eerste liefde en het vervolg

Ik heb je vijf weken niet gesproken, dat vertelt internet me.. en je weet: alles wat op internet staat is waar. In mijn herinnering is het minimaal twee maanden geleden.. Ergens in december, vlak nadat ik mijn vriend had leren kennen. De jongen met de krullen, die mooie jongen.. agh, je weet.. je weet niet. Ik weet.

Ik heb je gemist.. Ik heb je echt gemist terwijl ik druk bezig ben een leven met iemand anders op te bouwen. Dat.. DAMN, af en toe wilde ik je gewoon even zien, even spreken, even bij je zijn. Ik weet heel goed dat ik je niet mag aanraken. Ik weet dat ik je daar kwaad mee maak, het is al zo lang uit.. het is zo'n gerotzooi geweest en hoe veel we ons ook tot elkaar aangetrokken voelen, we kunnen elkaar niet bereiken. Het is niet iets. Het wordt niet iets. Het lukt ons niet.

Ik moet je laten gaan. Ik ehb je moeten laten gaan. Ik heb het opgegeven. Bij iedere kans die ik kreeg, heb ik er uiteindelijk steeds voor gekozen om deze niet te grijpen, niet met je verder te gaan en ja.. Het feit dat ik gewoon voor je blíjf voelen, hoe onmogelijk ook, maakt de hele situatie pijnlijk.

Theoretisch gezien kan ik heel goed bedenken wie er allemaal mooier, liever en leuker dan jou zijn. Ik weet heel goed met welke mensen ik meer kan, omdat ik met ze kan lachen, of met ze kan praten, omdat er overeenkomsten zijn of gemeenschappelijke interesses tussen hen en mij, al die dingen die wij niet lijken te hebben. Ik kan uitoepen wat mijn contact met jou zó pijnlijk maakte en auw! Ik weet waar ik het over heb.. zoals jij dit niet kunt begrijpen, maar het wel hebt geweten.

Practisch gezien.. ik doe leuke dingen met vrienden en ik geniet zonder dat ik aan je denk. Dit is een héle stap.. lange tijd is dit niet zo geweest, ben ik bijna geobsedeerd geweest door de gedachte aan jou. Toch ook.. ik voel me lang niet zoveel aangetrokken tot mijn vriend -die ik overigens vertrouw, wat ik bij jou niet deed- als ik me voelde aangetrokken tot jou. Ik denk aan je in de trein, hoewel ik aan kan nemen dat je deze neit meer neemt, dat ej stage afgelopen is. Ik vraag me af hoe het met je gaat. Ik zou je aanspreken als ik je zag.. ik zou je niet laten gaan. 'Ik weet dat je niet tegen onverwachte gebeurtenissen kunt en dat je dus nu niet met me gaat praten, maar ik wil wel weten hoe het met je gaat!'

Het gaat beter hoor. Ik lig lekker met mijn vriendje in bed, we rommelen wat aan. Ik fake en ik geniet van dingen waar ik bij jou alleen maar heel bang voor was.. Ik heb tijd voor mezelf nodig, maar ik kan me ook een hele tijd met hem vermaken. Volgens mijn therapeut ben ik veel meer mezelf bij hem.. Tis oké.

Zelfs nu jij -ik had je al voor de zoveelste keer uit mijn lijst verwijderd- me aanspreekt. Je vraagt of ik de brieven terugwil die ik je ooit schreef.. Je foto kijkt me rechtstreeks aan. Ik kijk naar alles wat ik onaantrekkelijk aan je zou kunnen vinden: je puisten, je onderkin, de kleuren die je draagt, je blik, de standaardheid en weinige creativiteit die je in je foto's verwerkt, je nerderige blouse die over het algemeen alleen door 60plusser wordt gedragen, je kleding die net een maat te klein is of je lijf dat net een maat te groot gegroeid is.. OH! JE BENT ZO LEUK..!

Sorry.. zal ik die brieven terugvragen, gewoon omdat ik je dan nog zie wanneer je ze me overhandigt?