ik weet zeker en later verwarde ik hem met een goede vriendin..

Gesprek in een willekeurige discotheek

Zij: *danst en hopst volledig geconcentreerd zonder om zich heen te kijken*
Hij: *staat naar haar te kijken maar durft amper contact te maken*
Zij: *doet haar ogen dicht, beweegt op de muziek, ziet hem niet*
Hij: *loopt naar haar toe, legt verlegen een hand op haar schouder*
Zij: *kijkt om*
Hij: 'Ben je nog single?'
Zij: 'Nee'
Hij draait zich om: 'Shit!' Zij danst verder alsof er niets gebeurt is. Blijkbaar doet ze dat erg leuk, want hij komt een paar tellen later terug. Hij komt voor haar staan, zij fronst haar wenkbrauwen..
Hij: 'Heb je allang met hem?'
Zij denkt: hoe weet jij en wie zegt dat het een 'hem' is!?

*pauze*

Het verhaal gaat heel braaf verder met het noemen van een tijdsduur, waarop hij zegt dat het niets voorstelt en dat de jongens hier (waarom zegt hij niet gewoon 'ik' als dat is wat hij bedoelt?) veel leuker zijn. Maar wat ik achteraf zo denk: waarom zeg ik niet wat ik denk! Waarom roep ik niet: het is een haar! Dat.. dat zou zoveel gaver zijn! Ik had graag het gezicht van desbetreffende jongen willen zien, ik had graag willen zien hoe een man kijkt als hij hoort dat de vrouw die hij probeert te versieren pot is. (En nee, ik ben geen pot. En ja, ik ben bezet door een man. Dit vermoeden is zeer sterk na het contact wat ik met mijn geliefde gehad heb, qua stem, houding, manier van denken blijkt hij erg mannelijk, maar wat het vooral bevestigend is al het fysieke contact dat we gehad hebben. Maar dat maakt niet uit, deze jongen -die best schattig, maar niet leuker dan mijn vriend is- hoeft dat allemaal niet te weten.)

iets netjes in maat froukje

Ik heb een hekel aan winkelen!
Ik heb een enorme hekel aan winkelen

Twee weken geleden heb ik het nog geprobeerd, ik de stad in want mijn beppe lag op sterven en ik moest kleren hebben voor de begrafenis. Ik keek een paar winkels in, ik verzette mijn zinnen en ik stapte er ééntje binnen. Ik keek in de rekken, maar ik vond niets. Doodchagarijnig ben ik die winkel weer uitgelopen.

Op een bepaalde manier vind ik winkelen zó verschrikkelijk dat ik na tien minuten de hele dag chagarijnig ben. En kwaad!

Vandaag heb ik het geprobeerd. Mijn beppe is gestorven en ik moet op begrafenis. Ik kan er niet meer om heen. Ik móet op begrafenis en het zou leuk zijn als ik iets fatsoenlijks droeg.

Ik ben in de winkelstraat in gegaan. Ik heb hier in alle winkels gekeken die een beetje in aanmerking kwamen. Maar als ik iets zoek.. maakt niet uit was het is, een vest, een spijkerbroek of "iets wat er een beetje netjes uitziet" voor de begrafenis, kan ik niets vinden. Alles is duur en niets is leuk? Ik zie knalroze dr Martens voor honderd euro, nog een keer voor honder euro maar mét 25% korting. Niet zo geschikt.. eerst maar es zien hoeveel geld ik over heb als ik een outfit gescoord heb. Ik zie een broek die ik leuk vind, niet één die geschikt is, maar ik heb altijd een hekel aan winkelen dus ik kan 'm best voor een ander doeleind meenemen, maar natuurlijk.. de grootste maat is mij net te klein! Ik zie een jurkje van het soort dat ik niet hoef te passen.. mag ik het kopen omdat ik eruit scheur. En ik heb een hekel aan winkels waar de grootste maat mij te klein is! (En ik weiger af te vallen voor een stomme winkel waar men ervan uitgaat dat er geen mensen met een grotere maat dan 38 bestaan! Van lijnen word ik ongelukkig en van ongelukkig zijn kom ik aan..)

Ik banjer door de drukte. Ik krijg er hoofdpijn van. Ik vind neit wat ik zoek en ik word zó kwaad wanneer mijn moeder belt: ja, maar je hebt toch wel dat éne t-shirt en dan trek je die aan met die en die broek.. dat kan best! Nee mam.. Als het de begrafenis van één of andere achterbuurman zou zijn die ik niet ken, dán trek ik het t-shirt aan dat mij vijf jaar geleden paste! Dán wil ik best in die ouwe broek gaan.. Dan maken de pluisjes mij niet uit, maar dit is anders.

Ik ga niet in een t-shirt wat ik ergens in een ver verleden voor twaalf euro heb gekocht. Niet omdat ik het ergens in een ver verleden voor twaalf euro heb gekohct, maar omdat het te lang geleden is, omdat ik toendertijd nog een iets andere maat had en het er nu dus niet zo leuk meer uitziet. Als ik dan boos ben, op alle winkels die ik maar kan vinden en op het feit dat er allemaal mensen zijn en omdat ik gewoon een simpele vraag heb waar ik het aanbod neit bij kan vinden en om.. alles! Dan maakt het me extra kwaad wanneer mijn moeder zegt dat ik geen gelijk heb, dat ik heus wel kleren héb!

Ik heb gewoon een hekel aan winkelen!