hij houdt van me

hij houdt van me, omdat ik echt ben. Omdat ik ben, zoals ik ben. Ik met mijn veel te grote fantasie en mijn maffe ideeën. Ik en hoe ik zijn fantasie helemaal volgen kan wanneer ieder ander het al opgegeven heeft. Ik met mijn lulverhalen en met mijn stiltes wanneer hij loopt te lullen. Ik met mijn zwijgzaamheid en de aaibare stilte die tussen ons hangt. Ik met mijn gekke acties. Ik met mijn lompe uitspraken, maar mijn altijd goede bedoelingen. Ik, ik met mijn angst, mijn jaloezie en hoe ik stiekem ook van hem hou. Weetje, hij houdt van me.

Omdat ik echt ben

slaaaaaaaapp

je slaapt
je staat op
je werkt
je komt thuis
je gaat slapen

je slaapt
je staat op
je werkt
je komt thuis
je gaat slapen

je slaapt
je staat op
je werkt
je komt thuis
je gaat slapen

je slaapt
je staat op
je werkt
je komt thuis
je gaat slapen

mag ik naast je liggen, als je wakker wordt?

als ik eens net zo smerig was als jij

En dan hoop ik, als je dit nog eens doet, en nog eens en nog eens, bij wie dan ook. -want ik weet dat je het doet! ik weet alleen niet bij wie- Dan hoop ik dat de spanning die je in haar leven geeft, zich ook uit door ernstige darmklachten en zware diarree. Dan zie ik je dit zo doen en dan hoop ik, laat dit een gezondheidschick zijn, dat zij fruit eet. Dat zij heel de dag door fruit eet. Je weet wel, frambozen, aalbessen, kruisbessen, met van die pitjes. Pitjes. Heel veel pitjes. Of de schil. Misschien eet zij ook de ananasschil. Zie je.. dan ga jij erin. Keihard, zoals jouw stijl is. Dan breek je in, pijnlijk hard, waarbij alles uitscheurt en ik je kan vertellen dat ze twee dagen chronisch pijn heeft en een week ernstig pijn bij het poepen. Wat overigens extra vervelend is als je zoveel diarree hebt, maar dat interesseert je niet. Wat interesseert jou eigenlijk wel! Ja, van alles. Of jij je kwakje kwijt kunt en of dat gebeurt zoals jij het wilt. Of jij door middel van keiharde actie, je zorgen, je gevoelens en alles wat er in je zit, kunt vergeten. Of er een vluchtroute is en waar zij dan is. Zij. Of zij niet protesteert. Dan kijk je een week niet naar haar om, of langer. Dan kijk je haar niet aan, raak je haar niet aan en dat weet ze. Want dan heeft ze niets nog, niemand. Jij was namelijk alles waarin ze heeft geïnvesteerd.

Back to bussiness. Je hebt haar in positie. Je hebt haar zoals je haar wilt en zij knijpt haar ogen samen van de pijn. Misschien kreunt ze, niet omdat dit lekker is, maar omdat het fucking pijn is. Je ziet haar gezicht niet. Je ziet helemaal niks meer. Je gaat. Je gaat keihard zoals je altijd gaat. Je hebt jezelf naar binnen geduwd en je zit diep. Je zit heel diep. Toevallig heeft zij heel veel fruit gegeten en zoals ik zei, ze is zwaar gestressd, ze laat het gebeuren omdat ze behalve jou niets heeft. Dat ze zware diarree heeft, interesseert je niet. Het kan er toch niet uit. Jij zit erin. En weet je wat? Het komt onder je voorhuid! Het komt ertussen. Het hoopt zich op. Met de pitjes, allemaal harde pitjes, uit het fruit. Je weet dit neit, je voelt dit niet. Je bent maar met één ding bezig. Je hebt er geen aandacht voor en daarom, loop je er nog weken mee rond. Met de shit, de poep en de pitjes, onder je huid. Door de pitjes schuurt de boel open en door de poep, is het binnen no time ontstoken. Nog voordat haar pijn bij eht poepen over is, loop jij met een dikke ontsteking. Het gaat naar binnen, het ettert en het doet pijn, veel pijn. Je laat haar met rust, een hele tijd. Misschien vraagt zij zich af waarom ze niets van je hoort. Jij bent tenslotte haar lief. Ze zal kwaad zijn en gekwetst. Ze heeft zich tot het bot laten vernederen en nou laat je haar vallen ook.

Jij zegt niks. Jij loopt met pijn. Het wordt steeds erger en je dikke, smerige lul wordt een nog veel dikkere, veel smeriger lul. Totdat je niet meer lopen kunt. Toch ga je niet naar de dokter. Je schaamt je te diep en voordat je het weet, is het weekend ook. Naar een vreemde dokter, in de weekenddienst, ga je echt niet met zo'n probleem. Nog liever lig je weken voor pampus, zoals je gebruikelijk doet, waarbij niemand ziet dat je er dit keer reden toe hebt, dat je echt niet anders kunt. Totdat.. een aantal weken later, je gezwel knapt! Veel bloed en veel etter. Je schreeuwt het uit van de pijn en de hele buurt komt kijken. Er wordt een ambulance gebeld en met spoed wordt je naar het ziekenhuis gebracht. Het moet allemaal zo snel. Het scheelt een stuk dat ie niet stijf was, maar dit lichaamsdeel is zo doorbloedt, je kunt hier binnen no time aan overlijden.

Dus je gaat meteen door naar de operatietafel. De enige vrije dokter is een buitenlandse co-assistent. Deze redt je leven. Je piemel moet geamputeerd worden, gedeeltelijk of geheel. Er is geen redden meer aan. Gelukkig is deze dokter erg kundig. Voor de zekerheid, snijdt hij alles er af. En omdat hij de taal niet meester is, begreep hij niet, dat de ballen kunnen blijven zitten. Zo wordt je wakker: gecastreerd en zonder je grote trots. Met dit kleine stukje, korter dan je balzakken en geen hoop dat het ooit nog goed komt. Klaar, om weer een zielig verhaal te vertellen en opnieuw in de slachtofferral te kruipen. Klaar om opnieuw een onzeker meisje mee te trekken in jou illusies. Klaar om een ander de schuld te geven van jouw leven dat niet loopt zoals je had gehoopt. Klaar om weer iemand te vernederen, maar je kunt nooit weer doen, wat je te vaak deed bij de vrouwen die van je gehouden hebben!

Wraak aan hen, die een ander als wegwerpartikel zien!

goede overwinning vrijdag

Hij stond hier. Eerst achter de flat, of de flat van de buren, en daarna ervoor. Hij had twee vrienden bij zich tegen wie hij heel interessant liep te doen. Ze gingen buiten zitten, hier op het binnenplein. Ik ben er naar toe gegaan. Ik ben er bij, er vlak buiten gaan zitten. Ze hebben me kunnen zien, maar niemand keek. Natuurlijk zat hij in het midden. Hij werd gebeld. En opnieuw. En opnieuw. En nog eens. Tussendoor hing hij allerlei verhalen op, de mooiste, grootste en interessantste verhalen die je je bedenken kunt. Hij is aanwezig. Terwijl ik daar zat, en ik zat daar om naar hem te kijken, maar ik durfde niet te kijken.. Terwijl ik daar zat, wist ik het weer: ik ben niet belangrijk voor hem. Ik doe er niet toe. De wereld draait om hem en om hem alleen. Want hij is de beste, de grootste, de stoerste, de meest interessante jongen die je je kunt bedenken. Hij heeft overal verstand van en hij weet alles beter. Hij wordt gebeld, hij regelt van alles, want hij is belangrijk. Alleen hij, alleen hij is belangrijk.

Ik zag het weer toen hij hier voor me zat. En ik ben opgestaan, geen zin om hulpeloos naar hem te blijven kijken terwijl ik vast iets beters te doen heb. Ik ben opgestaan en ik heb hem aangesproken. Ik heb alleen gezegd dat ik hem aan wilde kijken, ik heb niet eens contact gemaakt. Ik keek naar zijn spiegelende brillenglazen, naar zijn frisgewassen en pas geschoren gezicht. Dat was beter dan ik me had voorgesteld en beter dan ik van hem gewend was.

Ik heb hem aan gekeken en ik ben niet bang, niet bang voor hem als persoon.

castratie konijntje

Het blog op bunnybunch heb ik nog niet begrepen, vandaar dat ik deze nu gebruik.

Afgelopen week ben ik druk op zoek geweest naar een dokter die mijn Amber zou kunnen castreren. Ik heb verschillende dierenarts-praktijk afgebeld en overal van alles gevraagd. Bij de éne praktijk, vertelde de assistente honderduit. Zij wist wat voor narcose er gebruikt zou worden en hoe zo'n operatie in z'n werk gaat. Bij een andere praktijk, wist de assistente zelfs niet de prijs van een castratie.. Wat me opviel bij de kliniek Wilhelminapark, is dat de assistenten uit zichzelf weinig vertelden. Ik kon mijn konijn inleveren tussen negen en tien en dan zou ik bij het afhalen wel een formuliertje meekrijgen waar het één en ander op zou staan over de operatie, de medicijnen en de nazorg. Omdat ik al van de site begrepen had dat de doktoren weten waar ze mee bezig zijn, heb ik een afspraak gemaakt, direct voor de vrijdag. De site vind ik heel informatief en duidelijk. Er blijkt dat er gebruik wordt gemaakt van de nieuwste narcose-technieken én dat deze onderzocht zijn door een student van de opleiding diergeneeskunde.

Toen ik daar vrijdagochtend aankwam, mocht ik er nog even bij zijn toen Amber werd gewogen. Haar tandjes werden nagekeken en ik vertelde dat ik haar op volwassen leeftijd had gekregen in de veronderstelling dat het een voedster zou zijn. Zelf had ik nooit geen balletjes gezien, maar van de geslachtsorganen weet ik niks af. Ik zie alleen heel veel haar. (ik had me al helemaal voorgesteld dat mijn konijn open gesneden zou worden en dat vervolgens de baarmoeder niet gevonden kon worden omdat het bij nader inzien een gecastreerde ram bleek te zijn..!) De dokter keek even en hij zag ook geen balletjes. Dus ik liet mijn Amber achter met een vrij slecht gevoel, daar zat ze in dat hokje met die handdoek en die lamp. Daar zat ze met een voerbak met een ander soort brokjes dan ze thuis altijd krijgt. Daar zat ze in een vreemde omgeving, zou ze geholpen worden in een operatiekamer van hooguit 4 vierkante meter. Ik verbaasde me erover dat ik daar gewoon naar binnen mocht lopen en dat de artsen er ook in en uit liepen zonder de schoenen/ handen te desinfecteren. Oh als dat maar goed gaat..! Om half elf zou ze geholpen worden en om half één werd ik gebeld: gelukkig was alles goed gegaan! Er had inderdaad een baarmoeder in gezeten en eierstokken, die waren er nu uit.

Rond vier uur ben ik haar komen afhalen. Amber dronk nog wat en zag er vrij levendig uit. De wond was netjes en ik mocht haar in het draagmandje meenemen. Ik kreeg inderdaad een formulier mee, daar stond op welke medicijnen ik haar moest geven, wat ik moest doen als ze niet zou gaan eten en nog wat kleine dingen. Qua uitgebreidheid viel het me ietwat tegen. Ik heb zelf nog even gevraagd hoelang ze nou nog op handdoeken zou moeten. Ze had nog steeds niet gepoept en als dat bij thuiskomst nog zo zou zijn, moest ik haar die drankjes geven. Ik kreeg vier flesjes mee, één pijnstiller, één antibioticakuur en twee voor bij slecht eten/poepen. Ook kreeg ik een proefverpakking science selectivebrokken en dwangvoeding mee. Een spuitje voor de dwangvoeding ben ik vergeten te vragen.

Ik voelde me een beetje aan mijn lot over gelaten, het overviel me allemaal wat, maar ik wist ook niet meer wat ik nou nog kon vragen. Ik zou me wel redden, maar het voelde allemaal zo onwerkelijk nog. Wat betreft techniek, ben ik tevreden over Wilhelminapark. Ze weten wat ze aan het doen zijn en ze weten hoe ze het doen. Mijn konijn kreeg volop brokken in haar couveuse en ze had alles wat ze nodig had. De dokter wist precies hoe hij haar open sneed en wat eruit moest. Maar qua informatieverstrekking valt het me iets tegen. De assistentes aan de telefoon vertellen weinig uit zichzelf, de doktoren weten wat ze aan het doen zijn en het voelde alsof ik er daarom maar een beetje buiten gehouden werd. Bovendien had ik wel verwacht dat een gediplomeerd dierenarts kwel an zien of een konijn een piemeltje heeft. Ook had ik een mailtje gestuurd, voor de afspraak al, dat mijn cavia een dikke tepel had en dat ik me af vroeg of het ernstig is. Kreeg ik een mailtje terug met de tekst: de tepel is inderdaad opgezwollen. Ik moest haar mee nemen, als ik wilde dat er naar gekeken zou worden. Verder geen enkele toespeling over wat het zou kunnen zijn en de eventuele ernst.

Kortom: qua techniek zou ik deze kliniek aanraden, maar voor alles erom heen heb ik mijn twijfels. Is de operatiekamer wel steriel? Zijn de artsen niet dusdanig gespecialiseerd dat ze de simpele dingen om een operatie heen niet goed meer beheersen?

ik weet het niet.. ik kan het niet zeggen