Maar als dit is, wat jij hebt, wat jou maakt tot hoe je bent, dan wil ik dat óók! Ik ben ongelukkig. Ik wil ergens bij horen. Het feit dat jij altijd diepongelukkig bent geweest, dat vergeet ik even. Zoals jij bent, zo geliefd en bijzonder, zo wil ik ook zijn. Zoals jij je nergens bij voelde horen, altijd een buitenstaander, altijd vol van de gevoelens van een ander, maar los van je eigen gevoel. Zo hoorde je overal bij, of alles hoorde bij jou, omdat jij met een ieder in contact stond, behalve met jezelf.
Het is allang niet meer dat ik dat wil. Het is allang niet zo dat ik eenzelfde weg wil gaan als jij, om steeds verder van mezelf verwijderd te raken en met de dag bedroefder, meer afgestoten te raken. En toch.. ik idealiseer jou. Als iets groters, iets onbevatbaars, iets weidsers, meer omvattend als hemel en aarde. Alsof jij was, voor ons allemaal, groter dan ik benoemen kan.
En wat wil ik dit: contact! Mezelf verbonden weten. Meedoen. Liefhebben een liefgehad worden. Boven mezelf uit stijgen, verder kijken dan mijn gedachten lang zijn. Niet meer redeneren. Ik zou mezelf, voor de zoveelste keer een etiketje opplakken. Of het nou wel of niet bij me past. Ik zou mezelf en sticker geven, een stempel, een hokje om in te schuilen. Mezelf verstoppen, of thuiskomen in dat hokje: autisme. En benaderd worden als iemand die in een hokje zit, waarbij het duidelijk is waar de deur zit, hoe deze wel of niet te openen. Waarbij een duidelijke gebruiksaanwijzing bestaat, een benaderwijze die is bewezen bij anderen in soort gelijke hokjes. Dat ik niet hoef te vechten, me niet hoef te verantwoorden en geen excuses hoef te maken voor de muren van dit hokje: die zitten daar, vastgesteld door één of andere geleerde, iemand die daar een lange en ingewikkelde studie voor heeft gedaan. En ik kan er niks aan doen.
En natuurlijk, als dit hokje niet helemaal past, dan pas ik mezelf wel aan. Als deze therapie niet past bij mijn probleem (whatever that may be) dan zoek ik een andere manier om naar mijn probleem te kijken. Dan is mijn probleem misschien niet mijn probleem, dan is mijn probleem een gebrek aan een duidelijk probleem. Dan moet ik zien of ik kan veranderen, of ik zo kan veranderen dat er iemand is die me wil hebben, die me wil behandelen. Dat mijn probleem past bij de kant en klare oplossingen die beschikbaar zijn. Dat er een plekje is waar ik thuis mag komen, waar ik mag zijn. Omdat ik me overal buiten voel vallen en ik weet niet hoe ik mee kan doen. Omdat ik altijd en overal maar geprobeerd heb, om me vooral niet te veel uit te spreken omdat de dingen die ik zei, niet leken te passen. Dat ik niet leek te passen. En ik wil passen! Ik wil, ergens in, ergens bij. Ik wil iets, iemand zijn. Misschien niet wat ik ben, met mijn ongedefinieerde en onbegrepen manier van functioneren, maar toch minstens met wat ik doe alsof ik het ben.
Zie mij.
(of niet)
En neem mij aan!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten