16-11-2008 zestiennovembertweeduizendzevenofacht

Het is uit. Theoretisch gezien wist ik dit allang. Ik heb het zelf gedaan, besloten dat ik zo niet verder wilde. Het deed pijn. Mensen zeggen dat sex leuk is, maar ik merktte er niets van. Ik kon het niet zo.. en dus heb ik het panisch op de meest ruwe, wanhopige manier afgebroken.

In groep zes heb ik verkering gevraagd aan mijn buurjongentje uit groep drie. Ik was negen of tien, hij was zes jaar oud. Als ik dit zo hoor, heb ik direct medelijden met hem.. Je zult maar op die leeftijd verkering moeten krijgen met een kind dat anderhalf keer zo oud is als jou. Destijds had ik nergens problemen mee. Ik was een kind en ik zag hem niet als kleuter, maar gewoon als het leuke buurjongentje met wie ik graag speelde. Ik vtroeg hem verkering omdat ik wat aandacht voor mij alleen wilde. Ik wilde graag met hem spelen en bij hem horen. Verder geen gekus of wat dan ook. En weetje.. meer dan tien jaar later had ik dit nog. Ik viel plots in een relatie, ik wist me even geen houding te geven, maar ik ging er wel mee door. Natuurtlijk ging ik ermee door! Ik wilde graag bij je zijn. Ik wilde samen dingen doen, op mijn manier spelen: wandelen, naar de film, rondhangen, tekenen, brieven naar elkaar schrijven, kijken naar de sterren, genieten of weet ik veel.. Samen zijn zonder iets te moeten. Geen getút en geen geklef. Lang leve de lol en dan stiekem serieus bij elkaar willen blijven.

Jij keek hier iets anders tegenaan. Het was alsof we constant moesten zoenen om te bevestigen dat we bij elkaar hoorden. Ik kan daar neit goed mee omgaan. Ik heb het geprobeerd omdat ik je niet kwijt wilde, omdat je toch de liefste was. En de mooiste. En de schattigste. De grappigste. De lekkerste. De heerlijkeerlijkste. Omdat je geweldig was (en bent)! Ik heb het geprobeerd. Ik heb het zo hard geprobeerd dat ik eronder doorging. Ondertussen denk ik dat het wel beter is.. Je zoent me niet steeds meer. Je doet geen dingen met me die ik niet wil. Je drukt me niet in een rol waaraan ik neit kan voldoen. Ik hoef me niet meer als opblaaspop te gedragen, want ..*auw! Ik kan niet geloven dat dit mij minder pijn deed dan de hoeveelheid die jij genoot.

Het is uit.

Je hebt me afgewezen. Natuurlijk op de lompste manier die je je kunt indenken. Op een manier die zo pijnlijk voelt, waarbij je jezelf in je ballen hebt getrapt, maar niet zo hard als mij. (Denkbeeldig kun je zó hard trappen! En aan mijn denkbeeldige lichaamsdelen voelt het alsof er iets wordt afgescheurd..) Het heeft even geduurd, maar nu wil je me niet meer. Je weigert me aan te raken. Je wilt me niet zoenen. Je loopt me zo voorbij en je bent in je harde manier van praten, je enorm lompe kwetsende bewoording, nog steeds de heerlijkeerlijkste.

Het feit dat je me niet steeds zoent, dat je me niet constant aanraakt. Dat al dat getút weg is.. Geen geklef, geen getút, geen geneuk, HOE HEERLIJK! Ik ben weer gewoon dat meisje op de basisschool met haar stoepkrijt, dat lekker aan het kliederen is. Ik ren in mijn oude broek door de modder en ik geniet ervan om keihard met mijn roze laarsjes in een waterplas te springen. Maar oh.. ik mis je. Sprong je maar met me mee. Keek je maar ook naar de sporen die we achterlaten in de modder, of naar de manier waarop een boom beweegt in de wind. Kon ik je maar schrijven, of gewoon even zeggen dat ik aan je denk, dat ik je graag wil showen wat ik heb getekend of hoe ik heb ontdekt dat ongemengde verf een bijzonder effect kan hebben. Kon ik je maar vertellen dat het afgietwater van de rode kool zo'n mooie kleur heeft en dat ik je mis als ik in mijn ééntje naar de ondergaande zon kijk. Weetje.. laat al dat getút, geklef en geneuk maar zitten. Vergeet wat je van me wilt, maar weet dat ik je geweldig vind en dat ik jou héél hard wil. Gewoon omdat het niet meer kan.

Het is uit. Theoretisch gezien wist ik dit allang. Maar praktisch gezien.. het dringt nog steeds niet helemaal door, dat ik behalve van de sex, ook bevrijd ben van jou, van jouw liefde, jouw vertrouwen in mij, in ons, jouw trouw, de wetenschap dat je altijd bij me blijft.

ik mis je