Tegenover me zit een jongen met donkerbruin haar, net iets te lang, net
niet sluik. Hijzelf is lang en hij heeft een bleke huid. Ik ben hier
gaan zitten, gewoon omdat ik hem wat beter wilde bekijken. Hij belt als
ik bij hem kom zitten en daarna zit hij met zijn neus in dat dikke boek.
Natuurlijk, ik doe ook mijn dingen, alsof ik héél druk bezig ben!
Want zeg zelf, het valt niet op dat hij opeens weer terug bladert en
begint te lezen op bladzij 10. Het valt niet op dat ik mijn pen
regelmatig stilhoudt omdat ik eigenlijk niet weet wat ik te schrijven
had.
Nee, ik kijk vanuit mijn ooghoeken naar hem en hij gluurt terug. Ik druk
mijn neus tegen het raam: staan we stil, gaan we veel trager of lijkt
dat maar zo? Ik voel zijn ogen prikken. Ik kijk via het donkere raam
naar hem en hij kijkt terug.
We hebben elkaar niets te zeggen. Ik stop het schrift in mijn tas, ik
pak mijn handschoenen en mijn muts. Ik kijk hem aan: 'je schreef toch
niet over mij?' 'Nee,' zeg ik, 'dit is mijn dagboek en ik schrijf over
wat ik heb gedaan vandaag, maar aan jou was ik nog niet toegekomen.' ik ken je niet, ik zou niet weten wat ik over je schrijven zou
'Gelukkig!' Nee, want deze -mij totaal onbekende jongen- wil toch niet
dat er weer iemand ongevraagd een stukje over hem op internet blogt!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten