lief?

ik moet met je praten!
wat zeg je? Nee.. ik ga jou niet vertellen wat ik voel! Kom nou..

weet je.. je bent lief

je bent mooi

je bent zorgzaam

je bent respectvol

je bent alles wat ik zou kunnen zoeken

maar mooi zijn er meer

maar je zorgen wil ik niet

maar je respect bewaar je beter voor iemand anders, iemand die je ook niet kent

je kunt wel alles zijn wat ik zóu kunnen zoeken, maar ik zoek niet

maar ik ben niet overtuigd

in die volgorde: je bent lief, mooi, zorgzaam, respectvol, maar ik ben niet overtuigd


en dat is jammer.. want leuk ben je ook
en positief
en iemand met goede bedoelingen enzow..

At ik nei myn blomkoal yn'e koelkâst sjuch

'Wolst noch ierappels Paulus?'
ja.. nee.. ja? nee? ja!
'It giet oan!' sei ús mêm doe

Wy ieten ierappels, liik as hast êlse snein. Ierappels mei griente, mei blomkoal dit kear en in sauske.. sa'n roamsaus mei noatmuskaat.

En oh.. wat wie ik bliid en wat woe ik graach dat sy liik hie! It soe oangean. It soe noch kinne. Do soedest fan my hâlde, doe woedest my noch, it hie net wier út wêst.. it wie net te let, do doldest fan my en ik hold fan dy..! Wy tegearre.. it koe noch! Ik hie it (noch) net ferprutst.. ik kriig noch in kâns!

Doe wiedest yniene wêr fol yn beeld.. in bietsje te fol! Ik hie it útmakke, net omdat ik fan dy ôfwoe, mar om0t it my allegear te folle hie wêst.. Ik woe by dy wêze en dan hie ik tiid nedich om by te kommen. Ik woe dy oanreitsje en dan hie ik ôfstân nedich om tot mysêls te kommen.. Ik woe by dy wêze, mar ik koe net yn dy opgean, ik koe net allinich mar yn dy libje. Ik haw tiid nedich, it is net foar neat dat ik twa kear salang oer in stuudsje doch, it is net foar neat dat ik júns 21oere yn bêd lei, it is net foar neat dat ik hiele ferhalen yn mun deiboek skrieuw, it is is net foar neat dat ik yn in wike trije deien gewoan neat útfoer.. ik haw tiid nedich en rêst. Ik haw moeite om tot mysêls te kommen. It doarret allegear wat langer by my en do wiedest sa hurd gien dat ik hielendal ûndersnijt wie.. hielendal ferplettert. Ik koe dit net! Ik koe it net en ik hie it lang besocht, mar úteindeliik wie ik fourt draaft. Ik wie op. Ik wie stikken. Ik makke it út..

Doe´t bliikte dasto my noch leuk fûndest, wiilst ik hieltiid sa dramatiesk wie wêst, hieltiid ûndûdliik fourtdraaft, wêromkaam.. wiilsto nea hiedest witten wats mei my oan hiedest moatten.. WAUW! Do wiedest sa leaf.. sa geweldich.. ik woe dy net kwiit!

Dochs.. do skillest my, do stjoerdest mailtjes, do wiedest fol yn beeld en.. AAHH ik bin fourtdraaft.. de chaos yn myn holle wie te grut, ik koe it net ferweurdstje, ik hie tiid nedich, rêst, mar ik doarde dy dat net te sizzen. Ik bruts it op'e nij ôf. It wie tefolle, te heftich.. ik koe it net oan.

..

It is oer.

Ik kin it net oanmeitsje.

Do wolst my net.

It is oer.

Ik kin dêr neat oan dwaan.

Do sykest wol in oar.

It is oer.

Ik kin it net wêrom draaie..

Do kinst lokkich wurde.
Wurd lokkich.
Wurd alsjeblieft lokkich.. want ik gun dy gjin ûngelok
mei as sûnder my..

als jouw ander beter is dan mijn steenkool-engels

Could she make you happy?

could she make you talk?
could she make you love?
could she make you smile?
could she make you laugh?
could she give you what you need?

and if she could..
would she make you happy?

den wereld over

ik mis je

ik wou dat het allemaal niet zo was gegaan

ik wou dat het iets anders was gelopen

ik wou dat de wereld trager draaide

of dat ik wat sneller was

ik wou dat ik had kunnen zeggen wat ik bedoelde
voordat het te laat was

of dat je me al had begrepen
voordat ik je precies had uitglegd wat ik voelde

want weetje..
je hebt mijn wereld veranderd
ik wil niet terug naar de wereld zonder jou

ik wou dat het allemaal niet zo was gegaan

want eigenlijk..
mis ik alles wat er was

ikmisje

uiteindelijk huil ik om jou

Lieve jij
je wilt niet van me weten
ik heb het flink verneukt

het is over
al zolang

het had nog opnieuw aan kunnen gaan
en opnieuw
en opnieuw
zoveel kansen
allemaal verspeeld

toch
ik wist wat ik deed
ik wist dat ik de fout in ging
ik wist dat ik er zo niet komen zou
ik wist dat we niet gelukkig konden zijn
of ik niet
niet op deze manier,
maar hoe wel.. hoe dan..
ik wist het niet

ik heb het verneukt
alle kansen
niet gegrepen
of niet kunnen grijpen?

want ik weet
dat ik met de verkeerde riemen geroeid heb, maar
zou je niet van me kunnen houden
om wat ik wél heb
en wat ik ben?

onbreekbaar gebroken

ik ben zo kwaad op je
je frustreert me door steeds zo lief tegen me te doen
je frustreert me door gewoon bij me weg te lopen
je frustreert me door niet heel kwaad op me te zijn
je frustreert me door niet naar me te luisteren
je frustreert me door je leven te leven
je frustreert em door me aan te raken
je frustreert em door tegen me te pratne
je frustreert me door contact met me te houden
je frustreert me door niet tegne me te praten
je frustreert me door geen contact met me te houden, totdat ik denk dat we geen contact meer hebben
en je verwart me wanneer blijkt dat je toch contact met me onderhoudt

ik ben zo kwaad op je

je was mijn vriend
voor altijd
vol overtuiging
je zou me nooit alten gaan
je zou oneindig op me wachten
je hield van me
je was er voor me
je was trots op me
op mij alleen

ik kon niets
ik was niets
ik communiceerde niet
ik was bang
ik was bang voor alles
ik ben traag
ik verneukte je met woorden
die ik sprak of niet sprak uit angst
bijna net zoveel als jij mij verneukte met je lompheid

maar je probeerde
en eigenlijk
probeerde ik ook
verder dan ik kon
zoveel dat het me kapot maakte
maar ik hield van je
en jij hield van mij

je ging voor me
je was trouw, hoe onmogelijk ik ook was
je koos mijn kant, hoe onredelijk ook
je was er altijd en je had alles voor me over

EN NOU..
IS HET OVER!!

het maakt me zó kwaad!
je praat tegen me
zonder me te willen
je kijkt naar me
zonder me te willen zien

je houdt contact met me
zonder dat er contact kan of mag blijven bestaan

gele wolken in het donker

Ik heb de trein van tien voor vijf gemist. Serieus. Ik zweer dat het per ongeluk ging. Ik heb de ttrein gemist. Je weet wel.. het stoptreintje dat er 65 minuten over doet in plaats van 55. Die trein die niet op een bus aansluit, of misschien iets beter dan de trein van twintig over vijf. En ja.. je weet dat jij in de trein van 17.20 zit. Je weet dat ik dat weet. Je weet dat.. weet je dat ik je probeer op te zoeken? Dat het allemaal slechte ecxuses zijn, die redenen waarom ik net deze trein neem (ik moest gewoon ook de trein hebben, ik was eerder nog niet vrij, ik moest nog mijn kamer schoonmaken, ik had het druk met school, toevallig kwam deze tijd het beste uit, ik stond toevallig op het gedeelte van het perron waar het treindeel aankomt waar jij altijd in zit..) Ik weet en een ieder die me kent weet, dat ik nooit onbewust en onbedoeld bij je in de trein zit. Zelfs al komt het zo uit dat ik zo laat vrij ben, dan nog is het niet toevallig dat ik plotseling in de coupé zit waarin ik denk dat jij komt te zitten. (Het voorste treindeel is het meest vervelend want daar is het het drukst.. maar als jij er zit, wil ik er ook zitten!)

Ik zit in de trein van twintig over vijf. De trein rijdt, ik rijd, wij allemaal in de trein, we rijden, de voorste coupé voorop.. Ik ben zenuwachtig. Ik probeer me te beheersen. Ik schrijf panisch woordjes, zinnetjes die nergens over gaan. Ik heb net op het perron zenuwachtig zitten zijn, maar het heeft geen zin.. Spanning is nutteloos wanneer je alleen bent. Ik zie je dadelijk misschien, want ik heb de trein genomen die jij anders neemt en ik zit in de coupé waarin jij gewoon bent te zitten. Het halfuur is voorbij: station Steenwijk. Hier stap jij vaak in.

Mijn schrift heb ik weggelegd. Ik heb mijn schetsboek en hoewel ik weinig inspiratie heb, probeer ik het te doen lijken alsof ik druk bezig ben. Inmiddels staat de trein stil.. Eventjes houd ik ook mijn pen stil. Alles stil. Ik staar voor me uit. Misschien dat ik per ongeluk nog richting het raam kijk. Wat zal ik? Ik wil het doen lijken alsof ik eits doe. Ik staar in mijn schetsboek. Stil. Alles stil. En dan.. er bekruipt me een stil gevoel dat je me alleen laat zitten. Alsof je door het raam kijkt, mij ziet en wegloopt. Alsof je besluit niet meer met de trein te gaan of om toch maar een ander treindeel te nemen. Maar.. je bent niet. Je wilt niet zijn voor mij. Hoe sterk ik ook op de deur let en hoe goed ik de coupé ook doorkijk.. jij komt neit binnen. Ik zie je nergens zitten en volgens mij zie ik ej ook niet aan de andere kant van de deur. (Zou je het voor me over hebben? Je wilt niet bij me zitten, je wilt niet gezien worden dus je zit een treinreis op een wiebelstoeltje op de tocht..?)

Ik weet dat het een excuus is, wat ik ook zeg over de reden dat ik op een plankje lig, jij zou het misschien ook kunnen weten: de enige reden om in het bagagerek te gaan liggen, dat ben jij. Maar nee, ik integreer je in mijn leven, in mijn studie, in alles wat ik doe. Het is meer dan alleen 'voor jou, jouw aandacht en alles waarmee ik jou bereik'. Ik lig in het bagagerek want het zegt iets over mij, mijn manier van leven, van omgaan met de wereld en met de woorden die jij zei: 'nee, want ik lig in het bagagerek'. Lieverd, ik weet niet waar je bent, maar kom erbij!<3 -Samen liggen en je kunt me niet verwijten dat ik naast je kwam zitten- Ik lig hier voor mijn studie: ik wil graag weten hoe de trein eruit ziet vanuit dit perspectief. Bovendien is dit een experiment, ook voor mijn studie: ik kan vanaf hier beter zien hoe mensen zich gedragen ten opzicht van elkaar en hoeveel invloed ik heb op de gesprek, op het aandachtsgebied van onbekende mensen, door iets te doen wat niemand verwacht. Behalve jij misschien, als je hier zou zijn..

Uiteindelijk ben je niet gekomen. Ik heb je niet gezien. Ik weet niet waar je bent. Ik weet niet wat je doet. Ben je ziek? Ga je plotseling alleen nog met de auto? Ontwijk je me werkelijk? Klopte dat gevoel? Of heb jij de trein van tienvoorvijf gehaald?

het ging per ongeluk

Het ging per ongeluk.. dat mijn oog zomaar op een mailtje viel.
het ging per ongeluk, dat ik gewoon ff wilde weten van wanneer dat mailtje was
het ging per ongeluk, dat ik dacht dat die oude mailtjes allang een bladzij verder stonden
het ging per ongeluk, dat ik iets las uit de tijd dat het nog aan was, dat je volledig voor me ging
het ging per ongeluk, dat ik juist het mailtje openende waarin je zegt dat je oneindig van me houdt
het ging per ongeluk..

Mijn zoveelste poging om een blog te beginnen

Jahoor, ik heb een blog aangemaakt. Ik heb er al lang over nagedacht.. Meer dan een jaar geleden vroeg ik aan mijn vriend (jeweetwel, niet die vriendschappelijke vriend maar die jongen van die sexuele relatie waarbij alles werktte behalve onze sexuele relatie), ik vroeg aan mijn vriend of ik een blog zou aanmaken. En ja, hij vond het prima. Een goede vriend van hem had ook een blog, dat kon ik wel eens lezen! Overigens vond hij het ook prima wanneer ik geen blog aan zou maken en ik gooide alles wat een beetje richting (schrijf-)inspiratie kwam, in mijn mails naar hem.

Inmiddels mailen we niet meer. We praten ook niet meer, hooguit proberen we elkaar met onze lege woorden te bereiken. Ik heb dus besloten om te gaan bloggen. Ik heb al een blog op een space dat ik gebruik voor zware en lange, lange verhalen. Ik heb al een blog op een profielensite dat ik gebruik om af en toe in drie regeltjes iets te zeggen. Ik heb ook een blog op een andere profielensite dat ik gebruik voor gedichten, vage schrijfsels, zware verhalen en af en toe een plaatje. En ik heb een blog op een gedichtensite dat ik gebruik om dingen te posten die wel iets weghebben van gedichtjes. Wat ik nog zoek is een blog voor middellange verhaaltjes. Verhaaltjes waarin ik zwaar mag zijn, maar ook luchtige verhaaltjes. Overigens is dit laatste vooral iets waarvan ik mezelf probeer te overtuigen. Ik heb namelijk ook wel ongebruikte blogs, blogs waarin ik ook luchtig schrijf, blogs met brieven aan personen of brieven aan de hele wereld. Ik heb blogs met gedichten en blogs met verhalen. Ik heb blogs met losse woorden, blogs zonder structuur en blogs waarin verhalen staan met zowel een begin als een eind.

Wat het doel van dit blog eigenlijk is.. Ik probeer weer es wat nieuws, of misschien iets wat ik al heel goed ken op een plaats waar niemand mij nog kent, in de hoop op een beetje aandacht. Ik hang eens een verhaaltje op en ik kijk of het gelezen wordt. Ik vertel eens wat over mijn leven en ik check of er mensen zijn die er reactie op willen geven. Deze blog is het zevende wiel aan mijn zeswielige wagen en ik ben heel benieuwd offie zal gaan rijden..!