05-03-2010 als een visstick uit de vriezer

ik ben een visstick, of ik gedroeg me als een visstick: terwijl het leven doorleefde, de wereld bleef draaien, lag ik opgesloten in een doosje in de vriezer. ik wist dan wel niet wat ik moest doen de hele dag, maar ik hoefde niets, het was wel makkelijk, alleen maar liggen. af en toe opende jij de vriezer, je keek erin, je legde de doos recht, je pakte er een boterham uit of je kwam aanlopen met de ijsman die jou voor 17,50 ijsjes en patat had verkocht.

ik voelde me niet nuttig, ik wist niet wat ik moest doen, maar goed.. buiten de vriezer zou de wereld draaien, dan zou ik de mensen moeten begrijpen, dan zou ik mijn hoofd moeten ontdooien en functioneren. nee.. al dat denken, al dat doen en al die dingen die ik niet begrijp! ik bleef wel liggen. of dat is niet volledig waar, ik wilde er uit! in een vriezer liggen is niet leuk, in een vriezer, vries je dood. ik wilde de wereld zien, ik wilde met je mee, ik wilde dingen ondernemen, ik wilde lol maken. ik wilde nieuwe mensen en andere vissticks ontmoeten, ik wilde niet in een donkere doos liggen in de hoop dat ik er ooit uit zou komen. maar jouw dingen waren zo anders dan de mijne, met bevroren hersens naar het schaatsen kijken of met een ingevroren lijf in youtube duiken.. dat bleken net de dingen te zijn waar ik minder goed in was, of die mijn interesse niet hadden.


ik probeerde het ook zonder jou, zomaar een wandelingetje maken, de zon voelen op mijn bevroren huidje en met visverkopers praten. toch wilde ik niet bij je vandaan, je was vertrouwd, ik hield van je. behalve dan dat je de vriezerdeur wel eens open deed, had ik ook echt leuke dingen met je meegemaakt, we hadden van alles ondernomen, je vertelde me over zout op het eten en roomboter. dat je daar nu niets over te vertellen had en dat ik je niet kon zeggen hoe je me moest frituren.. goed, ik hoopte dat het van tijdelijke aard was. het was of zag je me niet proberen, dan probeerde ik zo hard iets zinnigs te doen! al was het maar wat ijs vanuit de doos los schrapen. je duwde de doos gewoon terug. je zei me dat ik moest ontdooien, maar je deed de deur van de vriezer dicht, nog voordat ik eruit kon klimmen.

definitief dicht: de deur gaat niet weer open. het doet er niet toe hoe hard ik schreeuw en hoeveel ijs ik losmaak van de vriezerwanden, je wilt me niet meer zien. natuurlijk, als jij niet meer in de vriezer kijkt, heb ik hier niets te zoeken! ik ben niet langer blijven liggen en inmiddels lig ik te ontdooien op het aanrechtblad. bij een visstick van meer dan 60kilo duurt dat eventjes, zoals alles bij mij wat langer duurde, maar ik ben in beweging gebleven. ik kijk nu hoe mijn huid ontdooit, ik ga eens verliggen, want goh.. wat een ruimte buiten de doos! het is wel beangstigend: ik weet niet wat al die geluiden en al die schaduwen betekenen, ik word hardhandig aan de kant geduwd als iemand bij het aanrecht wil en er komen grote, onbekende wezens langs. maar ik ben uit de vriezer!

ik ben het zat om ingevroren te zijn. ik weet niet waar ik nu heen ga, of ik uitkom in de frituurpan of dat ik zal proberen of de vis in mij, kan zwemmen in de vijver in de achtertuin. ik kijk gewoon wat om me heen, ik glimlach en de wereld lacht terug. ik zet stapjes, of vinnen, hoe het maar mag heten bij een vis. ik kom vooruit. ik word soms terug gesmeten, ik val en ik sta weer op. en dát, dat is wat ik je zou willen zeggen: ik zet vinnen, ik val en ik sta op. ik ben de vriezer uit en ik zou willen dat je me zag zwemmen, dat je zag hoe ik een vis met beweegbare ribben ben geworden!

ik mis je, als een visstick uit de vriezer