Als een moeder aan de rand van het voetbalveld.

Ik heb je eerder gesproken. Je vertelde me waar je tegen aan liep, hoe je geen contact wist te maken en wie je was, of wie je dacht te zijn. Je vertelde me van alles en dat was het dan. Ik heb er nog wel over gedacht. Ik heb ernaar gekeken en ik heb het laten wezen. Ik laat het los. Ik lit gewurde.

Af en toe kijk ik naar je. Ik zie je rennen. Ik zie je gaan en je gaat veel beter dan je zelf denkt. Je doet zoveel meer dan je zegt en je bent zoveel meer dan je denkt te zijn. Alsof je de mensen niet kende, maar dat je het team net hebt leren kennen. Alsof je het spel niet kent, maar er net iemand geweest is om je regels uit te leggen. En daar ga je. Daar ga je, achter die bal aan, of wat je doel maar is.Soms zo onhandig. Soms totaal de verkeerde kant op. En soms ga je zo hard, dat je struikelt over de bal.

Maar ik bewonder je. Ik bewonder je doorzettingsvermogen. Ik bewonder je manier van zijn, je leergierigheid, hoe je alles in je opneemt. Ik zie je struikelen en ik kan maar moeilijk delegeren.

Als ik je moeder was, had ik die bal er allang zelf ingeschopt!