Weetje.. ik vind je geweldig. Ik vond je al mooi, grappig en zo bijzonder dat ik niet tegen je durfde te praten, toen ik je leerde kennen. Ik wil niet heel sentimenteel en zielig lijken, maar ik durf te zeggen dat ik tegen je op kijk.
Je hebt iets over je, iets wat ik niet kan benoemen maar wat een 'wow!'-gevoel in me losmaakt dat ik niet kan ontkennen. Ik zou willen dat ik contact met je durfde te maken. Ik zou willen dat ik.. ik weet niet wat. Ik zou in je leven willen passen, gewoon als iemand die er ook bij hoort. Iemand met wie je afspreekt en met wie je in contact blijft. Ik kan best normaal tegen je doen hoor. Dat ik ooit, op school, probeerde om heel stiekem tegenover je te gaan zitten zodat ik tenminste nog even kon kijken als ik niets tegen je durfde te zeggen.. Dat betekent niet dat ik de rest van mijn leven niets tegen je zeg. Via internet is alles veilig. Veranderde ik in mijn digitale zelf en ik durfde opeens te zeggen hoe mooi ik je vond. Nooit helemaal serieus natuurlijk. Maar hoe serieus was jij met mij..? Hoeveel digitale jij is in het echt ook jij?
Ik betrap mezelf erop dat ik me uitsloof. Dat ik me zelfs digitaal enorm kan uitsloven. Ik probeer maar leuk te zijn. Ik probeer maar steeds de grappigste opmerking te maken. Ik probeer maar vet lief te lijken. Ik probeer maar zo leuk te doen als je me zo willen. Zodat je me een heel klein beetje zou willen.. Zodat je me zou missen als ik er 's niet was om steeds zo leuk, lief, grappig, intelligent en geweldig te doen. Het lijkt niet te werken. Er is me zo vaak verteld dat ik mezelf moet zijn, dat ik dan echt op mijn leukst, of minstens op mijn eigenst ben. Er is me nog vaker verteld dat de dingen die ik voelde, de gedachten, associaties die ik had, vooral niet normaal waren. Dat ik zo niet hoorde te denken en dat ik, als ik iets simpels zei als: die vrouw daar lijkt op de buurvrouw! Ik altijd een reactie kreeg die aangaf dat ik totaal niet spoorde: die vrouw heeft helemaal niets weg van de buurvrouw! Misschien kijk wel eens iets anders tegen de wereld aan, niet omdat ik dat geleerd heb, maar omdat het gewoon zo is. Toch.. omdat alles wat ik zei, direct voor gek verklaard leek te worden, zeg ik liever niets. Niet te persoonlijk. Niet teveel van wat ik voel. Niet wat ik zie, niet wat ik denk, niet wie ik ben. Ik voel namelijk altijd dingen die niet bij de situatie passen. Wat ik zie, is altijd vreemd. Wat ik denk is stom en daarom is wat ik ben dat al helemaal. Er is me uitgelegd wat ik wel hoor te voelen en waarom. Niet teveel want dat kost maar energie en je bereikt er niets mee. Niet te vaak want eigenlijk is voelen gewoon stom. Alleen als je opa is overleden, dan meot je verdrietig zijn! Het maakt niet uit dat je heel erg moe van hem werd, dat er niets leuks aan hem was en dat jij je opgelucht voelt, of dat je medelijden hebt met je oma.. Je moet verdrietig zijn! Dat hoort zo, voor andere gevoelens is geen plaats. Dit gevoel heb je vanaf het moment dat je het hoort, totdat de kist in het graf gezakt is. Daarna voel je niets meer. Want voelen is stom en opa is nu weg.
Voelen is stom. Ik ben stom. Ik ben helemaal stom als ik ben wie ik ben en als ik voel wat ik voel. Want niet alleen voelen is stom, het is vooral heel erg stom als je voelt wat ik voel.
En weetje.. ik begrijp zelf ook niet helemaal wat jou zo geweldig maakt. Ik geloof wel dat half Nederland je geweldig vindt, dus misschien beeld ik me nu niet iets stoms in. Toch, ik vind je geweldig en ik sloof me enorm uit. Niet opdat jij mij geweldig zou vinden, want zal ik dat ooit halen? Maar gewoon.. omdat ik dan misschien een klein stukje van je leven kan zijn.
Je maakt me boos
maar ik mag niet voelen
dat ik mezelf niet kan zijn
maar ik mag niet voelen
dat ik me zo uitsloof
maar ik mag me niet uittsloven, ik moet van mezelf gewoon leuk zijn en dat ben ik niet
En hoewel ik niet mag voelen, ben ik gefrustreerd dat jij zoveel met me doet..
Weetje.. ik vind je geweldig
donderdag 30 april 2009
donderdag 23 april 2009
tattoo's, treinen en een man die me normaal behandelt
woensdag
ik ben bij je of jij bij mij. Ik praat met je. Over je vriendinnetje. Ik vind het moeilijk, moet me steeds beheersen om je niet te bespringen. Jij bent gelukkig. Je gedraagt je normaal tegenover me, als ben ik een kennis van je, iemand voor je niet veel voelt (of hebt gevoeld). Iemand die je niet tot wanhoop heeft gedreven maar met wie je best leuk kunt praten.
Ik weet niet goed wat ik met je aanmoet. Ik roep dingen, gemene dingen waarvan jij niet weet dat ze gemeen zijn. Of misschien zijn ze pas gemeen als je ze zo opvat, want ik weet dat ik ze roep uit wanhoop. (HOE HEB IK JE KUNNEN VERLIEZEN!?)
donderdag
ik ben bij je of jij bij mij. Ik praat met je, met jullie want je vriendinnetje is erbij. Nu weet ik helemaal niet meer wat ik gezegd heb en wat ik heb willen zeggen. Ik zie niet meer het verschil tussen wat er gebeurde en wat er had kunnen gebeuren. Ik herinner me dat ik kwaad ben geweest over de situatie rond Daniëlle, het feit dat jij haar niet mocht maar nu wel een vriendinnetje hebt dat ook het etiket ADD draagt en dat ook hsp is. Die term is gevallen: hsp. Ik weet niet hoe, ik weet niet wat. Jullie zitten daar samen heel gewoon te zijn, rustig met me te praten en ik probeer te verbergen dat het zoveel met me doet dat ik alle kanten op stuiter.
vrijdag
ik ga met de trein met een meisje dat ik net heb leren kennen. Ik weet niet hoe ze heet, ik weet niet waar ik haar van ken en ik weet niet waarom ik aan haar vast zit, maar ik ga met de trein en zij gaat met me mee. We zitten op een vierpersoonsplaats, zo'n groepje. Zij zit naast het raam, vooruit, ik zit naast haar. Tegenover me zit hij, het onderwerp van mijn blog, naast hem zit zijn vriendinnetje. Het vriendinetje dat de hele reis niets zegt. Hij heeft zijn bovenlichaam ontbloot, het is bruin, rond en weinig behaard. (Ik ken hem als bleek/ r0od, een beetje behaard, klam, niet zo glimmend en blubberend, niet rond.. waarom zijn sommige dikke buiken rond als de eigenaar ervan niet zwanger is?) Hij laat een tattoo zien die loopt vanaf de onderkant van zijn rechterborst tot vlak onder zijn navel. Het is een organisch iets, zwarte lijnen een soort van tribal. Hij vertelt er iets over.. Ik zeg tegen het meisje naast me dat ik weg wil. Ik wil niet in deze trein. En ik wil al helemaal niet tegenover mijn half naakte ex zitten die me alle kanten van zijn lichaam laat zien terwijl zijn nieuwe vlam er naast zit! Het meisje zegt dat ik me niet aan moet stellen. Ik moet blijven zitten. En meneer praat verder, hij hoort de gesprekken tussen mij en mijn nieuwe kennis niet.. Hij vertelt dat zijn vriendinnetje een tattoo heeft onderworpen, een tattoo voor mij en die zit op zijn kont..! En inderdaad, hij laat het zien: er zit een tattoo op zijn linkerbil. Het is een soort mandala, dikke zwarte lijnen en vakjes die felrood en knalgeel zijn ingekleurd. Het is een tattoo die iets zegt over mijn onzekerheid, zegt hij, de tattoo zal me helpen om dit te overwinnen, gewoon omdat zijn vriendinnetje deze onzekerheid erkent heeft, zelf is zij ook onzeker namelijk..
nu
1 ik praat met hem op een gewone manier, hij kan dat, ik niet
2 ik praat met hem en zijn vriendin op een gewone manier, zij kunnen dat, ik niet
3 ik praat met een ontklede hem op een gewone manier, hij kan dat, ik wil weg, ik kan dit niet
4 WHATTHEFUCK IS GONNA HAPPEN NEXT
ik ben bij je of jij bij mij. Ik praat met je. Over je vriendinnetje. Ik vind het moeilijk, moet me steeds beheersen om je niet te bespringen. Jij bent gelukkig. Je gedraagt je normaal tegenover me, als ben ik een kennis van je, iemand voor je niet veel voelt (of hebt gevoeld). Iemand die je niet tot wanhoop heeft gedreven maar met wie je best leuk kunt praten.
Ik weet niet goed wat ik met je aanmoet. Ik roep dingen, gemene dingen waarvan jij niet weet dat ze gemeen zijn. Of misschien zijn ze pas gemeen als je ze zo opvat, want ik weet dat ik ze roep uit wanhoop. (HOE HEB IK JE KUNNEN VERLIEZEN!?)
donderdag
ik ben bij je of jij bij mij. Ik praat met je, met jullie want je vriendinnetje is erbij. Nu weet ik helemaal niet meer wat ik gezegd heb en wat ik heb willen zeggen. Ik zie niet meer het verschil tussen wat er gebeurde en wat er had kunnen gebeuren. Ik herinner me dat ik kwaad ben geweest over de situatie rond Daniëlle, het feit dat jij haar niet mocht maar nu wel een vriendinnetje hebt dat ook het etiket ADD draagt en dat ook hsp is. Die term is gevallen: hsp. Ik weet niet hoe, ik weet niet wat. Jullie zitten daar samen heel gewoon te zijn, rustig met me te praten en ik probeer te verbergen dat het zoveel met me doet dat ik alle kanten op stuiter.
vrijdag
ik ga met de trein met een meisje dat ik net heb leren kennen. Ik weet niet hoe ze heet, ik weet niet waar ik haar van ken en ik weet niet waarom ik aan haar vast zit, maar ik ga met de trein en zij gaat met me mee. We zitten op een vierpersoonsplaats, zo'n groepje. Zij zit naast het raam, vooruit, ik zit naast haar. Tegenover me zit hij, het onderwerp van mijn blog, naast hem zit zijn vriendinnetje. Het vriendinetje dat de hele reis niets zegt. Hij heeft zijn bovenlichaam ontbloot, het is bruin, rond en weinig behaard. (Ik ken hem als bleek/ r0od, een beetje behaard, klam, niet zo glimmend en blubberend, niet rond.. waarom zijn sommige dikke buiken rond als de eigenaar ervan niet zwanger is?) Hij laat een tattoo zien die loopt vanaf de onderkant van zijn rechterborst tot vlak onder zijn navel. Het is een organisch iets, zwarte lijnen een soort van tribal. Hij vertelt er iets over.. Ik zeg tegen het meisje naast me dat ik weg wil. Ik wil niet in deze trein. En ik wil al helemaal niet tegenover mijn half naakte ex zitten die me alle kanten van zijn lichaam laat zien terwijl zijn nieuwe vlam er naast zit! Het meisje zegt dat ik me niet aan moet stellen. Ik moet blijven zitten. En meneer praat verder, hij hoort de gesprekken tussen mij en mijn nieuwe kennis niet.. Hij vertelt dat zijn vriendinnetje een tattoo heeft onderworpen, een tattoo voor mij en die zit op zijn kont..! En inderdaad, hij laat het zien: er zit een tattoo op zijn linkerbil. Het is een soort mandala, dikke zwarte lijnen en vakjes die felrood en knalgeel zijn ingekleurd. Het is een tattoo die iets zegt over mijn onzekerheid, zegt hij, de tattoo zal me helpen om dit te overwinnen, gewoon omdat zijn vriendinnetje deze onzekerheid erkent heeft, zelf is zij ook onzeker namelijk..
nu
1 ik praat met hem op een gewone manier, hij kan dat, ik niet
2 ik praat met hem en zijn vriendin op een gewone manier, zij kunnen dat, ik niet
3 ik praat met een ontklede hem op een gewone manier, hij kan dat, ik wil weg, ik kan dit niet
4 WHATTHEFUCK IS GONNA HAPPEN NEXT
vermoeidheid door vitaminetekorten
ik mis je
en dat maakt me zo moe!
ik heb niet héél lang met je opgetrokken
wel erg intensief
maar na een een jaartje was het algauw over
of na anderhalf jaar
of na twee jaar misschien
onze eerste ontmoeting is twee jaar geleden
onze derde ontmoeting
zes weken later
bijna twee jaar
ik begrijp niet
ik begrijp wel
je bent zo anders
ik kon niet met je omgaan
je begreep me zo slecht
dat je me constant pijn deed
ik begrijp niet
maar ik begrijp
je hield van me
ik ben zo anders
je kon niet met me omgaan
ik begreep genoeg
om te weten dat ik 1 van de weinigen was
die je geen pijn deed
je was zo anders
dat ik niet met je kon
maar je was zo anders
dat ik je nodig had en
dat ik niet zonder je kon
en hoe mooi de wereld ook is
ik blijf aan je denken
hoeveel ik ook krijg
wat jij me niet kon geven
ik vind het nog steeds bijzonder
wat je me probeerde te geven
en een ander die beter bij me past
mist zoveel
van wat jij voor me was
ik mis je
en dat maakt me zo moe!
en dat maakt me zo moe!
ik heb niet héél lang met je opgetrokken
wel erg intensief
maar na een een jaartje was het algauw over
of na anderhalf jaar
of na twee jaar misschien
onze eerste ontmoeting is twee jaar geleden
onze derde ontmoeting
zes weken later
bijna twee jaar
ik begrijp niet
ik begrijp wel
je bent zo anders
ik kon niet met je omgaan
je begreep me zo slecht
dat je me constant pijn deed
ik begrijp niet
maar ik begrijp
je hield van me
ik ben zo anders
je kon niet met me omgaan
ik begreep genoeg
om te weten dat ik 1 van de weinigen was
die je geen pijn deed
je was zo anders
dat ik niet met je kon
maar je was zo anders
dat ik je nodig had en
dat ik niet zonder je kon
en hoe mooi de wereld ook is
ik blijf aan je denken
hoeveel ik ook krijg
wat jij me niet kon geven
ik vind het nog steeds bijzonder
wat je me probeerde te geven
en een ander die beter bij me past
mist zoveel
van wat jij voor me was
ik mis je
en dat maakt me zo moe!
Abonneren op:
Posts (Atom)
