castratie konijntje

Het blog op bunnybunch heb ik nog niet begrepen, vandaar dat ik deze nu gebruik.

Afgelopen week ben ik druk op zoek geweest naar een dokter die mijn Amber zou kunnen castreren. Ik heb verschillende dierenarts-praktijk afgebeld en overal van alles gevraagd. Bij de éne praktijk, vertelde de assistente honderduit. Zij wist wat voor narcose er gebruikt zou worden en hoe zo'n operatie in z'n werk gaat. Bij een andere praktijk, wist de assistente zelfs niet de prijs van een castratie.. Wat me opviel bij de kliniek Wilhelminapark, is dat de assistenten uit zichzelf weinig vertelden. Ik kon mijn konijn inleveren tussen negen en tien en dan zou ik bij het afhalen wel een formuliertje meekrijgen waar het één en ander op zou staan over de operatie, de medicijnen en de nazorg. Omdat ik al van de site begrepen had dat de doktoren weten waar ze mee bezig zijn, heb ik een afspraak gemaakt, direct voor de vrijdag. De site vind ik heel informatief en duidelijk. Er blijkt dat er gebruik wordt gemaakt van de nieuwste narcose-technieken én dat deze onderzocht zijn door een student van de opleiding diergeneeskunde.

Toen ik daar vrijdagochtend aankwam, mocht ik er nog even bij zijn toen Amber werd gewogen. Haar tandjes werden nagekeken en ik vertelde dat ik haar op volwassen leeftijd had gekregen in de veronderstelling dat het een voedster zou zijn. Zelf had ik nooit geen balletjes gezien, maar van de geslachtsorganen weet ik niks af. Ik zie alleen heel veel haar. (ik had me al helemaal voorgesteld dat mijn konijn open gesneden zou worden en dat vervolgens de baarmoeder niet gevonden kon worden omdat het bij nader inzien een gecastreerde ram bleek te zijn..!) De dokter keek even en hij zag ook geen balletjes. Dus ik liet mijn Amber achter met een vrij slecht gevoel, daar zat ze in dat hokje met die handdoek en die lamp. Daar zat ze met een voerbak met een ander soort brokjes dan ze thuis altijd krijgt. Daar zat ze in een vreemde omgeving, zou ze geholpen worden in een operatiekamer van hooguit 4 vierkante meter. Ik verbaasde me erover dat ik daar gewoon naar binnen mocht lopen en dat de artsen er ook in en uit liepen zonder de schoenen/ handen te desinfecteren. Oh als dat maar goed gaat..! Om half elf zou ze geholpen worden en om half één werd ik gebeld: gelukkig was alles goed gegaan! Er had inderdaad een baarmoeder in gezeten en eierstokken, die waren er nu uit.

Rond vier uur ben ik haar komen afhalen. Amber dronk nog wat en zag er vrij levendig uit. De wond was netjes en ik mocht haar in het draagmandje meenemen. Ik kreeg inderdaad een formulier mee, daar stond op welke medicijnen ik haar moest geven, wat ik moest doen als ze niet zou gaan eten en nog wat kleine dingen. Qua uitgebreidheid viel het me ietwat tegen. Ik heb zelf nog even gevraagd hoelang ze nou nog op handdoeken zou moeten. Ze had nog steeds niet gepoept en als dat bij thuiskomst nog zo zou zijn, moest ik haar die drankjes geven. Ik kreeg vier flesjes mee, één pijnstiller, één antibioticakuur en twee voor bij slecht eten/poepen. Ook kreeg ik een proefverpakking science selectivebrokken en dwangvoeding mee. Een spuitje voor de dwangvoeding ben ik vergeten te vragen.

Ik voelde me een beetje aan mijn lot over gelaten, het overviel me allemaal wat, maar ik wist ook niet meer wat ik nou nog kon vragen. Ik zou me wel redden, maar het voelde allemaal zo onwerkelijk nog. Wat betreft techniek, ben ik tevreden over Wilhelminapark. Ze weten wat ze aan het doen zijn en ze weten hoe ze het doen. Mijn konijn kreeg volop brokken in haar couveuse en ze had alles wat ze nodig had. De dokter wist precies hoe hij haar open sneed en wat eruit moest. Maar qua informatieverstrekking valt het me iets tegen. De assistentes aan de telefoon vertellen weinig uit zichzelf, de doktoren weten wat ze aan het doen zijn en het voelde alsof ik er daarom maar een beetje buiten gehouden werd. Bovendien had ik wel verwacht dat een gediplomeerd dierenarts kwel an zien of een konijn een piemeltje heeft. Ook had ik een mailtje gestuurd, voor de afspraak al, dat mijn cavia een dikke tepel had en dat ik me af vroeg of het ernstig is. Kreeg ik een mailtje terug met de tekst: de tepel is inderdaad opgezwollen. Ik moest haar mee nemen, als ik wilde dat er naar gekeken zou worden. Verder geen enkele toespeling over wat het zou kunnen zijn en de eventuele ernst.

Kortom: qua techniek zou ik deze kliniek aanraden, maar voor alles erom heen heb ik mijn twijfels. Is de operatiekamer wel steriel? Zijn de artsen niet dusdanig gespecialiseerd dat ze de simpele dingen om een operatie heen niet goed meer beheersen?

ik weet het niet.. ik kan het niet zeggen