sweet seventeen

"The sea it swells like a sore head and the night it is aching
Two lovers lie with no sheets on their bed
And the day it is breaking"

Als cadeau voor mijn 17e verjaardag gaf ik mezelf dat waar ik het meest bang voor was: jou kwijt zijn. Niet meer bij je kunnen zijn, omdat ik me afvroeg of je me nog wel wilde zien en ik voor zekerheid koos. Niet meer tegen je aan liggen, omdat het erop leek dat je mij niet belangrijk vond en ik voor zekerheid koos. Niet meer brieven aan je schrijven, opdat ik maar zeker wist dat je me niet terug zou schrijven. Niet meer zeggen hoe lief ik je vond en verzwijgen hoe bijzonder je voor me was, omdat ik dat eigenlijk niet durfde te zeggen. En ik koos voor zekerheid. Dat, wat me het meest lief was op dat moment, jij dus, heb ik uit mijn leven gegooid om maar zeker te weten dat het niet bij mij weg zou gaan..

"You're in my mind all of the time
I know that's not enough"

Ik dacht veel aan je, ik was bijna altijd met je bezig. Jij wist dat niet. Ja, hoe had je het kunnen weten ook.. In mijn wereld was jij degene die mij liet stikken. Ik zag je niet. Jij zag mij niet. En ik wist niet hoe ik je kon bereiken.

"Baby don't cry"

Ik heb niet gehuild hoor. Ik heb niet gehuild.

"You're kept awake dreaming someone elses dream
Coffee is cold but it'll get you through
Compromise that's nothing new to you."

Ik dacht dat je me niet begreep. Ik dacht dat je niet geïnteresseerd in me was. Ik dacht.. oh, ik dacht teveel! Om er later, veel later, achter te komen dat ik me afgesloten had, dat ik jou tekort gedaan had, dat ik je eigenlijk mijn verontschuldigingen en een bedankje schuldig was.

"Let's see colours that have never been seen
Let's go places no one else has been"

Ik kon me niet herinneren dat er ooit iemand was geweest, voor jou, die me zei wat jij zei: je hield van me. En ik antwoordde, voorzichtig, onzeker: ik ook van jou.. Ik heb je brieven geschreven met een afsluiting die ik voor niemand anders gebruikte, niet op dat moment en later ook niet.

"Ik vind je lief"

Ik heb me schuldig gevoeld. Ik heb je nog jaren gemist. Echt nog jaren.. Eerst heeft het meer dan een jaar geduurd voordat ik de situatie ben gaan erkennen, dat ging niet zomaar en pff.. ik weet niet precies hoelang het geduurd heeft voordat ik me er min of meer bij neergelegd heb: ik heb ons contact verbroken en achteraf was ik de aso, niet jij

"You're in my mind all of the time
I know that's not enough
Well if the sky can crack there must be someway back
To love and only love"

En hoevaak ik er niet aan heb gedacht contact met je op te nemen.
Hoevaak ik ben begonnen aan een brief aan jou, of aan iets non-verbaals, gewoon om te kunnen zeggen dat je nog steeds veel voor me betekende.
En hoe vaak ik niet toch maar besloot om ervan af te zien.
En hoeveel ik aan je bleef denken.
Hoevaak ik over je droomde, overdag in wakkere toestand, maar 's nachts niet minder.
In hoeveel liedjes ik jou herkende.
Hoe graag ik niet had gewild dat alles anders gelopen was, of toch minstens.. dat ik dat tegen je had durven zeggen.

"Sure hope the weather will break soon
The air is heavy, heavy as a truck"

Ik zag je lopen. Of dat dacht ik. Ergens afgelopen december, tussen het station en Windesheim. 's Ochtends vroeg, je weet wel, als half Windesheim daar zo loopt. En jij.. jij ook? Tussen twee andere meiden in. Een bruine ribjas, een oranje-roze sjaal en.. als jij het niet was, had dat meisje net zulke mooie krullen en net zo'n prachtige uitstraling als jou.

"We need the rain to wash away our bad luck"

Ik had kriebels. Ik was zenuwachtig. Ik zat vol stress. Ik wist niet wat ik moest. Ik.. Ik wilde op je afrennen. Ik wilde je naam roepen. Ik.. Ik moest me verstoppen! Ik durfde je niet onder ogen te komen.

"Well if the sky can crack there must be some way back"

Ik heb net iets te lang, zolang dat het net wel opviel, naar jou staan kijken. Ik heb me omgedraaid. Ik ben naar school gelopen.

"To love and only love"

Ik drufde niet.
Ik durfde niet.
Ik durfde niet.
Ik durfde niet.
Ik durfde niet.
Ik durfde niet.
Ik durfde niet.
MIJN GOD.. IK DURFDE NIET

"Electrical storm
Electrical storm
Electrical storm"

Als ik eraan terug denk, voel ik nog de spijt. Ik had je dan -theoretisch gezien- wel niets meer te zeggen, maar DAMN

Ik had me zo vaak schuldig gevoeld over de manier waarop ik je behandeld heb. Ik heb er zo'n spijt van gehad. Ik heb me zo vaak afgevraagd hoe jij het hebt ervaren, hoe ver onze werelden uit elkaar lagen omdat ik mezelf ontkende. Ik heb om je gehuild. Ik heb je op internet opgezocht. Ik heb ooit een cu2 voor je gemaakt en deze later weer opgeheven. Ik heb je gedichtjes gelezen op gedichten-freaks. Ik heb je foto gezien op je cu2. Ik heb je blog gelezen op hyves. Ik heb over je geschreven. Ik heb over je gepraat. Met andere mensen, mensen die jou gekend hadden, maar vooral mensen die je nooit zouden leren kennen, met mezelf.

Ik ben behoorlijk obsessief met je bezig geweest, want voor mij betekende je veel. Ik kon niet om je heen.

"Baby don't cry
Baby don't cry
Baby don't cry"

Ik mis je niet meer, of niet vaak. Na die éne keer vlak voor het tunneltje richting Windesheim, dacht ik je nog één keer gezien te hebben, al kan ik het ook gedroomd hebben. Ik ben niet naar je toe gegaan. Af en toe, als mijn cd-speler net dat éne liedje draait, of als ik iets zie wat ik me jou associeer, denk ik aan je.

Lichtelijk weemoedig, met dank aan U2.