Zelf valt het me niet op. Ik geloof hem, ik geloof hem graag. Ik weet dat hij voelt wat hij zegt dat hij voelt (en nog zoveel meer). Hij voelt jou. Hij weet hoe jij je voelt. Hij weet dat jij tot hem aangetrokken voelt en met een beetje geluk, wil jij niet weten dat dit wederzijds is. Hij mist je.
Ondertussen houd ik van hem. Ik kan het niet in woorden uitdrukken en ik weet niet op welke manier. Ik wil het nergens mee vergelijken en wat ik weet, ik hou van hem, dat hou ik vast. Hij houdt ook van mij, niet zo diep als hij hield van jou, maar hij houdt van me. Hij gaat voor me, ik ga voor hem en tot nog toe was dat genoeg. Dat jij er bent, dat jij er altijd al was.. daar was ik me niet zo van bewust. Dat wil ik liever niet weten en hij doet alsof het niet zo is.. Je maakt me bang. Ik kan het je niet zeggen, of natuurlijk kan ik het je zeggen, maar ik zeg het je niet meteen. Ik heb je van mijn leven niet gezien, ik heb je nooit gesproken en hoewel ik meerdere keren op je hyves ben geweest, heb ik je geen bericht gestuurd en verwacht ik niet dat ik je zou herkennen op straat.
Ik weet dat je bang bent, ik weet dat het slecht met je gaat en ik denk te begrijpen waarom je anderen gebruikt, waarom je mensen kapot maakt en hoe onkwetsbaar je dan zelf lijkt. Ik weet dat je niet precies weet wat je allemaal doet, wat je hebt veroorzaakt en hoeveel pijn je mensen kunt doen. Je wilt niet weten wat je voelt, je wilt jezelf en je leven verneuken en natuurlijk.. dat is je goed recht. Maar één ding.. ik zou je willen zeggen dat je, behalve je eigen leven en je eigen gevoel, ook invloed hebt op iemand die zich met je verbonden voelt, die veel van je houdt en die pijn voelt, iedere keer dat jij pijn voelt, iedere keer dat je hem gebruikt, iedere keer dat hij terugdenkt aan alles wat er is gebeurd destijds.. Omdat je ooit je hand in zijn broek stak, iets zei met het woord 'korfbal', begon aan een opleiding, een stukje vlees op de BBQ legde.. omdat je hem ooit hebt leren kennen en jullie iets met elkaar kregen, daarom. Daarom is er een verbinding.
Ik wil je niet uitschakelen en als je erbij hoort, als je deel van hem bent, dan accepteer ik dat, of zal ik dat proberen. Of als je doet alsof je er niet bent, als je alles onder het wegennet begraaft wat jij ontwerpt, dan is dat zo. Dan zal ik heel hard over die wegen fietsen, keihard van mijn skateboard vallen en altijd weer verder gaan. ..Maar wat ik je steeds zou willen vragen: maak niet kapot wat je ex-vriendje bouwt. Maakt niet kapot wat geheeld wordt of laat me geloven dat het voorbij is, dat jij er niet meer bent. Geef ons een kans deze ruïnes deel te laten worden van het landschap, zonder dat het steeds obstakels blijven op de weg. Jouw weg, onze weg, wegenbouwkunde, weetikveel..
Dan zal ik een poging doen niet meer te kijken in ogen waarvan ik niet weet of ze lachen of dat ze huilen.
