omdat ik misschien niet geweldig ben

Weetje.. ik vind je geweldig. Ik vond je al mooi, grappig en zo bijzonder dat ik niet tegen je durfde te praten, toen ik je leerde kennen. Ik wil niet heel sentimenteel en zielig lijken, maar ik durf te zeggen dat ik tegen je op kijk.

Je hebt iets over je, iets wat ik niet kan benoemen maar wat een 'wow!'-gevoel in me losmaakt dat ik niet kan ontkennen. Ik zou willen dat ik contact met je durfde te maken. Ik zou willen dat ik.. ik weet niet wat. Ik zou in je leven willen passen, gewoon als iemand die er ook bij hoort. Iemand met wie je afspreekt en met wie je in contact blijft. Ik kan best normaal tegen je doen hoor. Dat ik ooit, op school, probeerde om heel stiekem tegenover je te gaan zitten zodat ik tenminste nog even kon kijken als ik niets tegen je durfde te zeggen.. Dat betekent niet dat ik de rest van mijn leven niets tegen je zeg. Via internet is alles veilig. Veranderde ik in mijn digitale zelf en ik durfde opeens te zeggen hoe mooi ik je vond. Nooit helemaal serieus natuurlijk. Maar hoe serieus was jij met mij..? Hoeveel digitale jij is in het echt ook jij?

Ik betrap mezelf erop dat ik me uitsloof. Dat ik me zelfs digitaal enorm kan uitsloven. Ik probeer maar leuk te zijn. Ik probeer maar steeds de grappigste opmerking te maken. Ik probeer maar vet lief te lijken. Ik probeer maar zo leuk te doen als je me zo willen. Zodat je me een heel klein beetje zou willen.. Zodat je me zou missen als ik er 's niet was om steeds zo leuk, lief, grappig, intelligent en geweldig te doen. Het lijkt niet te werken. Er is me zo vaak verteld dat ik mezelf moet zijn, dat ik dan echt op mijn leukst, of minstens op mijn eigenst ben. Er is me nog vaker verteld dat de dingen die ik voelde, de gedachten, associaties die ik had, vooral niet normaal waren. Dat ik zo niet hoorde te denken en dat ik, als ik iets simpels zei als: die vrouw daar lijkt op de buurvrouw! Ik altijd een reactie kreeg die aangaf dat ik totaal niet spoorde: die vrouw heeft helemaal niets weg van de buurvrouw! Misschien kijk wel eens iets anders tegen de wereld aan, niet omdat ik dat geleerd heb, maar omdat het gewoon zo is. Toch.. omdat alles wat ik zei, direct voor gek verklaard leek te worden, zeg ik liever niets. Niet te persoonlijk. Niet teveel van wat ik voel. Niet wat ik zie, niet wat ik denk, niet wie ik ben. Ik voel namelijk altijd dingen die niet bij de situatie passen. Wat ik zie, is altijd vreemd. Wat ik denk is stom en daarom is wat ik ben dat al helemaal. Er is me uitgelegd wat ik wel hoor te voelen en waarom. Niet teveel want dat kost maar energie en je bereikt er niets mee. Niet te vaak want eigenlijk is voelen gewoon stom. Alleen als je opa is overleden, dan meot je verdrietig zijn! Het maakt niet uit dat je heel erg moe van hem werd, dat er niets leuks aan hem was en dat jij je opgelucht voelt, of dat je medelijden hebt met je oma.. Je moet verdrietig zijn! Dat hoort zo, voor andere gevoelens is geen plaats. Dit gevoel heb je vanaf het moment dat je het hoort, totdat de kist in het graf gezakt is. Daarna voel je niets meer. Want voelen is stom en opa is nu weg.

Voelen is stom. Ik ben stom. Ik ben helemaal stom als ik ben wie ik ben en als ik voel wat ik voel. Want niet alleen voelen is stom, het is vooral heel erg stom als je voelt wat ik voel.

En weetje.. ik begrijp zelf ook niet helemaal wat jou zo geweldig maakt. Ik geloof wel dat half Nederland je geweldig vindt, dus misschien beeld ik me nu niet iets stoms in. Toch, ik vind je geweldig en ik sloof me enorm uit. Niet opdat jij mij geweldig zou vinden, want zal ik dat ooit halen? Maar gewoon.. omdat ik dan misschien een klein stukje van je leven kan zijn.

Je maakt me boos
maar ik mag niet voelen
dat ik mezelf niet kan zijn
maar ik mag niet voelen
dat ik me zo uitsloof
maar ik mag me niet uittsloven, ik moet van mezelf gewoon leuk zijn en dat ben ik niet
En hoewel ik niet mag voelen, ben ik gefrustreerd dat jij zoveel met me doet..

Weetje.. ik vind je geweldig