Bobby was geniaal. Niet geniaal als in: ontzettend slim, maar geniaal als in: heel cool en heel stoer. Beertje, zijn vriendje, vond dit ook.
Bobby was al vijf toen hij bij me kwam. Wie koopt er een hoogbejaarde, doodzieke cavia in een verrot kooitje? Juist ja.. je laat een cavia toch niet zomaar creperen in een ruimte waar hij niet uit gehaald wordt, waar hij amper zijn kont kan keren en waar hij niet de juiste voeding krijgt! En hier zat ik met een cavia waarvan ik dacht dat hij binnen een week dood zou zijn.. Hij was opvallend rustig, hij bleef op schoot zitten, ik kon alles met hem doen. Heel tam of doodziek? Toch, hij knapte op! Hij leerde weer lopen met behulp van veel blaadjes witlof, verspreid over de vloer. Hij kreeg andere brokken en ik had het gezellig met hem. ´s Ochtends ontbeten we samen, ik met mijn boterhammen, Bobby op schoot met zijn worteltje. Als ik hem op de vloer zette, liep hij een rondje en hij kwam bij me als ik hem riep.
Algauw besloot ik te proberen hem een vriendje te geven. Op internet vond ik een advertentie van een oeps-nestje en ik kon komen kijken. Bobby begreep het niet.. wat dit nou was? Twee van die kleine piepende dingetjes om hem heen.. en maar aan hem komen en maar snuffelen en maar rennen! Dat had hij eerder niet meegemaakt! Hij zat er maar een beetje bij, vreemd te kijken.. Goh, dus dit bleken soortgenoten te zijn! Er zouden nog twee weken komen voordat de kleintjes het nest uit mochten, dus ik ben nog een paar keer met Bobby langs geweest en hij ging het al iets beter begrijpen. Uiteindelijk heb ik het leukste, mooiste oeps-kleintje meegenomen en dat was Beertje. Samen in de nieuwe kooi, samen in het enige huisje liggen wat ik toen had. Bobby was ontzettend sloom, nogal een sufkop en veel te goed voor deze wereld. Beertje was heel klein en nam Bobby tot zijn grote voorbeeld. Ja, ook nadat Beertje in de pubertijd kwam, was Bobby de baas. Als ik Bobby op schoot nam, sprong Beertje paniekerig door de kooi. Als ik Bobby op de vloer zette, hobbelde Beertje vrolijk achter hem aan. Als Bobby op de meest knusse plek van mijn kamer lag, onder de bureaukast, lag Beertje ernaast. Wanneer ik Bobby oppakte en hij zijn zeurende piepje horen liet, kwam Beertje er meteen op af. Onafscheidelijk! Het kwam wel eens voor dat ik Bobby uit de kooi had gehaald en dat Beertje hem dan niet vinden kon. Beertje floot en riep, hij rende rondjes, maar Bobby reageerde nooit. Alsof hij het niet begreep en hij begreep wel meer niet.
Bobby was nergens bang voor.. Echt helemaal nergens bang voor. Komt er een hond op hem af die aan hem snuffelt, Bobby blijft rustig liggen. Laat ik de waterkoker vallen, pal naast de caviakooi, Bobby kijkt niet op of om. Heb ik iets nieuws bedacht, een tunnel op de vloer of een doos met gaten erin, Bobby stampt er dwars doorheen. Hij wil aan de overkant zijn, daar ligt de groente! Hij snapte niet alles, als ik het gras in de hooibal snapte, wist Bobby niet hoe hij het eruit moest krijgen. Als ik groente in een doos verstopte, was Bobby de enige cavia die er steeds in vast kwam te zitten. Mijn andere cavia´s hadden er nooit last van.. (Ik ben toch maar met die tactiek gestopt, blijkbaar was het niet volledig veilig.) Als er eten was, was Bobby blij! Bobby lustte alles en hij at overal. In tegenstelling tot andere cavia´s die hun eten meenamen naar een huisje, begon Bob direct te eten. Door Bobby zijn enorm chille houding, is Beertje ook heel rustig geworden. Iets minder suf en veel slimmer, maar behoorlijk goed in stilzitten en zolang Bobby bij hem was, was hij helemaal niet schrikachtig. Ik heb ook twee caviadames is een andere kooi. Beertje ging regelmatig bij hen op bezoek maar altijd kwam hij thuis bij Bobby. Hij bleef er nooit, hij at alleen wat brokken, hij zat even achter ze aan en besloot vervolgens weer terug te gaan naar Bobby.
Mijn Bobby.. gister heb ik hem begraven. Ergens waar het gras altijd groen is en waar geen auto's komen. Beertje heeft het dode lijfje nog gezien, hij leek het niet helemaal te snappen. Hij heeft Bobby uiteindelijk niet meer zo zien aftakelen, het lijfje was al een paar uur dood. Misschien heeft Beertje hem niet herkend, ik weet het niet.. Inmiddels leert hij dat het eten bij zijn nieuwe vriendinnetjes ook erg lekker is en dat hij misschien ook wel in die kooi kan thuiskomen.
Ach.. hij was oud, hij was ziek, hij was verwaarloosd. Toch, ik heb gezien dat een cavia enorm op kan knappen van een beetje gezond voedsel en een vriendje. Ik heb gezien dat de cavia waarvan ik had gedacht dat hij binnen een week dood zou zijn, enorm op geleefd is. Mijn Bobby, de domste cavia die ik ken. Wat ben ik trots op hem!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten