat éne liedje draait, of als ik iets zie wat ik me jou associeer, denk ik aan je.
Lichtelijk weemoedig, met dank aan U2.
zaterdag 23 mei 2009
ff een tipje
Vreet je dood
neem jezelf vooral niet serieus
wees nooit eerlijk tegen jezelf
en ga zo gauw mogelijk door op deze voet
dan kom je er wel!
neem jezelf vooral niet serieus
wees nooit eerlijk tegen jezelf
en ga zo gauw mogelijk door op deze voet
dan kom je er wel!
maandag 18 mei 2009
de man die op zijn 27e met me trouwt
ik zie je
maar jij wilt mij niet zien
ik groet je
maar jij mompelt
amper terug
je vriendinnetje
o, je weet, DAT WAS IK,
je vriendinnetje,
o, ik weet, DAT BEN IK NIET,
ze praat tegen je
je momeplt
ziet er moe uit,
ze praat
gaat niet over sex
DAT LIJKT MAAR ZO EN ANDERS WIL IK HET NIET WETEN
ze praat
wat je moet doen
als je je kut voelt
o, dat doe je
dat doe je dus
en je knikt
o je vriendinnetje
ze praat tegen me
twee zinnetjes
omdat
ze me per ongeluk kent
o jij
je praat niet tegen me
omdat
je wilt me niet kennen
we zitten in de bus
jij
ik
geen vriendinnetje
je loopt me voorbij
ik kom naar je toe
je kijkt niet
we zeggen niets
ik weet niet
wat te zeggen
jij weet goed
niets te zeggen
te ontwijken
te doen
of je er niet bent
maar als ik opsta
moet ik naar je kijken
niet wetend
of je slaapt of dat ik dat moet denken
ik raak je aan
ik kijk niet of je reageert
ik ben weg
ik moet weg
en ik weet
ik vind je lief
ik vind je vertederend
ik bewonder je
ik kijk door je masker
je vertedert me
je bezorgt me bewondering
IK VIND JE LIEF
maar vooral
jouw masker en jij
jouw leven en jij
jouw wereld en jij
worden gelukkiger met haar
dan ze hadden zullen zijn met mij
o vriendinnetje van de man die nooit bij me heeft gehoord.. IK VIND JOU EEN SLET
zorg toch goed voor hem<3
maar jij wilt mij niet zien
ik groet je
maar jij mompelt
amper terug
je vriendinnetje
o, je weet, DAT WAS IK,
je vriendinnetje,
o, ik weet, DAT BEN IK NIET,
ze praat tegen je
je momeplt
ziet er moe uit,
ze praat
gaat niet over sex
DAT LIJKT MAAR ZO EN ANDERS WIL IK HET NIET WETEN
ze praat
wat je moet doen
als je je kut voelt
o, dat doe je
dat doe je dus
en je knikt
o je vriendinnetje
ze praat tegen me
twee zinnetjes
omdat
ze me per ongeluk kent
o jij
je praat niet tegen me
omdat
je wilt me niet kennen
we zitten in de bus
jij
ik
geen vriendinnetje
je loopt me voorbij
ik kom naar je toe
je kijkt niet
we zeggen niets
ik weet niet
wat te zeggen
jij weet goed
niets te zeggen
te ontwijken
te doen
of je er niet bent
maar als ik opsta
moet ik naar je kijken
niet wetend
of je slaapt of dat ik dat moet denken
ik raak je aan
ik kijk niet of je reageert
ik ben weg
ik moet weg
en ik weet
ik vind je lief
ik vind je vertederend
ik bewonder je
ik kijk door je masker
je vertedert me
je bezorgt me bewondering
IK VIND JE LIEF
maar vooral
jouw masker en jij
jouw leven en jij
jouw wereld en jij
worden gelukkiger met haar
dan ze hadden zullen zijn met mij
o vriendinnetje van de man die nooit bij me heeft gehoord.. IK VIND JOU EEN SLET
zorg toch goed voor hem<3
woensdag 13 mei 2009
oh meisje<3
ik weet het:
soms doe ik best cynisch over je
vaak
doe ik heel cynisch over je
ik weet het:
het heeft geen zin me schuldig te voelen
zolang ik dit gedrag niet verander
en ik maak het niet goed
door andere keren extra lief te doen
ik weet het:
niet alleen ik
ben bezig volwassen te worden
maar ook jij
wordt langzaamaan groter dan ik me had kunnen voorstellen
ik weet het:
ik kan je niet altijd serieus nemen
en ik maak je belachelijk
als jij er niet bij bent
wat me eigenlijk heel erg spijt
ik weet het:
vaak gedraag ik me als een klein kind
maar geloof me,
weet van me,
dat ik je echt het beste gun
en ik achter je sta,
zelfs als je hele domme dingen doet
en ik geloof
dat je niet handig bent op weg naar je geluk
[weet dat ik er voor je ben en dat ik je heus het beste en mooiste resultaat van je stomme acties gun]
soms doe ik best cynisch over je
vaak
doe ik heel cynisch over je
ik weet het:
het heeft geen zin me schuldig te voelen
zolang ik dit gedrag niet verander
en ik maak het niet goed
door andere keren extra lief te doen
ik weet het:
niet alleen ik
ben bezig volwassen te worden
maar ook jij
wordt langzaamaan groter dan ik me had kunnen voorstellen
ik weet het:
ik kan je niet altijd serieus nemen
en ik maak je belachelijk
als jij er niet bij bent
wat me eigenlijk heel erg spijt
ik weet het:
vaak gedraag ik me als een klein kind
maar geloof me,
weet van me,
dat ik je echt het beste gun
en ik achter je sta,
zelfs als je hele domme dingen doet
en ik geloof
dat je niet handig bent op weg naar je geluk
[weet dat ik er voor je ben en dat ik je heus het beste en mooiste resultaat van je stomme acties gun]
donderdag 7 mei 2009
en ik wilde dat ik je iets te zeggen had
"And I don’t know where you went when you left me but
Says here in the water you must be gone by now
I can tell somehow
One hand on the trigger of a telephone
Wonderin' when the call comes
Where you say it’s alright
You got your heart right
Maybe I’ll sleep inside my coat and
Wait on your porch ‘till you come back home
Oh, right
I can’t find a flight
We share the sadness
Split screen sadness
Two wrongs make it all alright tonight
Two wrongs make it all alright tonight
Two wrongs make it all alright tonight
Two wrongs make it all alright tonight
"All you need is love" is a lie 'cause
We had a love but we still said goodbye
Now we’re tired, battered fighters
And it stings when it nobody’s fault cause there's
Nothing to blame At the drop of your name
It’s only the air you took and the breath you left
So maybe I’ll sleep inside my coat and
Wait on your porch 'til you come back home
Oh, right
I can’t find a flight
So I’ll check the weather wherever you are
Cause I wanna know if you can see the stars tonight
It might be my only right
We share the sadness
(two wrongs make it all alright tonight)
Split screen sadness
(two wrongs make it all alright tonight)
We share the sadness
(two wrongs make it all alright tonight)
Split screen sadness
(two wrongs make it all alright tonight)
I called
because
I just
Need to feel you on the line
Don’t hang up this time
And I know it was me who called it over but
I still wish you'd fought me ‘til Your dying day
Don’t let me get away
Cause I can’t wait to figure out what’s wrong with me
So I can say 'this is the way that I used to be
There’s no substitute for time
Or for the sadness
(two wrongs make it all alright tonight)
Split screen sadness
(two wrongs make it all alright tonight)
We share the sadness
(two wrongs make it all alright tonight)
Split screen sadness
(two wrongs make it all alright tonight)
Oh and the sadness
It's alright, it's alright
Oh and the sadness
It's alright, it's alright
Oh and the sadness
It's alright, it's alright"
John Mayer - Split screen sadness
Says here in the water you must be gone by now
I can tell somehow
One hand on the trigger of a telephone
Wonderin' when the call comes
Where you say it’s alright
You got your heart right
Maybe I’ll sleep inside my coat and
Wait on your porch ‘till you come back home
Oh, right
I can’t find a flight
We share the sadness
Split screen sadness
Two wrongs make it all alright tonight
Two wrongs make it all alright tonight
Two wrongs make it all alright tonight
Two wrongs make it all alright tonight
"All you need is love" is a lie 'cause
We had a love but we still said goodbye
Now we’re tired, battered fighters
And it stings when it nobody’s fault cause there's
Nothing to blame At the drop of your name
It’s only the air you took and the breath you left
So maybe I’ll sleep inside my coat and
Wait on your porch 'til you come back home
Oh, right
I can’t find a flight
So I’ll check the weather wherever you are
Cause I wanna know if you can see the stars tonight
It might be my only right
We share the sadness
(two wrongs make it all alright tonight)
Split screen sadness
(two wrongs make it all alright tonight)
We share the sadness
(two wrongs make it all alright tonight)
Split screen sadness
(two wrongs make it all alright tonight)
I called
because
I just
Need to feel you on the line
Don’t hang up this time
And I know it was me who called it over but
I still wish you'd fought me ‘til Your dying day
Don’t let me get away
Cause I can’t wait to figure out what’s wrong with me
So I can say 'this is the way that I used to be
There’s no substitute for time
Or for the sadness
(two wrongs make it all alright tonight)
Split screen sadness
(two wrongs make it all alright tonight)
We share the sadness
(two wrongs make it all alright tonight)
Split screen sadness
(two wrongs make it all alright tonight)
Oh and the sadness
It's alright, it's alright
Oh and the sadness
It's alright, it's alright
Oh and the sadness
It's alright, it's alright"
John Mayer - Split screen sadness
donderdag 30 april 2009
omdat ik misschien niet geweldig ben
Weetje.. ik vind je geweldig. Ik vond je al mooi, grappig en zo bijzonder dat ik niet tegen je durfde te praten, toen ik je leerde kennen. Ik wil niet heel sentimenteel en zielig lijken, maar ik durf te zeggen dat ik tegen je op kijk.
Je hebt iets over je, iets wat ik niet kan benoemen maar wat een 'wow!'-gevoel in me losmaakt dat ik niet kan ontkennen. Ik zou willen dat ik contact met je durfde te maken. Ik zou willen dat ik.. ik weet niet wat. Ik zou in je leven willen passen, gewoon als iemand die er ook bij hoort. Iemand met wie je afspreekt en met wie je in contact blijft. Ik kan best normaal tegen je doen hoor. Dat ik ooit, op school, probeerde om heel stiekem tegenover je te gaan zitten zodat ik tenminste nog even kon kijken als ik niets tegen je durfde te zeggen.. Dat betekent niet dat ik de rest van mijn leven niets tegen je zeg. Via internet is alles veilig. Veranderde ik in mijn digitale zelf en ik durfde opeens te zeggen hoe mooi ik je vond. Nooit helemaal serieus natuurlijk. Maar hoe serieus was jij met mij..? Hoeveel digitale jij is in het echt ook jij?
Ik betrap mezelf erop dat ik me uitsloof. Dat ik me zelfs digitaal enorm kan uitsloven. Ik probeer maar leuk te zijn. Ik probeer maar steeds de grappigste opmerking te maken. Ik probeer maar vet lief te lijken. Ik probeer maar zo leuk te doen als je me zo willen. Zodat je me een heel klein beetje zou willen.. Zodat je me zou missen als ik er 's niet was om steeds zo leuk, lief, grappig, intelligent en geweldig te doen. Het lijkt niet te werken. Er is me zo vaak verteld dat ik mezelf moet zijn, dat ik dan echt op mijn leukst, of minstens op mijn eigenst ben. Er is me nog vaker verteld dat de dingen die ik voelde, de gedachten, associaties die ik had, vooral niet normaal waren. Dat ik zo niet hoorde te denken en dat ik, als ik iets simpels zei als: die vrouw daar lijkt op de buurvrouw! Ik altijd een reactie kreeg die aangaf dat ik totaal niet spoorde: die vrouw heeft helemaal niets weg van de buurvrouw! Misschien kijk wel eens iets anders tegen de wereld aan, niet omdat ik dat geleerd heb, maar omdat het gewoon zo is. Toch.. omdat alles wat ik zei, direct voor gek verklaard leek te worden, zeg ik liever niets. Niet te persoonlijk. Niet teveel van wat ik voel. Niet wat ik zie, niet wat ik denk, niet wie ik ben. Ik voel namelijk altijd dingen die niet bij de situatie passen. Wat ik zie, is altijd vreemd. Wat ik denk is stom en daarom is wat ik ben dat al helemaal. Er is me uitgelegd wat ik wel hoor te voelen en waarom. Niet teveel want dat kost maar energie en je bereikt er niets mee. Niet te vaak want eigenlijk is voelen gewoon stom. Alleen als je opa is overleden, dan meot je verdrietig zijn! Het maakt niet uit dat je heel erg moe van hem werd, dat er niets leuks aan hem was en dat jij je opgelucht voelt, of dat je medelijden hebt met je oma.. Je moet verdrietig zijn! Dat hoort zo, voor andere gevoelens is geen plaats. Dit gevoel heb je vanaf het moment dat je het hoort, totdat de kist in het graf gezakt is. Daarna voel je niets meer. Want voelen is stom en opa is nu weg.
Voelen is stom. Ik ben stom. Ik ben helemaal stom als ik ben wie ik ben en als ik voel wat ik voel. Want niet alleen voelen is stom, het is vooral heel erg stom als je voelt wat ik voel.
En weetje.. ik begrijp zelf ook niet helemaal wat jou zo geweldig maakt. Ik geloof wel dat half Nederland je geweldig vindt, dus misschien beeld ik me nu niet iets stoms in. Toch, ik vind je geweldig en ik sloof me enorm uit. Niet opdat jij mij geweldig zou vinden, want zal ik dat ooit halen? Maar gewoon.. omdat ik dan misschien een klein stukje van je leven kan zijn.
Je maakt me boos
maar ik mag niet voelen
dat ik mezelf niet kan zijn
maar ik mag niet voelen
dat ik me zo uitsloof
maar ik mag me niet uittsloven, ik moet van mezelf gewoon leuk zijn en dat ben ik niet
En hoewel ik niet mag voelen, ben ik gefrustreerd dat jij zoveel met me doet..
Weetje.. ik vind je geweldig
Je hebt iets over je, iets wat ik niet kan benoemen maar wat een 'wow!'-gevoel in me losmaakt dat ik niet kan ontkennen. Ik zou willen dat ik contact met je durfde te maken. Ik zou willen dat ik.. ik weet niet wat. Ik zou in je leven willen passen, gewoon als iemand die er ook bij hoort. Iemand met wie je afspreekt en met wie je in contact blijft. Ik kan best normaal tegen je doen hoor. Dat ik ooit, op school, probeerde om heel stiekem tegenover je te gaan zitten zodat ik tenminste nog even kon kijken als ik niets tegen je durfde te zeggen.. Dat betekent niet dat ik de rest van mijn leven niets tegen je zeg. Via internet is alles veilig. Veranderde ik in mijn digitale zelf en ik durfde opeens te zeggen hoe mooi ik je vond. Nooit helemaal serieus natuurlijk. Maar hoe serieus was jij met mij..? Hoeveel digitale jij is in het echt ook jij?
Ik betrap mezelf erop dat ik me uitsloof. Dat ik me zelfs digitaal enorm kan uitsloven. Ik probeer maar leuk te zijn. Ik probeer maar steeds de grappigste opmerking te maken. Ik probeer maar vet lief te lijken. Ik probeer maar zo leuk te doen als je me zo willen. Zodat je me een heel klein beetje zou willen.. Zodat je me zou missen als ik er 's niet was om steeds zo leuk, lief, grappig, intelligent en geweldig te doen. Het lijkt niet te werken. Er is me zo vaak verteld dat ik mezelf moet zijn, dat ik dan echt op mijn leukst, of minstens op mijn eigenst ben. Er is me nog vaker verteld dat de dingen die ik voelde, de gedachten, associaties die ik had, vooral niet normaal waren. Dat ik zo niet hoorde te denken en dat ik, als ik iets simpels zei als: die vrouw daar lijkt op de buurvrouw! Ik altijd een reactie kreeg die aangaf dat ik totaal niet spoorde: die vrouw heeft helemaal niets weg van de buurvrouw! Misschien kijk wel eens iets anders tegen de wereld aan, niet omdat ik dat geleerd heb, maar omdat het gewoon zo is. Toch.. omdat alles wat ik zei, direct voor gek verklaard leek te worden, zeg ik liever niets. Niet te persoonlijk. Niet teveel van wat ik voel. Niet wat ik zie, niet wat ik denk, niet wie ik ben. Ik voel namelijk altijd dingen die niet bij de situatie passen. Wat ik zie, is altijd vreemd. Wat ik denk is stom en daarom is wat ik ben dat al helemaal. Er is me uitgelegd wat ik wel hoor te voelen en waarom. Niet teveel want dat kost maar energie en je bereikt er niets mee. Niet te vaak want eigenlijk is voelen gewoon stom. Alleen als je opa is overleden, dan meot je verdrietig zijn! Het maakt niet uit dat je heel erg moe van hem werd, dat er niets leuks aan hem was en dat jij je opgelucht voelt, of dat je medelijden hebt met je oma.. Je moet verdrietig zijn! Dat hoort zo, voor andere gevoelens is geen plaats. Dit gevoel heb je vanaf het moment dat je het hoort, totdat de kist in het graf gezakt is. Daarna voel je niets meer. Want voelen is stom en opa is nu weg.
Voelen is stom. Ik ben stom. Ik ben helemaal stom als ik ben wie ik ben en als ik voel wat ik voel. Want niet alleen voelen is stom, het is vooral heel erg stom als je voelt wat ik voel.
En weetje.. ik begrijp zelf ook niet helemaal wat jou zo geweldig maakt. Ik geloof wel dat half Nederland je geweldig vindt, dus misschien beeld ik me nu niet iets stoms in. Toch, ik vind je geweldig en ik sloof me enorm uit. Niet opdat jij mij geweldig zou vinden, want zal ik dat ooit halen? Maar gewoon.. omdat ik dan misschien een klein stukje van je leven kan zijn.
Je maakt me boos
maar ik mag niet voelen
dat ik mezelf niet kan zijn
maar ik mag niet voelen
dat ik me zo uitsloof
maar ik mag me niet uittsloven, ik moet van mezelf gewoon leuk zijn en dat ben ik niet
En hoewel ik niet mag voelen, ben ik gefrustreerd dat jij zoveel met me doet..
Weetje.. ik vind je geweldig
donderdag 23 april 2009
tattoo's, treinen en een man die me normaal behandelt
woensdag
ik ben bij je of jij bij mij. Ik praat met je. Over je vriendinnetje. Ik vind het moeilijk, moet me steeds beheersen om je niet te bespringen. Jij bent gelukkig. Je gedraagt je normaal tegenover me, als ben ik een kennis van je, iemand voor je niet veel voelt (of hebt gevoeld). Iemand die je niet tot wanhoop heeft gedreven maar met wie je best leuk kunt praten.
Ik weet niet goed wat ik met je aanmoet. Ik roep dingen, gemene dingen waarvan jij niet weet dat ze gemeen zijn. Of misschien zijn ze pas gemeen als je ze zo opvat, want ik weet dat ik ze roep uit wanhoop. (HOE HEB IK JE KUNNEN VERLIEZEN!?)
donderdag
ik ben bij je of jij bij mij. Ik praat met je, met jullie want je vriendinnetje is erbij. Nu weet ik helemaal niet meer wat ik gezegd heb en wat ik heb willen zeggen. Ik zie niet meer het verschil tussen wat er gebeurde en wat er had kunnen gebeuren. Ik herinner me dat ik kwaad ben geweest over de situatie rond Daniëlle, het feit dat jij haar niet mocht maar nu wel een vriendinnetje hebt dat ook het etiket ADD draagt en dat ook hsp is. Die term is gevallen: hsp. Ik weet niet hoe, ik weet niet wat. Jullie zitten daar samen heel gewoon te zijn, rustig met me te praten en ik probeer te verbergen dat het zoveel met me doet dat ik alle kanten op stuiter.
vrijdag
ik ga met de trein met een meisje dat ik net heb leren kennen. Ik weet niet hoe ze heet, ik weet niet waar ik haar van ken en ik weet niet waarom ik aan haar vast zit, maar ik ga met de trein en zij gaat met me mee. We zitten op een vierpersoonsplaats, zo'n groepje. Zij zit naast het raam, vooruit, ik zit naast haar. Tegenover me zit hij, het onderwerp van mijn blog, naast hem zit zijn vriendinnetje. Het vriendinetje dat de hele reis niets zegt. Hij heeft zijn bovenlichaam ontbloot, het is bruin, rond en weinig behaard. (Ik ken hem als bleek/ r0od, een beetje behaard, klam, niet zo glimmend en blubberend, niet rond.. waarom zijn sommige dikke buiken rond als de eigenaar ervan niet zwanger is?) Hij laat een tattoo zien die loopt vanaf de onderkant van zijn rechterborst tot vlak onder zijn navel. Het is een organisch iets, zwarte lijnen een soort van tribal. Hij vertelt er iets over.. Ik zeg tegen het meisje naast me dat ik weg wil. Ik wil niet in deze trein. En ik wil al helemaal niet tegenover mijn half naakte ex zitten die me alle kanten van zijn lichaam laat zien terwijl zijn nieuwe vlam er naast zit! Het meisje zegt dat ik me niet aan moet stellen. Ik moet blijven zitten. En meneer praat verder, hij hoort de gesprekken tussen mij en mijn nieuwe kennis niet.. Hij vertelt dat zijn vriendinnetje een tattoo heeft onderworpen, een tattoo voor mij en die zit op zijn kont..! En inderdaad, hij laat het zien: er zit een tattoo op zijn linkerbil. Het is een soort mandala, dikke zwarte lijnen en vakjes die felrood en knalgeel zijn ingekleurd. Het is een tattoo die iets zegt over mijn onzekerheid, zegt hij, de tattoo zal me helpen om dit te overwinnen, gewoon omdat zijn vriendinnetje deze onzekerheid erkent heeft, zelf is zij ook onzeker namelijk..
nu
1 ik praat met hem op een gewone manier, hij kan dat, ik niet
2 ik praat met hem en zijn vriendin op een gewone manier, zij kunnen dat, ik niet
3 ik praat met een ontklede hem op een gewone manier, hij kan dat, ik wil weg, ik kan dit niet
4 WHATTHEFUCK IS GONNA HAPPEN NEXT
ik ben bij je of jij bij mij. Ik praat met je. Over je vriendinnetje. Ik vind het moeilijk, moet me steeds beheersen om je niet te bespringen. Jij bent gelukkig. Je gedraagt je normaal tegenover me, als ben ik een kennis van je, iemand voor je niet veel voelt (of hebt gevoeld). Iemand die je niet tot wanhoop heeft gedreven maar met wie je best leuk kunt praten.
Ik weet niet goed wat ik met je aanmoet. Ik roep dingen, gemene dingen waarvan jij niet weet dat ze gemeen zijn. Of misschien zijn ze pas gemeen als je ze zo opvat, want ik weet dat ik ze roep uit wanhoop. (HOE HEB IK JE KUNNEN VERLIEZEN!?)
donderdag
ik ben bij je of jij bij mij. Ik praat met je, met jullie want je vriendinnetje is erbij. Nu weet ik helemaal niet meer wat ik gezegd heb en wat ik heb willen zeggen. Ik zie niet meer het verschil tussen wat er gebeurde en wat er had kunnen gebeuren. Ik herinner me dat ik kwaad ben geweest over de situatie rond Daniëlle, het feit dat jij haar niet mocht maar nu wel een vriendinnetje hebt dat ook het etiket ADD draagt en dat ook hsp is. Die term is gevallen: hsp. Ik weet niet hoe, ik weet niet wat. Jullie zitten daar samen heel gewoon te zijn, rustig met me te praten en ik probeer te verbergen dat het zoveel met me doet dat ik alle kanten op stuiter.
vrijdag
ik ga met de trein met een meisje dat ik net heb leren kennen. Ik weet niet hoe ze heet, ik weet niet waar ik haar van ken en ik weet niet waarom ik aan haar vast zit, maar ik ga met de trein en zij gaat met me mee. We zitten op een vierpersoonsplaats, zo'n groepje. Zij zit naast het raam, vooruit, ik zit naast haar. Tegenover me zit hij, het onderwerp van mijn blog, naast hem zit zijn vriendinnetje. Het vriendinetje dat de hele reis niets zegt. Hij heeft zijn bovenlichaam ontbloot, het is bruin, rond en weinig behaard. (Ik ken hem als bleek/ r0od, een beetje behaard, klam, niet zo glimmend en blubberend, niet rond.. waarom zijn sommige dikke buiken rond als de eigenaar ervan niet zwanger is?) Hij laat een tattoo zien die loopt vanaf de onderkant van zijn rechterborst tot vlak onder zijn navel. Het is een organisch iets, zwarte lijnen een soort van tribal. Hij vertelt er iets over.. Ik zeg tegen het meisje naast me dat ik weg wil. Ik wil niet in deze trein. En ik wil al helemaal niet tegenover mijn half naakte ex zitten die me alle kanten van zijn lichaam laat zien terwijl zijn nieuwe vlam er naast zit! Het meisje zegt dat ik me niet aan moet stellen. Ik moet blijven zitten. En meneer praat verder, hij hoort de gesprekken tussen mij en mijn nieuwe kennis niet.. Hij vertelt dat zijn vriendinnetje een tattoo heeft onderworpen, een tattoo voor mij en die zit op zijn kont..! En inderdaad, hij laat het zien: er zit een tattoo op zijn linkerbil. Het is een soort mandala, dikke zwarte lijnen en vakjes die felrood en knalgeel zijn ingekleurd. Het is een tattoo die iets zegt over mijn onzekerheid, zegt hij, de tattoo zal me helpen om dit te overwinnen, gewoon omdat zijn vriendinnetje deze onzekerheid erkent heeft, zelf is zij ook onzeker namelijk..
nu
1 ik praat met hem op een gewone manier, hij kan dat, ik niet
2 ik praat met hem en zijn vriendin op een gewone manier, zij kunnen dat, ik niet
3 ik praat met een ontklede hem op een gewone manier, hij kan dat, ik wil weg, ik kan dit niet
4 WHATTHEFUCK IS GONNA HAPPEN NEXT
vermoeidheid door vitaminetekorten
ik mis je
en dat maakt me zo moe!
ik heb niet héél lang met je opgetrokken
wel erg intensief
maar na een een jaartje was het algauw over
of na anderhalf jaar
of na twee jaar misschien
onze eerste ontmoeting is twee jaar geleden
onze derde ontmoeting
zes weken later
bijna twee jaar
ik begrijp niet
ik begrijp wel
je bent zo anders
ik kon niet met je omgaan
je begreep me zo slecht
dat je me constant pijn deed
ik begrijp niet
maar ik begrijp
je hield van me
ik ben zo anders
je kon niet met me omgaan
ik begreep genoeg
om te weten dat ik 1 van de weinigen was
die je geen pijn deed
je was zo anders
dat ik niet met je kon
maar je was zo anders
dat ik je nodig had en
dat ik niet zonder je kon
en hoe mooi de wereld ook is
ik blijf aan je denken
hoeveel ik ook krijg
wat jij me niet kon geven
ik vind het nog steeds bijzonder
wat je me probeerde te geven
en een ander die beter bij me past
mist zoveel
van wat jij voor me was
ik mis je
en dat maakt me zo moe!
en dat maakt me zo moe!
ik heb niet héél lang met je opgetrokken
wel erg intensief
maar na een een jaartje was het algauw over
of na anderhalf jaar
of na twee jaar misschien
onze eerste ontmoeting is twee jaar geleden
onze derde ontmoeting
zes weken later
bijna twee jaar
ik begrijp niet
ik begrijp wel
je bent zo anders
ik kon niet met je omgaan
je begreep me zo slecht
dat je me constant pijn deed
ik begrijp niet
maar ik begrijp
je hield van me
ik ben zo anders
je kon niet met me omgaan
ik begreep genoeg
om te weten dat ik 1 van de weinigen was
die je geen pijn deed
je was zo anders
dat ik niet met je kon
maar je was zo anders
dat ik je nodig had en
dat ik niet zonder je kon
en hoe mooi de wereld ook is
ik blijf aan je denken
hoeveel ik ook krijg
wat jij me niet kon geven
ik vind het nog steeds bijzonder
wat je me probeerde te geven
en een ander die beter bij me past
mist zoveel
van wat jij voor me was
ik mis je
en dat maakt me zo moe!
donderdag 19 februari 2009
ik vind het helemaal niet jammer dat we geen contact meer hebben *repeat*
Je komt online
in gedachten
schreeuw ik je naam
Je bent zó leuk!
Laatstt zag ik haar weer
een ander meisje
dat éne meisje
ze straalt
ze straalt altijd
ze is bloedmooi
natuurlijk bijzonder
meer dan jij
(vertel ik mezelf
omdat het niet zo is?)
Onee
..ik heb een vriend
in gedachten
schreeuw ik je naam
Je bent zó leuk!
Laatstt zag ik haar weer
een ander meisje
dat éne meisje
ze straalt
ze straalt altijd
ze is bloedmooi
natuurlijk bijzonder
meer dan jij
(vertel ik mezelf
omdat het niet zo is?)
Onee
..ik heb een vriend
zondag 15 februari 2009
aan de toenmalige vriendin van mijn ex
Lieve Froukje,
binnen nu en drie dagen vallen je brieven in mijn brievenbus, of in de brievenbus van mijn ouders dan.. Toen je ze schreef, woonde ik daar nog ja. Het zal wel niet helemaal normaal zijn om erop te reageren nog voordat ik ze gelezen heb, maar ik wil het toch proberen.. Ik beloof je niet eens dát ik ze lees, ik vertel je alleen wat ik erin verwacht te lezen.. Je brieven, wanhopig soms, zoekend naar bevestiging, maar vooral naar erkenning. Want je weet zelf, je vriendje zegt wel 5x op een dag hoe lief hij je vindt en hoeveel hij van je houdt, maar op de momenten dat hij je niet lijkt te kennen, zeggen deze woorden je niets. Tuurlijk.. je wilt enorm graag dat hij je leuk vindt! Je zult je aanpassen om te maken dat hij je liever vindt. Je zult hem ver en dan bedoel ik héél ver, over je grenzen laten gaan omdat hij daar graag wil zijn.. Je zult doen wat hij wil. Je zult proberen zo te zijn dat hij je écht lief vindt.. Want daar geloof je niet in. Iedere keer dat je iets van jezelf laat zien, lijkt hij je vreemd te vinden, of stom, of.. wat dan ook. Hij vraagt je om alsjeblieft jezelf te zijn, maar zodra je dat doet, schopt hij je heel hard onderuit. Hij weet dit niet en jij kunt dit niet uitleggen.. Het werkt niet. Dat weet je wel, al vanaf de eerste dag. Maar.. hij is zo leif voor je en je wilt zo graag! Je hebt het van je leven niet meegemaakt dat iemand jou gewoon leif vond zonder vanalles van je te verwachten. Je hebt sowieso nooit gedacht dat er iemand echt voor je zou gaan. Je had verwacht dat je altijd alleen zou blijven omdat je gewoon niet leuk genoeg was.. omdat je gewoon een hopeloos mislukt kind was. Omdat niemand je echt graag mocht. Omdat.. nouja, je kent het zelf het beste. Omdat je niet zo'n hoge eigenwaarde had en jij je zelfbeeld in alles zag bevestigd.. Behalve dan in hem.
En dit is wat hij met je doet: hij gelooft in je zoals er eerder niemand in je heeft geloofd, hij gaat voor je zoals er eerder niemand voor je ging, hij neemt tijd voor je, hij heeft aandacht voor je en hij houdt van je, zelfs wanneer blijkt dat je echt een psychisch wrak bent.. Ik zou willen dat dit genoeg was. Ik weet hoe graag jij dit wilt, hoe sterk je erin probeert te geloven, hoezeer je jezlef vertelt dat het neit zo erg is dat hij je niet altijd begrijpt en dat jullie er wel uit komen, samen. Want ach.. hij gaat wel es over je grenzen, maar daar kunnen jullie toch over praten? Hij voelt dit zelf soms ook. Sterker nog.. hij voelt soms van uit zijn eigen wereldje dat jij hem liever neit wilt zien. Dat geef je neit eens aan.. Hij vraagt het na, of zelfs dat niet. Nouja,, ach. Je moet je ook niet aanstellen hè.. Ik bedoel: je reageert wel eens wat overgevoelig en dat je toevallig heel gevoelig bent, vergeten we even, je moet het allemaal niet erger maken dan dat het is en als het echt zo erg is, moet je het gewoon zeggen! Je bent ook wel wat een kneus om je eerst door hem te laten verneuken, of achteraf te zeggen dat hij je heeft verneukt, maar dit niet tegen hem te zeggen. Zo weet hij ook niet wat hij met je aanmoet.
Weetje Frouk.. je voelt veel. Je bent zwaar verward door het feit dat iemand de enige waarheid waar je zeker van bent, tegenspreekt: je bent wél de moeite waard! En nee, je kunt dit niet geloven. Je kunt hier niet meteen naar handelen. Voor zover jij je er bewust van bent dat je over een grens gaat, durf je dit niet meteen aan te geven! Ik bedoel.. er was nooit iemand die je zo graag wilde kennen, zo graag bij je wilde zijn. Er was eerder niemand die zo naar je probeerde te luisteren of er écht voor je was.. Weet jij veel wat je hiermee aan moet! Weet jij veel wat dit betekent en hoe dit werkt.. Jij doet ook maar wat. Terwijl je heel hard schreeuwt om bevestiging ('vind me ook lief als ik niet makkelijk ben!') ben je ook heel bang om dit te verliezen en ben je geneigd je aan te passen ('ik wil alles zijn wat je zoekt'). Deze twee dingen zijn nogal tegengesteld aan elkaar en ej slingert. Je slingert tussen hem en jezelf. Tussen angst om hem te verliezen en het onvermogen -maar altijd proberen- te kunnen zijn wie hij zoekt. Ik zie je worstelen.. Hij lijkt vaak niet te begrijpen dat je hem lief vind. Hij blijft denken dat hij een loser is. Wat hij met jou doet, heb jij blijkbaar niet bij hem bereikt. Je kunt hem dit niet aan zijn verstand peuteren en iedere keer dat het wel lukt, zal hij zo veel bij je willen zijn dat je geen lucht meer krijgt. Hij zal je verstikken met zijn liefdesverklaringen en je zult je steeds verder gedwongen voelen te voldoen aan alles wat hij van je wil. Jeweetwel.. te vaak bij je zijn, te dicht bij je zijn. Je bent geen loser.
JIJ BENT GEEN LOSER
Je bent afwijkend. Je hebt veel tijd voor jezelf nodig. Je functioneert niet helemaal. Je bent niet snel. Maar dit maakt je geen loser. Zelfs al maak je het uit.. hoe een vriend het beschreef: dit was geen weloverwogen beslissing maar een paniekactie. Jij had de leifste vriend van de wereld. En degene tot wie jij je het meest aangetrokken voelde. De persoon die je meer heeft laten voelen dan wie dan ook. Iemand die heel bijzonder voor je was, maar die je nooit kon bereiken. En dat is pijnlijk.
Je vindt hem lief, maar het werkt niet.
Hij vindt jou lief, maar het werkt niet.
Je bent graag bij hem, maar het werkt niet.
Hij is graag bij jou, maar het werkt niet.
Je hebt tijd voor jezelf nodig, maar het lukt niet.
Je moet je grenzen aangeven, maar je voelt ze zovaak niet.
Je voelt je grenzen maar je kunt ze niet aangeven.
Je voelt je grenzen, maar je durft ze niet aan te geven.
Je durft je grenzen best aan te geven, maar je wilt het niet.. Je wilt hem niet teleurstellen.
Je vertelt hem wat je voelt, maar hij verstaat je niet.
Je geeft je grens aan, maar hij hoort je niet.
Je gilt op je allerhardst, maar hij verstaat je niet.
Je probeert wat je kunt, maar het werkt niet.
Hij probeert wat hij kan, maar het werkt niet.
Uiteindelijk lijkt hij eroverheen te zijn. Hij heeft het verdrongen of verwerkt. Het is afgezwakt of weggestopt. Het bestaat niet meer of hij kan heel goed doen alsof het er niet is. Jij kunt oprecht zeggen dat je gevoel afgezwakt is. En jij kunt oprecht zeggen dat het gevoel er nog is. Je weet dit.. Je neemt het met je mee. Ik hoop dat je de positieve dingen onthoudt: je bent de moeite waard. En ik hoop dat je van de negatieve dingen leert: jezelf niet serieus nemen doet veel, héél veel, pijn. Wat je ook doet, wat je ook kiest, je knet jezelf, je leert hoe het werkt met gevoel en.. je weet hoe je moet vechten, maar ook dat opgeven soms gewoon beter is.
Binnen drie dagen heb ik je brieven en ik weet wat erin staat, maar ook weet ik dat ik dit helemaal niet kan weten. Waarheid verandert. Op het moment dat het heden verleden wordt, is dit verkleurd door datgeen wat op het moment dat het nog heden was, verre toekomst was.. Ergens in die toekomst, komt het goed.
Liefs Froukje
binnen nu en drie dagen vallen je brieven in mijn brievenbus, of in de brievenbus van mijn ouders dan.. Toen je ze schreef, woonde ik daar nog ja. Het zal wel niet helemaal normaal zijn om erop te reageren nog voordat ik ze gelezen heb, maar ik wil het toch proberen.. Ik beloof je niet eens dát ik ze lees, ik vertel je alleen wat ik erin verwacht te lezen.. Je brieven, wanhopig soms, zoekend naar bevestiging, maar vooral naar erkenning. Want je weet zelf, je vriendje zegt wel 5x op een dag hoe lief hij je vindt en hoeveel hij van je houdt, maar op de momenten dat hij je niet lijkt te kennen, zeggen deze woorden je niets. Tuurlijk.. je wilt enorm graag dat hij je leuk vindt! Je zult je aanpassen om te maken dat hij je liever vindt. Je zult hem ver en dan bedoel ik héél ver, over je grenzen laten gaan omdat hij daar graag wil zijn.. Je zult doen wat hij wil. Je zult proberen zo te zijn dat hij je écht lief vindt.. Want daar geloof je niet in. Iedere keer dat je iets van jezelf laat zien, lijkt hij je vreemd te vinden, of stom, of.. wat dan ook. Hij vraagt je om alsjeblieft jezelf te zijn, maar zodra je dat doet, schopt hij je heel hard onderuit. Hij weet dit niet en jij kunt dit niet uitleggen.. Het werkt niet. Dat weet je wel, al vanaf de eerste dag. Maar.. hij is zo leif voor je en je wilt zo graag! Je hebt het van je leven niet meegemaakt dat iemand jou gewoon leif vond zonder vanalles van je te verwachten. Je hebt sowieso nooit gedacht dat er iemand echt voor je zou gaan. Je had verwacht dat je altijd alleen zou blijven omdat je gewoon niet leuk genoeg was.. omdat je gewoon een hopeloos mislukt kind was. Omdat niemand je echt graag mocht. Omdat.. nouja, je kent het zelf het beste. Omdat je niet zo'n hoge eigenwaarde had en jij je zelfbeeld in alles zag bevestigd.. Behalve dan in hem.
En dit is wat hij met je doet: hij gelooft in je zoals er eerder niemand in je heeft geloofd, hij gaat voor je zoals er eerder niemand voor je ging, hij neemt tijd voor je, hij heeft aandacht voor je en hij houdt van je, zelfs wanneer blijkt dat je echt een psychisch wrak bent.. Ik zou willen dat dit genoeg was. Ik weet hoe graag jij dit wilt, hoe sterk je erin probeert te geloven, hoezeer je jezlef vertelt dat het neit zo erg is dat hij je niet altijd begrijpt en dat jullie er wel uit komen, samen. Want ach.. hij gaat wel es over je grenzen, maar daar kunnen jullie toch over praten? Hij voelt dit zelf soms ook. Sterker nog.. hij voelt soms van uit zijn eigen wereldje dat jij hem liever neit wilt zien. Dat geef je neit eens aan.. Hij vraagt het na, of zelfs dat niet. Nouja,, ach. Je moet je ook niet aanstellen hè.. Ik bedoel: je reageert wel eens wat overgevoelig en dat je toevallig heel gevoelig bent, vergeten we even, je moet het allemaal niet erger maken dan dat het is en als het echt zo erg is, moet je het gewoon zeggen! Je bent ook wel wat een kneus om je eerst door hem te laten verneuken, of achteraf te zeggen dat hij je heeft verneukt, maar dit niet tegen hem te zeggen. Zo weet hij ook niet wat hij met je aanmoet.
Weetje Frouk.. je voelt veel. Je bent zwaar verward door het feit dat iemand de enige waarheid waar je zeker van bent, tegenspreekt: je bent wél de moeite waard! En nee, je kunt dit niet geloven. Je kunt hier niet meteen naar handelen. Voor zover jij je er bewust van bent dat je over een grens gaat, durf je dit niet meteen aan te geven! Ik bedoel.. er was nooit iemand die je zo graag wilde kennen, zo graag bij je wilde zijn. Er was eerder niemand die zo naar je probeerde te luisteren of er écht voor je was.. Weet jij veel wat je hiermee aan moet! Weet jij veel wat dit betekent en hoe dit werkt.. Jij doet ook maar wat. Terwijl je heel hard schreeuwt om bevestiging ('vind me ook lief als ik niet makkelijk ben!') ben je ook heel bang om dit te verliezen en ben je geneigd je aan te passen ('ik wil alles zijn wat je zoekt'). Deze twee dingen zijn nogal tegengesteld aan elkaar en ej slingert. Je slingert tussen hem en jezelf. Tussen angst om hem te verliezen en het onvermogen -maar altijd proberen- te kunnen zijn wie hij zoekt. Ik zie je worstelen.. Hij lijkt vaak niet te begrijpen dat je hem lief vind. Hij blijft denken dat hij een loser is. Wat hij met jou doet, heb jij blijkbaar niet bij hem bereikt. Je kunt hem dit niet aan zijn verstand peuteren en iedere keer dat het wel lukt, zal hij zo veel bij je willen zijn dat je geen lucht meer krijgt. Hij zal je verstikken met zijn liefdesverklaringen en je zult je steeds verder gedwongen voelen te voldoen aan alles wat hij van je wil. Jeweetwel.. te vaak bij je zijn, te dicht bij je zijn. Je bent geen loser.
JIJ BENT GEEN LOSER
Je bent afwijkend. Je hebt veel tijd voor jezelf nodig. Je functioneert niet helemaal. Je bent niet snel. Maar dit maakt je geen loser. Zelfs al maak je het uit.. hoe een vriend het beschreef: dit was geen weloverwogen beslissing maar een paniekactie. Jij had de leifste vriend van de wereld. En degene tot wie jij je het meest aangetrokken voelde. De persoon die je meer heeft laten voelen dan wie dan ook. Iemand die heel bijzonder voor je was, maar die je nooit kon bereiken. En dat is pijnlijk.
Je vindt hem lief, maar het werkt niet.
Hij vindt jou lief, maar het werkt niet.
Je bent graag bij hem, maar het werkt niet.
Hij is graag bij jou, maar het werkt niet.
Je hebt tijd voor jezelf nodig, maar het lukt niet.
Je moet je grenzen aangeven, maar je voelt ze zovaak niet.
Je voelt je grenzen maar je kunt ze niet aangeven.
Je voelt je grenzen, maar je durft ze niet aan te geven.
Je durft je grenzen best aan te geven, maar je wilt het niet.. Je wilt hem niet teleurstellen.
Je vertelt hem wat je voelt, maar hij verstaat je niet.
Je geeft je grens aan, maar hij hoort je niet.
Je gilt op je allerhardst, maar hij verstaat je niet.
Je probeert wat je kunt, maar het werkt niet.
Hij probeert wat hij kan, maar het werkt niet.
Uiteindelijk lijkt hij eroverheen te zijn. Hij heeft het verdrongen of verwerkt. Het is afgezwakt of weggestopt. Het bestaat niet meer of hij kan heel goed doen alsof het er niet is. Jij kunt oprecht zeggen dat je gevoel afgezwakt is. En jij kunt oprecht zeggen dat het gevoel er nog is. Je weet dit.. Je neemt het met je mee. Ik hoop dat je de positieve dingen onthoudt: je bent de moeite waard. En ik hoop dat je van de negatieve dingen leert: jezelf niet serieus nemen doet veel, héél veel, pijn. Wat je ook doet, wat je ook kiest, je knet jezelf, je leert hoe het werkt met gevoel en.. je weet hoe je moet vechten, maar ook dat opgeven soms gewoon beter is.
Binnen drie dagen heb ik je brieven en ik weet wat erin staat, maar ook weet ik dat ik dit helemaal niet kan weten. Waarheid verandert. Op het moment dat het heden verleden wordt, is dit verkleurd door datgeen wat op het moment dat het nog heden was, verre toekomst was.. Ergens in die toekomst, komt het goed.
Liefs Froukje
vrijdag 13 februari 2009
eerste liefde en het vervolg
Ik heb je vijf weken niet gesproken, dat vertelt internet me.. en je weet: alles wat op internet staat is waar. In mijn herinnering is het minimaal twee maanden geleden.. Ergens in december, vlak nadat ik mijn vriend had leren kennen. De jongen met de krullen, die mooie jongen.. agh, je weet.. je weet niet. Ik weet.
Ik heb je gemist.. Ik heb je echt gemist terwijl ik druk bezig ben een leven met iemand anders op te bouwen. Dat.. DAMN, af en toe wilde ik je gewoon even zien, even spreken, even bij je zijn. Ik weet heel goed dat ik je niet mag aanraken. Ik weet dat ik je daar kwaad mee maak, het is al zo lang uit.. het is zo'n gerotzooi geweest en hoe veel we ons ook tot elkaar aangetrokken voelen, we kunnen elkaar niet bereiken. Het is niet iets. Het wordt niet iets. Het lukt ons niet.
Ik moet je laten gaan. Ik ehb je moeten laten gaan. Ik heb het opgegeven. Bij iedere kans die ik kreeg, heb ik er uiteindelijk steeds voor gekozen om deze niet te grijpen, niet met je verder te gaan en ja.. Het feit dat ik gewoon voor je blíjf voelen, hoe onmogelijk ook, maakt de hele situatie pijnlijk.
Theoretisch gezien kan ik heel goed bedenken wie er allemaal mooier, liever en leuker dan jou zijn. Ik weet heel goed met welke mensen ik meer kan, omdat ik met ze kan lachen, of met ze kan praten, omdat er overeenkomsten zijn of gemeenschappelijke interesses tussen hen en mij, al die dingen die wij niet lijken te hebben. Ik kan uitoepen wat mijn contact met jou zó pijnlijk maakte en auw! Ik weet waar ik het over heb.. zoals jij dit niet kunt begrijpen, maar het wel hebt geweten.
Practisch gezien.. ik doe leuke dingen met vrienden en ik geniet zonder dat ik aan je denk. Dit is een héle stap.. lange tijd is dit niet zo geweest, ben ik bijna geobsedeerd geweest door de gedachte aan jou. Toch ook.. ik voel me lang niet zoveel aangetrokken tot mijn vriend -die ik overigens vertrouw, wat ik bij jou niet deed- als ik me voelde aangetrokken tot jou. Ik denk aan je in de trein, hoewel ik aan kan nemen dat je deze neit meer neemt, dat ej stage afgelopen is. Ik vraag me af hoe het met je gaat. Ik zou je aanspreken als ik je zag.. ik zou je niet laten gaan. 'Ik weet dat je niet tegen onverwachte gebeurtenissen kunt en dat je dus nu niet met me gaat praten, maar ik wil wel weten hoe het met je gaat!'
Het gaat beter hoor. Ik lig lekker met mijn vriendje in bed, we rommelen wat aan. Ik fake en ik geniet van dingen waar ik bij jou alleen maar heel bang voor was.. Ik heb tijd voor mezelf nodig, maar ik kan me ook een hele tijd met hem vermaken. Volgens mijn therapeut ben ik veel meer mezelf bij hem.. Tis oké.
Zelfs nu jij -ik had je al voor de zoveelste keer uit mijn lijst verwijderd- me aanspreekt. Je vraagt of ik de brieven terugwil die ik je ooit schreef.. Je foto kijkt me rechtstreeks aan. Ik kijk naar alles wat ik onaantrekkelijk aan je zou kunnen vinden: je puisten, je onderkin, de kleuren die je draagt, je blik, de standaardheid en weinige creativiteit die je in je foto's verwerkt, je nerderige blouse die over het algemeen alleen door 60plusser wordt gedragen, je kleding die net een maat te klein is of je lijf dat net een maat te groot gegroeid is.. OH! JE BENT ZO LEUK..!
Sorry.. zal ik die brieven terugvragen, gewoon omdat ik je dan nog zie wanneer je ze me overhandigt?
Ik heb je gemist.. Ik heb je echt gemist terwijl ik druk bezig ben een leven met iemand anders op te bouwen. Dat.. DAMN, af en toe wilde ik je gewoon even zien, even spreken, even bij je zijn. Ik weet heel goed dat ik je niet mag aanraken. Ik weet dat ik je daar kwaad mee maak, het is al zo lang uit.. het is zo'n gerotzooi geweest en hoe veel we ons ook tot elkaar aangetrokken voelen, we kunnen elkaar niet bereiken. Het is niet iets. Het wordt niet iets. Het lukt ons niet.
Ik moet je laten gaan. Ik ehb je moeten laten gaan. Ik heb het opgegeven. Bij iedere kans die ik kreeg, heb ik er uiteindelijk steeds voor gekozen om deze niet te grijpen, niet met je verder te gaan en ja.. Het feit dat ik gewoon voor je blíjf voelen, hoe onmogelijk ook, maakt de hele situatie pijnlijk.
Theoretisch gezien kan ik heel goed bedenken wie er allemaal mooier, liever en leuker dan jou zijn. Ik weet heel goed met welke mensen ik meer kan, omdat ik met ze kan lachen, of met ze kan praten, omdat er overeenkomsten zijn of gemeenschappelijke interesses tussen hen en mij, al die dingen die wij niet lijken te hebben. Ik kan uitoepen wat mijn contact met jou zó pijnlijk maakte en auw! Ik weet waar ik het over heb.. zoals jij dit niet kunt begrijpen, maar het wel hebt geweten.
Practisch gezien.. ik doe leuke dingen met vrienden en ik geniet zonder dat ik aan je denk. Dit is een héle stap.. lange tijd is dit niet zo geweest, ben ik bijna geobsedeerd geweest door de gedachte aan jou. Toch ook.. ik voel me lang niet zoveel aangetrokken tot mijn vriend -die ik overigens vertrouw, wat ik bij jou niet deed- als ik me voelde aangetrokken tot jou. Ik denk aan je in de trein, hoewel ik aan kan nemen dat je deze neit meer neemt, dat ej stage afgelopen is. Ik vraag me af hoe het met je gaat. Ik zou je aanspreken als ik je zag.. ik zou je niet laten gaan. 'Ik weet dat je niet tegen onverwachte gebeurtenissen kunt en dat je dus nu niet met me gaat praten, maar ik wil wel weten hoe het met je gaat!'
Het gaat beter hoor. Ik lig lekker met mijn vriendje in bed, we rommelen wat aan. Ik fake en ik geniet van dingen waar ik bij jou alleen maar heel bang voor was.. Ik heb tijd voor mezelf nodig, maar ik kan me ook een hele tijd met hem vermaken. Volgens mijn therapeut ben ik veel meer mezelf bij hem.. Tis oké.
Zelfs nu jij -ik had je al voor de zoveelste keer uit mijn lijst verwijderd- me aanspreekt. Je vraagt of ik de brieven terugwil die ik je ooit schreef.. Je foto kijkt me rechtstreeks aan. Ik kijk naar alles wat ik onaantrekkelijk aan je zou kunnen vinden: je puisten, je onderkin, de kleuren die je draagt, je blik, de standaardheid en weinige creativiteit die je in je foto's verwerkt, je nerderige blouse die over het algemeen alleen door 60plusser wordt gedragen, je kleding die net een maat te klein is of je lijf dat net een maat te groot gegroeid is.. OH! JE BENT ZO LEUK..!
Sorry.. zal ik die brieven terugvragen, gewoon omdat ik je dan nog zie wanneer je ze me overhandigt?
zondag 18 januari 2009
ik weet zeker en later verwarde ik hem met een goede vriendin..
Gesprek in een willekeurige discotheek
Zij: *danst en hopst volledig geconcentreerd zonder om zich heen te kijken*
Hij: *staat naar haar te kijken maar durft amper contact te maken*
Zij: *doet haar ogen dicht, beweegt op de muziek, ziet hem niet*
Hij: *loopt naar haar toe, legt verlegen een hand op haar schouder*
Zij: *kijkt om*
Hij: 'Ben je nog single?'
Zij: 'Nee'
Hij draait zich om: 'Shit!' Zij danst verder alsof er niets gebeurt is. Blijkbaar doet ze dat erg leuk, want hij komt een paar tellen later terug. Hij komt voor haar staan, zij fronst haar wenkbrauwen..
Hij: 'Heb je allang met hem?'
Zij denkt: hoe weet jij en wie zegt dat het een 'hem' is!?
*pauze*
Het verhaal gaat heel braaf verder met het noemen van een tijdsduur, waarop hij zegt dat het niets voorstelt en dat de jongens hier (waarom zegt hij niet gewoon 'ik' als dat is wat hij bedoelt?) veel leuker zijn. Maar wat ik achteraf zo denk: waarom zeg ik niet wat ik denk! Waarom roep ik niet: het is een haar! Dat.. dat zou zoveel gaver zijn! Ik had graag het gezicht van desbetreffende jongen willen zien, ik had graag willen zien hoe een man kijkt als hij hoort dat de vrouw die hij probeert te versieren pot is. (En nee, ik ben geen pot. En ja, ik ben bezet door een man. Dit vermoeden is zeer sterk na het contact wat ik met mijn geliefde gehad heb, qua stem, houding, manier van denken blijkt hij erg mannelijk, maar wat het vooral bevestigend is al het fysieke contact dat we gehad hebben. Maar dat maakt niet uit, deze jongen -die best schattig, maar niet leuker dan mijn vriend is- hoeft dat allemaal niet te weten.)
Zij: *danst en hopst volledig geconcentreerd zonder om zich heen te kijken*
Hij: *staat naar haar te kijken maar durft amper contact te maken*
Zij: *doet haar ogen dicht, beweegt op de muziek, ziet hem niet*
Hij: *loopt naar haar toe, legt verlegen een hand op haar schouder*
Zij: *kijkt om*
Hij: 'Ben je nog single?'
Zij: 'Nee'
Hij draait zich om: 'Shit!' Zij danst verder alsof er niets gebeurt is. Blijkbaar doet ze dat erg leuk, want hij komt een paar tellen later terug. Hij komt voor haar staan, zij fronst haar wenkbrauwen..
Hij: 'Heb je allang met hem?'
Zij denkt: hoe weet jij en wie zegt dat het een 'hem' is!?
*pauze*
Het verhaal gaat heel braaf verder met het noemen van een tijdsduur, waarop hij zegt dat het niets voorstelt en dat de jongens hier (waarom zegt hij niet gewoon 'ik' als dat is wat hij bedoelt?) veel leuker zijn. Maar wat ik achteraf zo denk: waarom zeg ik niet wat ik denk! Waarom roep ik niet: het is een haar! Dat.. dat zou zoveel gaver zijn! Ik had graag het gezicht van desbetreffende jongen willen zien, ik had graag willen zien hoe een man kijkt als hij hoort dat de vrouw die hij probeert te versieren pot is. (En nee, ik ben geen pot. En ja, ik ben bezet door een man. Dit vermoeden is zeer sterk na het contact wat ik met mijn geliefde gehad heb, qua stem, houding, manier van denken blijkt hij erg mannelijk, maar wat het vooral bevestigend is al het fysieke contact dat we gehad hebben. Maar dat maakt niet uit, deze jongen -die best schattig, maar niet leuker dan mijn vriend is- hoeft dat allemaal niet te weten.)
dinsdag 6 januari 2009
iets netjes in maat froukje
Ik heb een hekel aan winkelen!
Ik heb een enorme hekel aan winkelen
Twee weken geleden heb ik het nog geprobeerd, ik de stad in want mijn beppe lag op sterven en ik moest kleren hebben voor de begrafenis. Ik keek een paar winkels in, ik verzette mijn zinnen en ik stapte er ééntje binnen. Ik keek in de rekken, maar ik vond niets. Doodchagarijnig ben ik die winkel weer uitgelopen.
Op een bepaalde manier vind ik winkelen zó verschrikkelijk dat ik na tien minuten de hele dag chagarijnig ben. En kwaad!
Vandaag heb ik het geprobeerd. Mijn beppe is gestorven en ik moet op begrafenis. Ik kan er niet meer om heen. Ik móet op begrafenis en het zou leuk zijn als ik iets fatsoenlijks droeg.
Ik ben in de winkelstraat in gegaan. Ik heb hier in alle winkels gekeken die een beetje in aanmerking kwamen. Maar als ik iets zoek.. maakt niet uit was het is, een vest, een spijkerbroek of "iets wat er een beetje netjes uitziet" voor de begrafenis, kan ik niets vinden. Alles is duur en niets is leuk? Ik zie knalroze dr Martens voor honderd euro, nog een keer voor honder euro maar mét 25% korting. Niet zo geschikt.. eerst maar es zien hoeveel geld ik over heb als ik een outfit gescoord heb. Ik zie een broek die ik leuk vind, niet één die geschikt is, maar ik heb altijd een hekel aan winkelen dus ik kan 'm best voor een ander doeleind meenemen, maar natuurlijk.. de grootste maat is mij net te klein! Ik zie een jurkje van het soort dat ik niet hoef te passen.. mag ik het kopen omdat ik eruit scheur. En ik heb een hekel aan winkels waar de grootste maat mij te klein is! (En ik weiger af te vallen voor een stomme winkel waar men ervan uitgaat dat er geen mensen met een grotere maat dan 38 bestaan! Van lijnen word ik ongelukkig en van ongelukkig zijn kom ik aan..)
Ik banjer door de drukte. Ik krijg er hoofdpijn van. Ik vind neit wat ik zoek en ik word zó kwaad wanneer mijn moeder belt: ja, maar je hebt toch wel dat éne t-shirt en dan trek je die aan met die en die broek.. dat kan best! Nee mam.. Als het de begrafenis van één of andere achterbuurman zou zijn die ik niet ken, dán trek ik het t-shirt aan dat mij vijf jaar geleden paste! Dán wil ik best in die ouwe broek gaan.. Dan maken de pluisjes mij niet uit, maar dit is anders.
Ik ga niet in een t-shirt wat ik ergens in een ver verleden voor twaalf euro heb gekocht. Niet omdat ik het ergens in een ver verleden voor twaalf euro heb gekohct, maar omdat het te lang geleden is, omdat ik toendertijd nog een iets andere maat had en het er nu dus niet zo leuk meer uitziet. Als ik dan boos ben, op alle winkels die ik maar kan vinden en op het feit dat er allemaal mensen zijn en omdat ik gewoon een simpele vraag heb waar ik het aanbod neit bij kan vinden en om.. alles! Dan maakt het me extra kwaad wanneer mijn moeder zegt dat ik geen gelijk heb, dat ik heus wel kleren héb!
Ik heb gewoon een hekel aan winkelen!
Ik heb een enorme hekel aan winkelen
Twee weken geleden heb ik het nog geprobeerd, ik de stad in want mijn beppe lag op sterven en ik moest kleren hebben voor de begrafenis. Ik keek een paar winkels in, ik verzette mijn zinnen en ik stapte er ééntje binnen. Ik keek in de rekken, maar ik vond niets. Doodchagarijnig ben ik die winkel weer uitgelopen.
Op een bepaalde manier vind ik winkelen zó verschrikkelijk dat ik na tien minuten de hele dag chagarijnig ben. En kwaad!
Vandaag heb ik het geprobeerd. Mijn beppe is gestorven en ik moet op begrafenis. Ik kan er niet meer om heen. Ik móet op begrafenis en het zou leuk zijn als ik iets fatsoenlijks droeg.
Ik ben in de winkelstraat in gegaan. Ik heb hier in alle winkels gekeken die een beetje in aanmerking kwamen. Maar als ik iets zoek.. maakt niet uit was het is, een vest, een spijkerbroek of "iets wat er een beetje netjes uitziet" voor de begrafenis, kan ik niets vinden. Alles is duur en niets is leuk? Ik zie knalroze dr Martens voor honderd euro, nog een keer voor honder euro maar mét 25% korting. Niet zo geschikt.. eerst maar es zien hoeveel geld ik over heb als ik een outfit gescoord heb. Ik zie een broek die ik leuk vind, niet één die geschikt is, maar ik heb altijd een hekel aan winkelen dus ik kan 'm best voor een ander doeleind meenemen, maar natuurlijk.. de grootste maat is mij net te klein! Ik zie een jurkje van het soort dat ik niet hoef te passen.. mag ik het kopen omdat ik eruit scheur. En ik heb een hekel aan winkels waar de grootste maat mij te klein is! (En ik weiger af te vallen voor een stomme winkel waar men ervan uitgaat dat er geen mensen met een grotere maat dan 38 bestaan! Van lijnen word ik ongelukkig en van ongelukkig zijn kom ik aan..)
Ik banjer door de drukte. Ik krijg er hoofdpijn van. Ik vind neit wat ik zoek en ik word zó kwaad wanneer mijn moeder belt: ja, maar je hebt toch wel dat éne t-shirt en dan trek je die aan met die en die broek.. dat kan best! Nee mam.. Als het de begrafenis van één of andere achterbuurman zou zijn die ik niet ken, dán trek ik het t-shirt aan dat mij vijf jaar geleden paste! Dán wil ik best in die ouwe broek gaan.. Dan maken de pluisjes mij niet uit, maar dit is anders.
Ik ga niet in een t-shirt wat ik ergens in een ver verleden voor twaalf euro heb gekocht. Niet omdat ik het ergens in een ver verleden voor twaalf euro heb gekohct, maar omdat het te lang geleden is, omdat ik toendertijd nog een iets andere maat had en het er nu dus niet zo leuk meer uitziet. Als ik dan boos ben, op alle winkels die ik maar kan vinden en op het feit dat er allemaal mensen zijn en omdat ik gewoon een simpele vraag heb waar ik het aanbod neit bij kan vinden en om.. alles! Dan maakt het me extra kwaad wanneer mijn moeder zegt dat ik geen gelijk heb, dat ik heus wel kleren héb!
Ik heb gewoon een hekel aan winkelen!
Abonneren op:
Posts (Atom)
