stoer, stoerder, ik

hee liefje,
(je kent me, ik schreeuw constant in koeienletters, maar nu met mijn zere pootje heb ik besloten alle hoofdletters achterwege te laten) eigenlijk weet ik niet waar te beginnen. ik heb je zoveel gezien, drie maanden lang minimaal vijf dagen per week en regelmatig ook hele dagen of drie keer daags drie uur. je was er altijd en overal. ik ben moe van je. nou wil ik mijn eigen ruimte, mijn eigen dingen of mijn eigen helemaal niets. laat me lekker hangen, laat me op de bank liggen, laat me rondspringen en troep maken zonder dat jij er last van hebt, laat me opruimen zonder dat jij er een troep van maakt, laat me met mijn cavia's knuffelen, laat me huilen om redenen die uik niet begrijpen wil en vraag me niet waarom ik zoveel huil. laat me, weetje.. laat me! (dit is een mooie capslock-iets: LAAT ME) ik wil je niet meer zien. ik wil niemand zien, of ik wil zien dat er behalve jou, meer mensen zijn die me willen zien. ik ben zo moe lief.. ik ben zo moe, van niets, van alles. van dat doorgaan, niet opgeven en doen of ben ik niet moe van die hoeveelheid werk waarvan ik niet rond kan komen. het is zwaar, daT WEET JE. ik doe dat werk, ik eet, ik doe boodschappen, ik slaap. oh, ik hoor net dat dit normaal is. aan het eind van de werkweek is iedereen dood op en soms ook halverwege al. dat ik na twee dagen alleen nog maar kan huilen, te moe om te slapen of om wat dan ook maar te doen, zal betekenen dat mijn uithoudingsvermogen niet top is. als ik er maar hard genoeg aan trek.. komt vanzelf het moment dat ik instort. als ik maar kan zeggen dat ik mijn best heb gedaan, als ik maar alles heb gegeven om enkel mijn huur te kunnen betalen en misschien daarbij ook af en toe een boterham te kunnen eten. dat zou fijn zijn.

hoe dan ook, wat ik je zou zeggen is dat ik nu bij mijn ouders ben. en geen kwaad woord over mijn ouders, ze doen wat ze kunnen en ze gunnen me alle geluk van de wereld. maar bij mijn ouders wil ik me groot houden, zolang ik nog niet half ingestort ben, zal ik misschien zeggen dat ik het werk zwaar vind, maar niet dat het me opbreekt. ik zal zeggen dat ik moe ben, maar niet dat ik me compleet uitgeput voel. en eerlijk, twee vrije dagen en ik voel me al veel beter. behalve de pijn in mijn pols, want dit wil ik je ook zeggen: ik doe alsof ik groot en sterk ben, ik strik zelf mijn veters, ik doe mijn gulp dicht, ik kleed me zelf aan en uit, ik draag mijn haar los omdat ik dan geen hulp hoef te vragen om een staart te maken en oh, mijn kleintjes verzorg ik zelf! kijk, dat ik dan maar één hand heb om een cavia op te pakken, is wel watr vervelend, vooral voor de cavia, en dat ik dan eigenlijk geen hand heb om de kooi te sluiten, maakt dat ik bewegingen maak en dat ik dingen doe, die niet zouden kunnen. ik forceer van alles en dat doet pijn. nee, een bot breken doet geen pijn. een gebroken bot hebben doet ook geen pijn. wat pijnlijk is, is doen alsof het niet gebroken is..

AUW! ..en dan weet ik waarom ik zo blij met je ben, waarom ik je nodig denk te hebben, waarom je zoveel voor me betekent. al zijn het maar de kleine dingen: ik kan kwetsbaar zijn. ik durf te zeggen dat ik me compleet gebroken voel na een halve dag werken (of stilzitten en verhalen aanhoren) bij die éne cliënt. ik durf toe te geven dat ik wél moeite heb om met één hand een bh vast te maken en ik kan je zeggen dat ik je zo dankbaar ben dat je mijn haar wilt wassen. ..hoewel ik dit misschien niet doe. ik ben blij dat je in je ééntje probeert een vangnet vast te houden, zelfs al zijn jouw beide polsen gebroken. ik ben je dankbaar dat je er bent als ik je nodig heb en ook als ik je niet nodig hebt. ik ben gelukkig dat je me met beide benen op de grond zet en ook dat je me omver blaast wanneer ik beweer dat ik stevig sta. ik ben blij dat je ziet waar ik sta, hoe ik sta en of ik sta. ik voel me veilig bij je. ik durf tegen je aan te leunen en jij leert me dat het soms beter is om niet te leunen, dat ik heus niet zo zielig ben als ik zou denken. ik kan heel goed op eigen benen staan en ook al doe ik het haperend, ik kan best iemand aanspreken, een telefoontje plegen of zeggen dat ik nu even alleen wil zijn. mijn elastiekjes blijken benen te zijn en op benen kan ik staan.

weetje lief, ik hou van je en ik zal moeders vragen of ze een cavia op mijn schoot wil zetten als ik dat zelf niet kan..